ΣΑΝ ΑΡΑΙΑ ΧΕΙΡΟΚΡΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ… ΚΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜΕΝΗ ΑΝΑΣΑ ΤΗΣ:

Κλείνουν τις πόρτες, τα παράθυρα, βουλώνουν με κουρέλια κάθε χαραμάδα κι ενώ στα σκεύη στην κουζίνα ηχούν και τι διπλό κρεβάτι τρίζει ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο, ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο μυστικά, μεταμορφώνεται σε πουπουλένιο στρώμα, τα φύλλα και τα πράσινα κλαριά γίνονται επιδερμίδα, χείλη γίνονται κεντημένα μαξιλάρια, με τα λουλούδια και τα σιντριβάνια του με χώμα μυρωμένο, αφράτο ανθίζει ο κήπος στο δωμάτιο, τα γκρίζα πρόσωπα μιας άλλης εποχής, θυμούνται και παράξενα φωτίζονται στου τοίχου τις παλιές φωτογραφίες, ο κήπος κατακτά και παραδίδεται εξερευνά κι ανακαλύπτει με χίλιες δυο κραυγές, επιφωνήματα με αναστεναγμούς και βογκητά ως το μακρόσυρτο αχ και τη σιγή του τέλους, όλα τριγύρω είναι καθημερινά κι όμως ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο, ο προαιώνιος κήπος από το τίποτα σαν θαύμα ξαφνικά [Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ένα από τα 63 ποιήματα για τον έρωτα και την αγάπη του Τόλη Νικηφόρου από το τελευταίο βιβλίο του ΡΙΓΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ, εκδόσεις Μανδραγόρας, 2015]



ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ… ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ… ΥΜΝΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ (άλλα τρία από τα 63 ποιήματα για τον έρωτα και την αγάπη της συλλογής ΡΙΓΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ)
πώς ονομάζει η γη τον ουρανό
το έρημο νησί τον άδειο ορίζοντα
η νύχτα τη στιγμή που ξημερώνει;

ποια λέξη υπάρχει
για το σούρουπο στα μάτια σου
το μουσικό βελούδο στην αφή σου;

πώς λέγεται
το μονοπάτι στην παλάμη σου
το ουράνιο τόξο
στο χρώμα της φωνής σου
και το καμίνι στην ανάσα σου
μ’ όλα τ’ αρώματα το άγριο μέλι
που αναβλύζει στην επιδερμίδα σου;

πώς είναι ο ήχος
για τη λάμψη εκείνη
πώς τα φωνηέντα
που εκφράζουν το φτερούγισμα
τη μυστική πηγή που κάποτε μας γέννησε
και την ψυχή που έγινε θάλασσα
και μας ενώνει;

ποια είναι η γλώσσα
που μιλάει το φως; (2010)

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
ένα ποίημα
από παλιό σκοτάδι
από θολό πυκνό βυθό
που αναδύθηκε στο φως

ένα ποίημα
γυμνό
εμπρηστικό
κόκκινο επιφώνημα
της φλόγας ή της αστραπής

ένα ποίημα
μυστικό
εξωτικό
κι όμως απλό
κι όμως γλυκό
κι όμως απέραντα μαγευτικό

ένα ποίημα
που δεν γνωρίζει
το άρωμα
τη μουσική
το ίδιο το όνομά του

ένα ποίημα
ένα τρέμουλο στο γόνατα
ή τα χείλη
που κρύβεται και φανερώνεται
και λάμπει (2010)

ΥΜΝΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ
κανένα γυναικείο χέρι
δεν κράτησα
δεν χάιδεψα ως τώρα
με την παλάμη μου
με τ’ ακροδάχτυλά
τόσο ανάλαφρα
τόσο θερμά κι ερωτικά
όσο ένα κοινό μολύβι

ένα μολύβι που κουρνιάζει
ανάμεσα στον μέσο και τον δείκτη
και κάτω απ’ τον αντίχειρά μου
έτοιμο
να γονιμοποιήσει το λευκό χαρτί
ένα μολύβι που ποτέ δεν ζήλεψε
την άψυχη παρέμβαση των πλήκτρων

γνωρίζει πως εμείς οι τρεις
τις ίδιες ρίζες έχουμε
κοινή καταγωγή το δάσος
και φτερουγίζει στο άγγιγμά μου
μέσα στα μάτια μου θυμάται
το δένδρο που ήταν κάποτε
και δακρυσμένο σηκώνει απ’ το χαρτί
τα φύλλα του στον ουρανό (2014)

Σιγή απέραντη σιγή σαν από θάλασσα βαθιά πολύ βαθιά σιγή με λάμψεις που συνθέτουν φως ένα άλλο φως πιο μαγικό εκστατικό μια νύχτα κι έναν ουρανό μια δίψα… σιγή που εκπέμπει μουσικές που πλημμυρίζει χρώματα κι όλα είναι απλά μεθυστικά όλα είναι τώρα και ύστερα και πριν και πάντα τα μάτια σου… Στο μεγάλο ταξίδι της νύχτας, στην ωκεάνια ερημιά που με περιμένει, θέλω η ψυχή μου να πάρει κάτι από σένα, φθαρτό κι όμως αιώνιο, γλυκό κι απελπισμένο κάτι απ’ τα μάτια σου, κάτι από το άγιγμα και το χαμόγελό σου, ένα ξέφτι, μια νότα κάτι σαν φυλαχτό απ’ τη φωνή σου, κάτι από σένα για να μην ξεχάσω ποτέ την πατρίδα, να υπερβώ το τίποτα και κάποτε ακέραιος να ξαναγεννηθώ [ΕΚΣΤΑΤΙΚΑ και ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ από το ΡΙΓΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ]

Σχόλια

  1. Σε ευχαριστώ πολύ, Τάσο μου, για την ωραία παρουσίαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις