ΑΦΟΡΗΤΗ Η ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Όλα είναι εδώ: ένα παράθυρο απ’ όπου κοιτάω το κινέζικο σερβίτσιο τσαγιού που αγόρασα σε προσφορά και στόλισα μ’ αυτό τις προσποιήσεις μου. Η μωβ απελπισία που με καταπίνει. Η καταχνιά και ο νεκρός μου στα κεντημένα σεντόνια. Ένα παρόν που σέρνεται! Όλα είναι εδώ. Χωρίς ρίσκο, κανένα ρίσκο, ούτε καν πυροτέχνημα… Δυτικά η οδός Σαπφούς: θλιβερές πολυκατοικίες, εγκαταλειμμένες αποθήκες ξυλείας, υπόστεγα χειρονομίες σκουπίδια, Στη γωνιά δεξιά η καντίνα «Το ζουμερό λουκάνικο»! Τα τρία γατάκια τρομαγμένα κάτω από τον κάδο. Τα παλιά ανταλλακτικά σάπισαν. Τα εικονίσματα στο πατάρι με τις κατσαρίδες. Στάζουν οι σωληνώσεις στον τοίχο. Αυτός βρίζει συνέχεια και σκαλίζει με το νύχι του μια το σοβά μια το σπυρί. Στον απέναντι τοίχο φτιασιδωμένη γριά πόρνη κλείνει το μάτι ξεδιάντροπα. Πίσω του μια μοναδική ζωή που δεν της απόμεινε τίποτα. Κάθε μέρα τώρα αυτό το χαλασμένο ρολόι εμποδίζει το θάνατο  [ΧΡΟΝΙΚΟ και ΟΔΟΣ ΣΑΠΦΟΥΣ από την ποιητική συλλογή της Κατερίνας Σημαντήρα ΔΥΤΙΚΑ της ΣΑΠΦΟΥΣ, εκδόσεις Μανδραγόρας 2015]



ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Πώς να χωρέσουν σε ένα ποίημα
Ένας διακορευτής
Ένας αρκουδιάρης
Ένας μαχαιροποιός
Μια θηριωδία
Αγιάτρευτα τυφλά σημεία, η άβυσσος
Λογχισμένα όνειρα να κηλιδώνουν τον ύπνο
Το κρίμα που σπαράζει
κι η μάνα ετοιμοθάνατη να επιμένει

ΕΡΩΤΕΣ
Ήταν οι έρωτες πορτοκαλί
Φύλλα στιλπνά κι ανταύγειες κόκκινες
Ως πέρα ξεδιπλώνονται
Κι ένας αέρας ξέφευγε απαλά
«Δεν με νοιάζει» ψιθύριζες
Κρατούσα την αναπνοή μου

Πέρασαν χρόνια
Ήταν ένα απόβραδο του Ιούλη
Που εμείς οι δυο το ζήσαμε τότε μαζί

ΓΥΜΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ
Πικρίζουν οι πόλεις
Ακρυλικό και τσιμέντο
Δωμάτια ολομόναχα
Δρόμοι αναποφάσιστοι
Το σούρουπο ξαναγυρίζουν
Καινούργια ημερολόγια
Με πινέζες πιασμένα
Απαιτούν ένα μέλλον σωτήριο
Κι ο θάνατος παράλογος
Καθημερινός, στιγμιαίος
Τρέχει σαν τη βροχή στους τοίχους
Πηγαινοέρχονται τα τρένα στο σταθμό ως αργά τη νύχτα

Αφόρητη η ανωνυμία του πλήθους στην αίθουσα αναμονής!

ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ
Οι λύπες του γάμου χάλκινες
στρωμένες στα ανοιξιάτικα τραπέζια
Κρεμασμένες προικιά σε καινούργια ξυλεία
Πιστωμένα σε πλανόδιους πραματευτές
Δωρισμένες πεσκίρια στους ιδρωμένους σβέρκους των αντρών
Με βηματισμό αργό, κυκλικό στον ίδιο ασταμάτητο ρυθμό
Σφιχτοδεμένες κάτω απ’ τα μαύρα σουρωτά μεσοφόρια των γιαγιάδων
         που ’χασαν
πρόωρα τα κορίτσια τους από σκωληκοειδίτιδα και κοιμόνταν με τα μάτια
         ανοιχτά ως τον θάνατο
Μας πλήγωναν τα στενά παπούτσια του ευαγγελισμού
Ένας επίμονος βήχας
Η άκαμπτη αυστηρότητα της μάνας που κατείχε τέλεια την τέχνη της
         υφαντουργίας
Κι οι πεταλούδες σπαρταρούσαν καθημερινά
τσαλαπατημένες στις τσουκνίδες
έξω απ’ το παλιό παγοποιείο
δίχως να προκαλούν υποψίες

ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΗΜΑΝΣΗΣ
Τώρα που οι ώρες με αποχαιρετούν χωρίς συμβάντα
Ανεξήγητη αυτή η προσπάθεια να συγκρατήσω το όνειρο
που με παραπλανά ολόκληρη ζωή
Αφού όλα έχουν ήδη ειπωθεί
προπάντων ο επίλογος

ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ
Λευκά χαρτόνια σε αποστειρωμένα θλιβερά λιβάδια
Μόνο οι κύκνοι έφυγαν χωρίς δεσμεύσεις
Εδώ τίποτα δεν συμβαίνει κι ας φλέγεται το ηλιοβασίλεμα
Αφήνω κάποιον άλλον να αντέξει
Εξ άλλου εγώ επιτελώ ένα έργο
Είμαι μια σοβαρή τακτοποιημένη κηδεία
Δείξτε μου οίκτο
Ας πιούμε τον πικρό καφέ όπως αρμόζει
Άλλωστε τα οστά συμπεριφέρονται όμοια στους τάφους
Όμως γνωρίζατε πως 
ήμουν νέα κάποιες Κυριακές
Κι ο δρόμος που με νανούριζε στον ύπνο μου
κατευθυνόταν πάντα στη θάλασσα
Άνοιγα τότε την πόρτα μα ρίζωνα στο κούφωμα
Κάτι οικείο πίσω μου και επίσημο
παραμέριζε την ορμή
Μια σκοτεινή πλευρά επέστρεφε και 
με κατέδιδε
Τώρα εδώ καθηλωμένη δεν επιθυμώ να γίνω άλλη
Αυτό που κάλπαζε μέσα μου το έπνιξα μη βγάλει ήχο
Τώρα είμαστε πανομοιότυποι'
Είμαστε εμείς πρόσωπα του παρελθόντος 
μεσ' στο καινούργιο μας φέρετρο

ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ ΙΔΑΝΙΚΗ
Στα τελευταία προάστια
ανέμιζαν μαντίλια οι αυταπάτες
Όλη μέρα επιδιόρθωνα ευκαιρίες
Τις επιχρύσωνα
Και επανερχόμουν

ΝΟΤΙΕΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ
Ένας καταυλισμός περιπλανώμενος ακατάπαυστα
Ένας σφυγμός στην κεντρική αρτηρία να συσπάται επικίνδυνα
Η αντανάκλαση μιας ανεκμετάλλευτης αμαρτίας
Στις Νότιες Συμπληγάδες σ’ έχασα
Ένα καυτό απόγευμα του Αυγούστου
Όταν ο λίβας θρυμμάτιζε το χώμα
Ψίθυροι αποτυπώματα ηλιοστάσια
Τόσες αποστάσεις που ζήσαμε…
Απομακρύνθηκες μέσα στη σκόνη
Ύστερα οι πρώιμες βροχές τόσο συνηθισμένες
δίχως νόημα
Μα εγώ επέστρεφα ολόκληρους χειμώνες
Εκεί όπου ακόμα
ακροβατείς στο γύρο του θανάτου
Καμένα λάστιχα και καυσαέρια

Λίγο έξω απ’ τις εργατικές συνοικίες

ΠΑΛΙΑ ΓΡΑΦΗ
Δεν στέκονταν οι στιγμές διέρρεαν
Γαλάζια η απόσταση
Και η γραφή μου πλάγια.
Διάφανο σπέρμα η υπόσχεση
Και την ξέπλενες
Στη συνέχεια όλο το βάρος της ζωής
έπεφτε αθόρυβα στο δωμάτιο

Κι ο άλλος όλη μέρα στο μπαουλοντίβανο
άκουγε παλιά λαϊκά
Κι όλο παραπονιόταν πως κρύωναν τα πόδια του.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
Είναι μια ίσια γραμμή
Σαν τεντωμένο σχοινί
Που ακουμπάει στο έδαφος
Και δεν υπάρχει η αδρεναλίνη του σχοινοβάτη
Μια γραμμή σαν δρόμος που δεν οδηγεί πουθενά
Ένας δρόμος χωρίς τοπία
δίχως εμπόδια να ξεπεράσεις
Μόνος επάνω στη γραμμή
Ούτε ζωή ούτε θάνατος
Μία παραίτηση.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Μένω για πάντα εδώ υπόλογη
Τη φυλακή μου κόπιασα να ομορφύνω
με χιλιάδες τσιγάρα που σιγοκαίνε μέσα μου
Τέρματα Ερημιά στο μηχανοστάσιο 
Άδεια βαγόνια εξαντλημένα
Σκουριές αδυναμίες διαβρώσεις 
Ένας σωρός τα οξέα πάνω μου
Μπρος στο κατώφλι μας οι ράγες σπασμένες
Κάποτε μιλούσα για δρομολόγια
Ονειροπολούσα σ' αυτό το σπίτι 
με τα μαύρα παράθυρα που με κατάπιναν
Αργότερα ήρθε ο δράκος
και κάθισε στα κεραμίδια
Η μητέρα ήταν ευχαριστημένη
Δε πα να σάπιζε η αμαξοστοιχία
Εμάς τι μας ένοιαζε;
Από τότε πέρασε καιρός
Πέθαναν οι υπολήψεις χάθηκε η μητέρα 
έφυγε ο σταθμάρχης

Εγώ εξακολουθώ να μένω πάντα εδώ υπόλογη
με τα τσιγάρα τον καρκίνο και τον δράκο

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και επιλογές ποιημάτων από την 2η ποιητική συλλογή της Κατερίνας Σημηντήρα ΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ, εκδόσεις Μανδραγόρας 2015. Η Κατερίνα Σημηντήρα γεννήθηκε στα Κύμινα Θεσσαλονίκης. Το 2013 είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ η πρώτη της ποιητική συλλογή: ΕΞΑΙΣΙΕΣ ΩΔΕΣ ΜΙΑΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις