ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΡΟΤΑΛΙΖΑΝ ΑΠΟ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ, ΣΤΗ ΓΥΜΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ:

Διαβάζεις ανάποδα τους εμπαιγμούς και δείχνεις τα νύχια που κρύβεις στις διχάλες του αγριμιού… Εκ νέου να παίρνεις όλα τα νεκρά κύτταρα, να τα τρίβεις καλά, να φτιάχνεις πούδρα και πάλι με αυτά να καλύπτεις τις όποιες ατέλειες. Να πιστεύεις πως δείχνεις εκ νέου… Κι από κει να εκκρίνεις το τελευταίο γλαφυρό ερωτηματικό όλο καμπύλη… με φυλαγμένο τον Άσσο στον πρώτο αριθμό… Εξ ορισμού κολυμπήθρα με ψυχρούς σαλτιμπάγκους… Εξ αποστάσεως τον ερωτογινομένο καρπό του δέντρου που έδινε…   Εξ ακοής και παρ’ ελπίδα παράνοιες… Χέρια από χώμα, δεν γνωρίζουν που να σκορπιστούν ως άνθρωποι, πώς να φροντίσουν την αποσύνθεση… Θα πάρεις όλες τις μικρές  φλέβες και τις αρτηρίες μιας γης, την πλησμονή σε χρώμα και με σκιαγραφικό τόσο αχνά θα διαχύσεις στη βάση της ηδονής το International Blue Klein.  Παλιά μονάδα μήκους σε στιγμιότυπα μηδέν-ένα… Και επιτέλους κύκνειο άσθμα –εξ απαλών ονύχων… και με όλη την αυθάδεια ενός ήλιου που ζητάει λέει διαφάνεια! Και οι σημύδες λαξευμένες με όνομα και ημερομηνία… Έτσι,  η πορεία είναι σιαμαία και το σώμα από άκρο εις άκρον ερωτικό αποχαυνωτικό, αρπαχτικό και υπέροχο… Ένα παραπανίσιο κι απρόβλεπτο σώμα μια άφεση πληγωμένης αμαρτίας, ένα δάχτυλο βουτηγμένο στην ήβη, ένα περίγραμμα σχεδιασμένο αίμα, μια σκιά συμπληρωμένη παραθυρόφυλλα… μια άλλη συμπύκνωση ΟΝ/ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ όπου πηγαινοφέρνουμε λέξεις και παλιά αναθήματα… με πολλές επαναλήψεις επαλείψεις, να συλλέξει το δέρμα, το κυτταρικό του αρχέγονο, το αρχετυπικό τραύμα σε πολλές ερμηνείες… εις τους αιώνας των αιώνων μέχρι τον εικοστό δεύτερο οιωνό  που όμως, καλού κακού, πριν εισέλθετε, στον θάλαμό του βεβαιωθείτε ότι το κενό βρίσκεται πίσω από την πόρτα!.. Μεγαλώνει προς τα μέσα ο κενός χώρος κι εκεί επιπλέεις σαν διάστημα άνθρωπος σε ό,τι λέγεται επιφάνεια ουρανού και γης βάθος;   [κτερίσματα στίχων της Γεωργίας Τρούλη]  



ΛΑΘΟΣ ΤΡΟΠΗ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ
Να πιστεύεις πως δείχνεις εκ νέου
Εκ νέου να παίρνεις όλα τα νεκρά κύτταρα
Να τα τρίβεις καλά. Να φτιάχνεις πούδρα
Και πάλι με αυτά να καλύπτεις τις όποιες ατέλειες
Να πιστεύεις πως δείχνεις
Εκ νέου

Εκ φύσεως
Ν’ αφήνεις το μικρό ευλύγιστο τρεμούλιασμα
Φωνής και πλησιάσματος. Να δίνεις αέρα και αναμονή
Να καιροφυλακτείς για το ζώο και ν’ ανάβεις φωτιά
Από τις τρίχες σου
Εκ φύσεως μετά,
Έρχεται η θέση

Εκ θέσεως
Αγωνιστική προκαταβολή – γλοιώδης παρατήρηση της
Πραγματικότητας ή πραγματική παρομοίωση της γλοιότητας
Όλοι κυνισμό και τα γουρούνια στη φωτιά
Φτιάχνουν arte povera- εγκατάσταση εαυτού
Εκθέτεις και παρανομαστής-από κάτω
Kενότητα

Εκ προοιμίου
Λέγεσαι γλυκά ζωγραφισμένη στο όνειρο
Μιας άλλης υπό/σχεσης. Διαβάζεις ανάποδα τους εμπαιγμούς
Και δείχνεις τα νύχια που κρύβεις στις διχάλες του αγριμιού
Εκ προοιμίου ρομαντική και ανυποψίαστη-λες

Εκ παραβολής
Γνέφεις στις παρεκκλίσεις να πάνε λίγο πιο νόημα διαζευκτικό
Και να βάλουν τρικλοποδιά στον άσωτο
Εγώ πάντα εκ παραβολής αγρόν ηγόραζον και πανάκριβα
Πλήρωσα το αδράχτι-κι άρα η τιάρα ποιος νοιάζει;
Εκ παραβολής καταθέτω οβολό και φυγόπονο

Εκ προμελέτης
Εκτέλεση Εαυτού, του Άλλου, του Εγώ,
Του υπερ/εκείνου, του υπερκείμενου φελλού της άνωσης
Εκ προμελέτης βουλιάζεις και μιλάς για πνιγμό-λάθος
Στο σπίτι του κρεμασμένου

Εκ παραδρομής
Όλα σκουντουφλάνε στις παρισινές ταινίες
Και στις φυγόκεντρες εκκαθαρίσεις του συναισθήματος
Παράτολμος παράδρομος έρωτας
Παραδώσου

Εκ περιτροπής
Σιγoτραγουδάς δύο τρία ονομαστικά άτομα
Με την παρωνυμία τους
Και πάντα απαντά στο κάλεσμα ο ακόλουθος
Που προηγούνταν στο ψιτ
Λάθος τροπή πήραν τα πράγματα και τι ντροπή
Εκ τροπής
Τηλεφώνημα από ψηλά και ευτυχώς δεν συνομιλείς
Ψυχρά με Θεό ή δεν είσαι ο Ναπολέων με κρυμμένο το χέρι
Στο μανίκι αλλά με φυλαγμένο τον Άσσο στον πρώτο αριθμό
Φωνής τηλεφώνου

Εκ ταφής
Ανάγνωσμα πένθιμο και υβριδικό για την χαμένη
Παιδική ηλικία της κούκλας που έχεις χρόνια
Στην ντουλάπα αρωματισμένη
Και φρόνιμη

Εκ φυσικού
Λέγεσαι Άλλη από την ίδια
Που γνώρισαν κάποτε
Απ’ την καλή και από την ανάποδη –ποδιά
Σχολική που δεν πρόλαβες
Η φωτιά στην σπηλιά σιγοκαίει- φυσικά

Εκ πονηρού
Πάντα σταθερά, αποφασιστικά και επίμονα
Αφήνεσαι στο (((

Μετά έρχεται το σ του σαματά
Και της συγχώνευσης
Και μπαίνει στην κάππα του βασιλιά
Κι έχουμε:

Εξ ορισμού
Κολυμπήθρα με ψυχρούς σαλτιμπάγκους

Εξ αποστάσεως
Τον ερωτογινομένο καρπό
Του δέντρου που έδινε

Εξ ανάγκης
Τον χωρισμό του χωρισμού

Εξ ωόρρηξης
Την ασύστολη γραμμή του καθισμένου

Εξ ακοής
Και παρ’ ελπίδα παράνοιες

Και
Τότε γίνεται εκ-λογίκευση
Και το παιχνίδι λέγεται σοβαρό

Και επιτέλους
Κύκνειο άσθμα –εξ απαλών ονύχων

Ενώ
Ξέρεις καλά πως κάποια παιχνίδια
Πρέπει να παίζονται πιο παιχνιδιάρικα

Εκ φύσεως
Θέση μηδενική-ένα

Κι εγώ η βασίλισσα της σπηλιάς
Πάλαι ποτέ εξορία
Εκ θρόνιση
[ΠΗΓΗ: Γεωργία Τρούλη, Εκ ταμιεύσεις Φυγόκεντρης Θέσης]

ΕΓΩ ΠΡΟΞΕΝΩ ΜΗΤΡΑ
Με τα τελειοποιημένα φτερά του Ίκαρου
Βούλιαξα σε μια μπανιέρα με σύκο και γάλα
Ανυπακοή. Αφίξεις εφήμερου
Εγώ προξενώ μήτρα
Ένα παραπανίσιο και απρόβλεπτο σώμα
Λαδοφάναρο και ανεμοδείκτης
Μια σκαλισμένη αχτίδα ήλιου
Ένα δάχτυλο βουτηγμένο
Στην ήβη
Ένα περίγραμμα σχεδιασμένο αίμα
Μια σκιά συμπληρωμένη παραθυρόφυλλα
Μια άφεση πληγωμένης αμαρτίας
Ένα αγόρι με στύση στον βορρά
Shirin neshat
Κοιτάζοντας ανατολή
Ο κόμπος στον λαιμό από
Δύο κύκνους
Και ο Αδάμ
Τα μαύρα μάτια μιας ταραντούλας
Η έπαρση ενός ορόφου πάνω στην γη
Μια γη σιωπηλή και υπάκουη
Δύο χέρια κολλημένα με λάθος
Στον κορμό
Η φρίκη της πειθαρχίας
Και η μαγεία του ασύδωτου
Το ανάστροφο
Το ανάποδο και το αυτονόητο
Ο τρόπος που καμπουριάζουν
Τα σύννεφα
Και η κυρία στα ογδονταπέντε
Σκαλοπάτια
Να βγαίνουν λέπια λέπια
Οι καταχωρήσεις τόσων χρόνων
Από έρωτα μνήμη ανέχεια και
Λάμψη
Ελαττωμένη έφυγε σιγά και ολισθηρά
Από εαυτό
Ανώδυνα και ακίνδυνα
Και όμως ύπουλα
Τα κύτταρα μένουν πάνω στο λίπος
Και το λίπος πάνω στο ύφασμα
Στο πόμολο στον άλλον
Αναμιγνύεται με άλλων προηγούμενων
Δεκαετίες πρόσωπα και εσωτερικά όργανα
Χρόνια τώρα προσπαθεί
Να μαζέψει σαν άστεγος από διάφορους κάδους
Κάτι για ανασύνταξη σώματος δέρματος
Και εξ αλλοτρίων τα ίδια
Από τύπωμα από το φλυτζάνι τον καναπέ
Τον έναν το σώμα ένα το σώμα δύο σώμα τρία
Από την παπλωματοθήκη
Την παιδική και κυρίως ενήλικη
Με πολλές επαναλήψεις επαλείψεις
Να συλλέξει το δέρμα
Το κυτταρικό του αρχέγονο
Το αρχετυπικό τραύμα
Σε πολλές ερμηνείες
Το άρωμα
Το άρωμα
[ΠΗΓΗ: Γεωργία Τρούλη, Το κυτταρικό μου αρχέγονο]

ΩΝ-ΜΟΝΑΔΑ
Πολλά σώματα
Ολόκληρο δάπεδο κλειδωμένα
 
Αγκυροβολημένα σε οπές σε συνδυασμούς
Μοιάζουν με άμμο 
Δεν κάνουν εκπτώσεις στο χρώμα
 
Δεν ξεθωριάζουν
Τεφροδόχος από άμμο
 
Φιλοξενούν χώμα
 
Χέρια από χώμα
Δεν γνωρίζουν πού να σκορπιστούν ως άνθρωποι
Πώς να φροντίσουν την αποσύνθεση
Μια Ευρασία ζωντανή σε τόση σκόνη πάνω να κάθεται
 
Και η σκόνη να κάθεται πάνω σε έπιπλα και ταμεία
Και οι σημύδες λαξευμένες με όνομα και ημερομηνία
Τα υγρά προ πολλού χάθηκαν 
Στην δυτική τοποθέτηση
 
Εάν υπήρχε η παραμικρή υποψία βροχής
 
Θα γινόταν λάσπη και ξανά σημείο μηδέν
 
Και από εκεί θα άρχιζε ο κόσμος
 
Από ψηλά δαπεδοχώρος ωχρός
 
Με αυλακώσεις πιτσιλωτές

Και άλλης δεκαετίας
Απλά και επώδυνα συρρικνώνει 
Ο ήλιος
Και συρρικνώνεται
Η ροή
 
Η απόσταση
 
Αυτό που δεν έλαβε έλξη
Εάν κάποιος πέθαινε
 
Θα έπαιρνε θέση στο παζλ
Θα ήταν κομμάτι αυχένας και από κάτω κορμός
Στο άμορφο όμοιο διαρκές
Όλα τα σώματα εδώ που δεν ερημώνει εκ του φυσικού ο τόπος
Όλες οι σχισμές και τα δωμάτια γεμάτα
 
Απόλυτη εφαρμογή
 
Αλλά ούτε καν σαπούνι δεν γίνονται
 
Οι θυσίες
 
Προ πολλού με τα υγρά χάθηκε και το άρωμα
Όμως για πρώτη φορά 
Ο θάνατος σε αυτόν τον κόσμο
 
Συντελείται σε σημείο βρασμού
 
Μικρότερο του ανθρώπου
Και με μεγάλη διάρκεια
Μια υδρόγειος με διάμετρο 1188

Ιστορικά γεγονότα
Απέχει το τέλος όσο απέχει 
Η ρίζα από την ρωγμή του πιο ψηλού
 
Άκρου
Σε ένα δέντρο
 
Που
 
Διαρκεί
 
Αιώνες πάνω από είκοσι
Και ένα ων
 
Τυλιγμένη στο όριο Άκρη
Παλιά μονάδα μήκους
Σε στιγμιότυπα
Μηδέν- ένα

ΤΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΔΕΡΜΑ
Ο τρόπος που πιάνεις το στήθος
Ενώ στέκεσαι λες και θέλεις να περιορίσεις αναπνοή
Κάπως να περάσει ο διπλανός
Χωρίς ν’ ακούσει τον έντονο χτύπο σε ύφος καρδιάς
Ή κάποιος να μην νιώσει το ύφασμα της μπλούζας
Να μην υπονοήσει το δέρμα του στέρνου
Να μην νιώσει την ακίδα μιας τρίχας να ξεπροβάλλει
Από το συνθετικό κάλυμμα του ανθρώπου
Ο τρόπος που αναπνέεις στην ακρογωνιαία πλευρά του
Ώμου
Τα άπειρα τριχοειδή που αφήνει το μεγάλωμα της ενήλικης γνώσης
Σαν μια τρίχα με ρίζα στο πιο μικρό άπειρο και στην άλλη άκρη
Να απλώνει στο σύμπαν
Μιας άφυλης παλάμης εσωτερικό που λέγεται έρωτας
Εκεί δένει η νύχτα με ανάσα έρωτας και πανικός που μαρτυρά
Την αορτή οργάνου που λίγο φοβάται
Είναι τόσα τ’ αστέρια όσες οι τρίχες στο στέρνο;
Μετρώνται με δείχτη ή με όλη τη θερμοκρασία του χεριου;
Η κερατίνη της νύχτας της τρίχας του νυχιού στο τέλος δάχτυλο
Συνενώνονται κάπου όταν δειλά ξημερώσει
Το σώμα πονάει όταν μπλεχτεί στο ξερίζωμα;
Ξημερώνει
Ξεριζώνει το άστρο τον θάνατο του από την ιστορία του σύμπαντος;
Μια τρίχα πάνω στο σώμα τολμάει ανυπαρξία ή τη μόνη ύπαρξη
Να υπάρχει
Μεγαλώνει προς τα μέσα ο κενός χώρος κι εκεί επιπλέεις
Σαν διάστημα άνθρωπος σε ό,τι λέγεται επιφάνεια ουρανού
Και γης βάθος;
Έτσι όπως ακουμπάς το χέρι για να περάσει η αναπνοή σαν
Συνεχόμενη ένδειξη πόνου σε μέγεθος και σε ύψος καρδιάς
Έτσι ακολουθεί το φεγγάρι την νύχτα σαν τύπωμα πόνου ένδειξη
Σε σχήμα και σε τόνο προσώπου πάνω στον άνθρωπο
Στο ύψος εκεί επιτρέπονται άλλες μετρήσεις
Πισθάγκωνα δένεται η τρέλα και από μπροστά
Ένα στήθος να ξεχειλίζει αναπνοή κι ερώτηση
Αφαιρείται ο θάνατος στο ενδιάμεσο δέρμα του κόσμου…

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Γεωργίας Τρούλη από τις αναρτήσεις της στο ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ του FB ARTWORKS: Mirian Appelhof - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις