ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΛΙΑΚΑΔΑ ΑΛΛΑΞΕ ΞΑΦΝΟΥ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΙ ΕΠΕΣΕ ΑΚΙΝΗΤΗ ΒΡΟΧΗ ΣΕ ΞΕΝΟ ΟΥΡΑΝΟ

Σαν ξένα περιβόλια που δεν περνάς τα σύρματα σαν άγνωστες οπώρες στάζουν ακίνητη βροχή και καθηλώνεται το μεσημέρι τροχός που παύει να γυρίζει… Έρχονται χάρτινα πουλιά βουλιάζουνε στη θάλασσα απορροφούνε όλο το γαλάζιο της επιθυμίας… Δεν επιστρέφουν οι χαρές, δεν αποκρίνονται οι μέρες, κάτι συνέβη και μαράθηκαν τα λόγια, κομμένα δροσερά κρινάκια σκορπίσανε στο πρώτο φύσημα της ανομβρίας… [ΕΔΩ ΣΤΟ ΛΙΓΟ που έπεσε ακίνητη βροχή σε ΞΕΝΟ ΟΥΡΑΝΟ με στίχους της Ελένης Μαρινάκη]


ΑΓΡΙΟ ΠΟΤΑΜΙ
Και πού να
βρίσκεσαι
τώρα μητέρα
που τα σκυλιά
αλυχτούν
και κατεβαίνει
άγριο ποτάμι
στον ύπνο σου.
Τώρα που δε
μου μεταφράζεις
τις κινήσεις
αρχαία γλώσσα
αναμασάς.
Από καιρό
νοικιάζεις άλλο
σπίτι
τρέχουνε τα
υδραυλικά
και στα πατώματα
ενταφιάζουνε
οι ώρες
βυζαντινά φορέματα
πορφύρες αίμα
τρίβονται στο
χώμα
τόσες οδύνες
ξεχασμένες,
τόση βροχή. [Δεκέμβριος 2009]

ΤΩΡΑ ΣΕ ΓΕΦΥΡΕΣ
Δύσκολο πέταγμα
η ποίηση
κι εγώ
δεν άφηνα
να τρέξουν
τα φτερά μου.
Κρατούσα σκορπισμένα
φύλλα
λαγούς μικρούς
μες στο σαλόνι μου˚
έπαιζε μόνη της
η μπάντα,
στις επετείους
άνοιγα δειλά
τα μάτια
χωράφια με ελιές
σκίαζαν το
καπέλο μου
μια κούνια
με παρέδινε
στο χάος.
Έτσι,
με ψίχουλα
μεγάλωνα
κάνοντας ακροβατικά
κέρδιζα το
ψωμί μου.
Γιʼ αυτό φοβάμαι
από τότε τις
ευθείες
το αχανές τρικύμισμα
του γκρίζου,
του άσπρου το
ξεθώριασμα.
Τώρα
σε γέφυρες
κουρνιάζω
σε στερεμένους
ποταμούς˚
ναʼ χω κι εγώ
ένα δικό μου
τίποτα. [Αύγουστος 2009]

ΠΑΝΤΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Θέλω να
γράψω
και γλιστρούν
οι λέξεις
όπως σε όνειρο
όπου πετάς
δίχως ορίζοντα
σʼ ένα τοπίο
τρύπιο.
Κι εγώ
που είχα φυλαγμένα
τόσα γράμματα
τόσα ψηφία να
γυμνάσω στο
χαρτί,
να πω τα πένθη
που δεν
ιστορήθηκαν ακόμα
τις καταποντισμένες
μέρες
που θήλασαν
ξένη τροφή
και ζήσανε,
πώς αναστήθηκαν
οι ώρες
με λίγο γάλα
δανεικό,
βρίσκομαι ξαφνικά
εξόριστη.
Στο μεταξύ
προφτάσαν
άλλοι.
Δεύτερη,
είπα στον εαυτό μου,
πάντα δεύτερη
θα έρχεσαι. [Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2009]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Ελένης Μαρινάκη από τις συλλογές ΕΔΩ ΣΤΟ ΛΙΓΟ, ΣΕ ΞΕΝΟ ΟΥΡΑΝΟ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS: Rudiruth   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις