ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΝΟΤΑ ΤΟ ΝΤΟ, ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΤΟ ΜΙ

Νύχτες και μέρες αόρατες πηγαινοέρχονται πάνω στο κορμί της. Έτσι μπορεί να συντηρεί ένα σπίτι στα άστρα! Το μυστικό πένθος των βάζων που δεν κρατούνε παρά στάσιμο νερό. Και κάθε βράδυ να βλέπει τις πόρτες πώς σβήνονται πάνω στους τοίχους. Ν’ ακούει τις κόρνες των αυτοκινήτων να χάνονται σε υπόγειες γιορτές. Νύχτες και μέρες αόρατες πηγαινοέρχονται πάνω στο κορμί της. Έτσι μπορεί κι ακούει το τραίνο που σφυρίζει μα πουθενά δε φεύγει, το τηλέφωνο που χτυπά μα κανείς δεν τ’ αγγίζει. Τ’ αυτοκίνητα να τρέχουν δαίμονες πάνω στα τζάμια, τη φωνή του στο δέρμα της να ραΐζει. Ώσπου σιγά-σιγά να ρουφηχτεί από το ίδιο της το αίμα!  [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΑΥΜΑΤΑ της Ζέφης Δαράκη]


ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ΜΕΛΙΣΣΙΑ ΓΕΛΙΟΥ ΜΗ ΣΒΗΣΤΕΙΤΕ
Κίτρινα άλογα βιαστείτε, φεύγουμε μακριά
Τα σπίτια ξεκολλάνε από την ώχρα
κι απ’ τα θλιμμένα τους θεμέλια
Οι πύργοι που αγαπήσαμε
πετάν τις πανοπλίες τους και φεύγουν

Καλπάζουνε τα δένδρα
συντρίβουνε τις σκοτεινές τους ρίζες
Αυτοκτονούν χαρούμενα απ’ τα κλαδιά τους
Τραγουδούν οι ταμπέλες των δρόμων
τραγουδούν την αιώνια σκλαβιά τους
Και συ όχι πια πρόβες στον καθρέφτη
με βαρύθυμες μάσκες χαράς
Και τη σιωπή έγκαυμα στο πρόσωπό σου

Κάνε μου αυτή τη χάρη
Λύσε τον κόσμο από τη γραβάτα της σιωπής σου
Τράβα το όρθιο σπαθί της μοναξιάς από τα χείλη
Κι εγώ θα βάλω στη νύχτα φωτιά
Τα νέφη που φορώ θα τα ξεσκίσω
Δεν θέλω άλλη εκδίκηση
Κρατώ σφιχτά τον άγγελο της σημερινής ημέρας

Θα γυρίσω στις παλιές μου συνήθειες μονολογείς
Αλλά την ίδια στιγμή
τσαλακώνεις το σεντόνι το πετάς
τσαλακώνεις το πρωινό σου το πετάς
Χαράζεις μέσα σου το δωμάτιο και φεύγεις

Κάθε πρωί
περιμένεις ν’ αλλάξουνε την πόρτα
Αλλά τα ίδια πρόσωπα τρίζουνε
τα ίδια λόγια
Σε φιλούνε στο μέτωπο και συ γέρνεις
Κουρασμένος γέρνεις
στο φιλί και στο κλάμα

ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΕΚΕΙ ΒΑΦΤΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤ’ ΑΣΤΡΑ
Κι αυτή δεν προχωρούσε
μήτε μπρος μήτε πίσω
Χρόνια ολόκληρα έτσι
Στεκόταν εκεί
βαφτισμένος ολόκληρος στ’ άστρα
μ’ ένα επισκεπτήριο χαμόγελο στα χείλη
Και τον κλειστόν ορίζοντα στα μάτια

Είναι μια κόκκινη νότα το ντο
μια γαλάζια το μι… τραγουδούσε
Έκανε έτσι έναν ολόκληρο κύκλο σαν
ξεχασμένη από τοίχο σε τοίχο σα
βαρετή φωτογραφία
Τώρα τι γύρευε τι ήθελε να κάνει
ποιος της μιλούσε;
Δεν θυμόταν παρά μονάχα το κενό
Κι όχι πως θα πεθαίνανε μα πως
θα υπήρχανε τα γυάλινα βάζα
αν τα σκουντούσε
Όμως ο τρόμος μήπως χάσει και τα δυο της χέρια
Ο τρόμος μη της φύγει έτσι το κορμί της
μήπως θαφτεί κάτω απ’ τη γαλαρία
την ξανάφερε πίσω στη μορφή της
……………………………….
Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Ζέφης Δαράκη από τη συλλογή Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΑΥΜΑΤΑ- για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις