ΔΕΜ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΧΩΝΕΥΕΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΣΟΥ Ο ΤΡΟΜΟΣ:

Το κορμί σου στα χέρια μου ζυμάρι φτιάχνω τρύπες κι αφανίζομαι μέσα σου. Σε κάθε τρύπα με παραμονεύουν μέλισσες. Της αφής μου μαγνήτης το δέρμα σου σπαρταράει διαρκώς στα δάχτυλά μου. Τα δάχτυλά μου αλκοολικά σταγόνα- σταγόνα το σώμα σου πίνουν. Ζω μέσα στο σώμα σου άνθρωπος χέλι μες στη λάσπη… Είσαι ο καρπός που ανοίγει και θαμπίζει άγριο στο βάθος το κουκούτσι, ρετσίνι δακρύζει από μέσα σταγόνα-σταγόνα στην αχόρταγη γλώσσα μου… Τρίβομαι ανάμεσα σε φλούδια και πυρήνα, χώνομαι στη λάσπη, τεντώνομαι ώσπου να γίνω άσπιλο λευκό στα σπλάχνα σου ν’ ανέβω… Απελπισμένα σε ήθελα, αλλά μπροστά μου υψώνονταν εσώρουχα τείχη!  [κτερίσματα στίχων από τα ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ και την ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ του Στάθη Κουτσούνη]

Ο έρωτας, η φύση, οι επιθυμίες και οι ενοχές, η ακμή και η φθορά μέσα από την αέναη εναλλαγή των εποχών και τις μεταμορφώσεις του σώματος. Το σώμα σαν ένα ποτάμι που ρέει διαρκώς, που χύνεται ορμητικό στον ωκεανό της ματαιότητας, για να το ρουφήξει γρήγορα το υπόγειο πηγάδι της ανυπαρξίας. Στην έκτη ποιητική συλλογή του, ο Στάθης Κουτσούνης φωτογραφίζει Στιγμιότυπα του σώματος. Σ’ ένα αγώνα με βέβαιο νικητή· ποιον όμως;

ΛΕΙΑ
θέλω πάντα να με κοιτάζεις
σαν λύκαινα που επέζησε μόνη
μέσα στον άγριο χιονιά για βδομάδες
και κατεβαίνει πεινασμένη στην πόλη
[ΣΤΙΓΜΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ]



ΤΟΥ ΓΙΟΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Χρόνια ολόκληρα πάλευα
να φτιάξω αυτό το ποίημα
ολονυχτίς το έγραφα
πρωί πρωί δαιμονισμένο
έτρωγε τις λέξεις
ώσπου κάποιο απόγευμα χτύπησε
το κουδούνι ένα ολόλευκο πουλί
αν δεν στοιχειώσεις άνθρωπο
το ποίημα δεν στεριώνει
και μη στοιχειώσεις κριτικό
μήτ’ επαρκή αναγνώστη
παρά της άγριας έμπνευσης
την όμορφη την κόρη
που ’ρχεται βάζει τη φωτιά
κι ύστερα παίρνει δρόμο
κι αφήνει αποκαΐδια ένα σωρό
να τα διορθώσει ο πρωτομάστορας
είπε κι εξαφανίστηκε
κι εγώ ενεός
έμεινα ν’ αντικρίζω το χαρτί
βαθιά καμάρα γιοφυριού
που μέσα γυάλιζε προκλητικά
το δαχτυλίδι
(Η τρομοκρατία της ομορφιάς, 2004)

 ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ
κρεμασμένος απ' τα μάτια στο τσιγκέλι
μες στο σφαγείο του μπούστου σου
[ΣΤΙΓΜΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ]

ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
σκίζω τον μαύρο σου στηθόδεσμο    
κι απ' άκρη σ' άκρη         
αφράτο άσπρο
γεμίζει το κρεβάτι
[ΣΤΙΓΜΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ]

ΤΑ ΔΟΚΑΝΑ
Στο απέναντι μπαλκόνι
απλώνει χυμώδης τα εσώρουχά της
μεσάνυχτα σκαρφαλώνω
τους τοίχους και τα κλέβω
κοιμάμαι μαζί τους τα διακορεύω
πασχίζω να ξεγελάσω το κενό
πληρώνοντας κίβδηλα νομίσματα
εθίστηκα κι ορεγόμουν
ολοένα φρεσκοπλυμένα
κι όταν την έβλεπα
να καθαρίζει την απλώστρα
αλλόφρων πρόσμενα τη νύχτα
κάποτε εκείνη παραφύλαξε
κι αντί για μανταλάκια
έβαλε δόκανα
πιαστήκανε τα δάχτυλά μου κι έμεινα
κρεμασμένος από τα σκοινιά
με μπάζει μέσα λαβωμένο
μ’ έδεσε στα κάγκελα του κρεβατιού της
και με χάραζε αργά
με μετάξι δαντέλες βελούδα σατέν
κύμα το αίμα ανέβαινε
ώσπου σε μια στιγμή
βγάζει απ’ το μπούστο αναπάντεχα
το ερεθισμένο της βυζί
και μ’ αποτελειώνει με το μυτερό
καρφί της ρώγας
(Η τρομοκρατία της ομορφιάς, 2004)

ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΑ
οι ρώγες των μαστών σου μάτια
για να βλέπουν
των χεριών μου την τρεμούλα
των χειλιών την ακόρεστη πείνα
[ΣΤΙΓΜΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ]
ΑΙΜΑ
τα χείλη σου χίλιοι σφαγμένοι
[ΣΤΙΓΜΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ]

Η ΚΑΛΛΙΟΠΗ
Για να γίνω ερωμένη σου
πρέπει μερόνυχτα σαράντα
δίχως ανασασμό
την πέτρα να οργώνεις
και να σπέρνεις λέξεις
κι ύστερα να περιμένεις άλλο τόσο
να δεις αν έδεσε καμιά
όποιες καρπίσουνε με φως
του φεγγαριού θα τις τρυγάς
χωρίς ανθρώπου μάτι να κοιτάζει
κι έπειτα θα τις πηγαίνεις
σε βάθη άδυτα υδάτων
ογδόντα μέρες για να μαλακώσουν
μετά θα τις μαζεύεις
όσες δεν έχαψαν τα ψάρια
και θα τις λιάζεις σε κορυφές
που ούτε πετούμενα άγρια
δεν δύνανται να φτάσουν
ώστε να στραγγίξουν
τα περιττά υγρά
κι αν στο τέλος δεν αρκούν
θα ξαναρχίζεις από την αρχή
πηδάει ένα βράδυ στο γραφείο μου
απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο
και με φαρμακερή ματιά
γιατί μου λέει
γυρνάς εδώ κι εκεί και κοκορεύεσαι
πως είμαι τάχα ερωμένη σου
για να γίνω εγώ ερωμένη σου
πρέπει σαν δούλος να με υπηρετείς
δίχως φαΐ δίχως νερό
να γδέρνεις όλη νύχτα το πετσί σου
και κάθε αυγή να το κρεμάς στον ήλιο
να σφυροκοπάς τα σπλάχνα σου
ξίδι κι αλάτι να τους βάζεις
κι ωστόσο αυτό δεν φτάνει
πρέπει να ’χεις και δύναμη
να με κομματιάζεις
όταν ασχημίζω
και να με καις
αδιάκοπα χωνεύοντας
τις στάχτες που απόμειναν
εγκυμονώντας με ξανά
χωρίς κανένα βογκητό
χωρίς καμιάν ελπίδα
και τότε πάλι βλέπουμε
(Η τρομοκρατία της ομορφιάς, 2004)

ΑΝΑΜΕΣΑ
στα σκέλια σου ανάμεσα ανάσαινε βαθιά
ένα σκοτάδι κίτρινο
[ΣΤΙΓΜΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ]
ΕΚΡΗΞΗ
το αιδοίο σου καπνίζει
καψούλι που έσκασε στο χέρι μου
[ΣΤΙΓΜΟΤΥΠΑ ΣΩΜΑΤΟΣ]

ΕΠΙΔΟΞΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
Τα ποιήματα που έγραψα
με κυνηγούν για τις αναπηρίες τους
τα ποιήματα που δεν έγραψα
με κυνηγούν για την αφασία τους
ένας επικηρυγμένος είμαι
που για να γλιτώσω
γράφω ακόμη
(Η τρομοκρατία της ομορφιάς, 2004)

Στάθης Κουτσούνης γεννήθηκε στη Νέα Φιγαλία Ολυμπίας το 1959. Σπούδασε νομικά, φιλολογία και κλασική μουσική. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Σπουδές για Φωνή και Ποίηση, 1987, Τρύγος αιμάτων, 1991, Παραλλαγές του μαύρου, 1998, Η τρομοκρατία της ομορφιάς, 2004, Έντομα στην εντατική, 2008 Παράλληλα, δημοσιεύει κριτικά δοκίμια, μελέτες, άρθρα και βιβλιοκρισίες σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματά του έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γερμανικά και τα Περσικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις