ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝ και το ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ

Όταν, τέλος, κατάλαβαν κι οι άλλοι τι συνέβαινε, έγιναν προσπάθειες να τον μεταπείσουν, ομηρικά οικογενειακά συμβούλια, συσκέψεις ιατρών, ακόμα και οι αρχές της πόλης επενέβησαν, αλλά ο μικρός Λεονάρδος, πιστός στις παραδόσεις των προγόνων μας, αρνήθηκε να μεγαλώσει, προσφέροντας με αυτόν τον τρόπο ένα φαινόμενο που γρήγορα έκανε την πόλη μας κέντρο της γενικής προσοχής – κι έτσι τ’ αγάλματα των ηρών είχαν τώρα περισσότερες επισκέψεις … Παραλείποντας, λοιπόν, τα σκοτεινά ενδιάμεσα της διήγησης, θα αναφερθώ μόνο στο ότι έπρεπε και κλαίμε σιγανά, γιατί ο ιδιοκτήτης μας απαγόρευε τα όνειρα και μόνο το χέρι της άρρωστης, (που σε λίγο θα πέθαινε), διέφευγε την προσοχή του, καμιά φορά, κι άγγιζε ένα μήλο στον κήπο κι ύστερα, όταν φύγαμε, αυτός ο κήπος μας ακολούθησε, έτσι κανείς δεν πέρασε δίπλα μας χωρίς να του αφήσουμε μιαν αλησμόνητη εντύπωση, όπως το βράδυ καθώς ανάβεις τη λάμπα, εκείνη σ’ ευγνωμονεί με τη φωτισμένη σκάλα, ή όπως τόσοι θάνατοι για να συμπληρώσει το κυπαρίσσι το αληθινό του νόημα [δυο τυχαία αποσπάσματα από την ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ του Τάσου Λειβαδίτη, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ 1977 με την ελαιογραφία σε λινό του Γιωργ. Πολ. Ιωαννίση "Κεκαρμένοι εν χρω, 2015]



ΤΑ ΜΗΛΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΠ’ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Εδώ, εντός παρενθέσεως, θα ήθελα να σας κάνω γνωστό πως οι άθλιοι μου σκότωσαν τόσες σελίδες - θέλω να πω ότι ονειρευόμουν πάντα να γίνω κάτοχος ενός παράδοξου μυστικού, έτσι που να μην με λησμονήσουν ή έστω ένας σύντομος αφηγητής όλων των αποχωρισμών,
διάλεγα, λοιπόν, το πιο άδοξο χαμόγελο ή μια χειρονομία άνευ αξίας, σαν κάποιο που κρύβει μες στα χέρια το πρόσωπό του, για να μας αγαπάει περισσότερο, ενώ η θεία Ελβίρα, στα παιδικά μας χρόνια, διάβαζε το βράδυ την ευχή των ταξιδευόντων, αφού, βέβαια, θα κοιμόμαστε στην άλλη κάμαρα
κι η μητέρα καθόταν πάντα άκρη-άκρη στην καρέκλα, σα να ’πρεπε να κάνει θέση και για κείνον που έριχνε, καμιά φορά, ένα κοριτσίστικο μήλο μέσα στο γέλιο της.

ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΔΙΧΩΣ ΗΡΩΑ
Ας αποχαιρετιστούμε, λοιπόν, γιατί ποιος ξέρει –και θα ’ρχονται γενιές και γενιές και θα με βρίσκουν στην ίδια θέση, ιδιαίτερα τα βράδια που λείπω,
τότε που όλα είναι θαμπά σε μια γυναίκα που γέρασε από φόρεμα σε φόρεμα ή ένα γκρίζο οδόσημο που πάνω του ακουμπάνε ανύποπτα τα παιδιά,
βέβαια, υπήρξα κι εγώ αφελής –ένας ιδεολόγος χωρίς εισιτήριο ή άκουσα το τρίξιμο μιας πόρτας με την αληθινή του σημασία, σαν ένα τραγούδι, που όταν βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών
και κάθε τόσο χαμήλωνα το φως της λάμπας, για να ’χω μια ακόμα περιπέτεια, σαν κάποιον που τον έδιωξαν τόσες φορές, ώστε έφτασε σε πλήρη άνθηση ή έπεφτα στον ύπνο όπως στις ρόδες ενός αμαξιού ή έστω να μην τραγουδάω μόνο τις νύχτες που η φήμη κοιμάται =

είμαι καθ’ ολοκληρίαν ανέντιμος: όπως αυτός ο κόσμος που μόνον όταν τον υπόσχεσαι σου ανήκει

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Ελένης Μαρινάκη από τις συλλογές ΕΔΩ ΣΤΟ ΛΙΓΟ, ΣΕ ΞΕΝΟ ΟΥΡΑΝΟ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS: Γιωργ. Πολ. Ιωαννίδης, Κεκραμένοι εν χρω, ελαιογραφία σε λινό, 2015  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις