ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕΤΕΞΕΤΑΣΤΕΟΙ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ:

Δεν είχε όρεξη να γράψει τίποτα.  Πήρε το μολύβι κι άρχισε να ζωγραφίζει ανθρωπάκια. Γέμισε το χαρτί φιγούρες και σχήματα χωρίς νόημα. Πίεζε τη μύτη με μανία, ώσπου το χαρτί έγινε μια άμορφη μάζα γεμάτη μουτζούρες. Πήρε την κόλλα στα χέρια του και την τσαλάκωσε. Ύστερα την ξεδίπλωσε με προσοχή. Μια σκιά ζωντάνεψε και πήρε τη μορφή της. Τα μάγια δεν είχαν λυθεί ακόμα. Έσκισε τη σελίδα σε χίλια μικρά κομματάκια. Πλημμύρισε η νύχτα ασπρόμαυρα κομφετί. Άνοιξε το παράθυρο και τα πρόσφερε βορά στον αέρα, κι όπως τα ’βλεπε να στροβιλίζονται πέφτοντας στο δρόμο «είναι κι αυτό μια άσκηση ύφους» σκέφτηκε κι έπεσε ήσυχος για ύπνο...  [Λάλου Αγγελική, ΑΣΚΗΣΗ ΥΦΟΥΣ]



ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ:
Φεύγουν οι άνθρωποί
«μας»
Και μένουμε ορφανές κτητικές αντωνυμίες
Άκλιτες
Χωρίς πτώση
Άλλη μια φορά μετεξεταστέοι
Στη γραμματική των σωμάτων
Κανόνες και εξαιρέσεις
Ακροβατούν στο τετράδιο
Γλωσσικών ασκήσεων
Ανακολουθία χρόνων
Και ασυμφωνία υποκειμένου-αντικειμένου
Προτάσεις ασύνδετες
Και λέξεις που δεν συλλαβίζονται
Πάθη φωνηέντων
Και σύμφωνα υγρά
Υποθάλπω στη γλώσσα μου
Μαθήματα ελληνικών
Χωρίς δάσκαλο
Η ορθογραφία πάντα αυστηρή
Παραμονεύει το επόμενο λάθος
Κόκκινα σημεία
Σε σελίδες λευκές
Κι ένα μολύβι μετέωρο
Φοβάται να γράψει
Σκιτσάρει μια βαρκούλα στο χαρτί
Σαλπάρει σε μια άγνωστη χώρα
Φορτωμένη ψηφία, γράμματα και ιερογλυφικά
Μια νέα γραφή να εφεύρει
Άσπιλη και μυστική
Να τη μιλάνε μόνο τα μάτια
Και των παιδιών η εύγλωττη σιωπή

Ο ΚΗΠΟΣ ΕΝΤΟΣ
 Ο κήπος έμπαινε μέσα
Αναμαλλιασμένα μπουμπούκια
Κι άπλυτα πιάτα
Βότσαλα υγρά
Και στεγνά μάτια
Φωτογραφίες απλωμένες
Με μανταλάκια
Να απορροφηθεί η μνήμη
Να τελειώνουμε
Τόσες δουλειές
Τόσο λίγος χρόνος
Τι να πρωτοκάνει κανείς
Κάθεται
Σωριάζεται σε μια καρέκλα
Το βιβλίο δίπλα της καραδοκεί
Ένας κόσμος τσακισμένος σε μια σελίδα
Μια λέξη ακόμα
Μια συλλαβή
Στην εκπνοή
Μια μουσική υποκίνηση
Μια τυχαία χειρονομία
Κάπου το ‘χε διαβάσει κι αυτό
Όλα επαναλήψεις
Προβλέψιμο τέλος
Πρόχειρη πλοκή
Και χαρακτήρες υπερφίαλοι
Σιωπή
Καλύτερα
Μια ανατροπή
Τρεις τελίτσες
Ας αποσιωπήσουμε τη συνέχεια
Ως μη γενόμενη
Η φαντασία ας καλύψει τα κενά
Απ’ την αρχή
Ο κήπος έμπαινε μέσα
Εκείνη πάντα εκτός
Θέματος
Χρόνου
Ζωής

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
 Μικρές προσδοκίες
Ένας μισοτελειωμένος καφές
Μια τσαλακωμένη εφημερίδα
Αόριστες κουβέντες
που ανταλλάσσουν στόματα
Απόγευμα Κυριακής
το τραμ επιστρέφει γεμάτο
Μυρίζει ιδρώτα και άμμο
Ο ήλιος έβγαλε βόλτα
τον κόσμο στη θάλασσα
απ’ το λουράκι
με προσοχή
Σώματα αγγίζονται
Στροφές που γέρνουν επικίνδυνα
η μία στην άλλη
Στάσεις εναλλάσσονται
Μόνα σταθερά
η αρχή και το τέρμα
Σε μια διαδρομή
που διαιωνίζεται
Αντίτιμο ευτυχίας
ένα ακυρωμένο εισιτήριο
χωρίς επιστροφή
Το τελευταίο δρομολόγιο αργεί
Η νύχτα τώρα αρχίζει
Φτάνεις στον προορισμό σου
στο τέλος ποτέ…
Μια άλλη φορά
ίσως τολμήσεις
να κατέβεις αλλού
Εκεί που θα σε στείλουν
τα ανυπάκουα βήματά σου

ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ
 Μελίρρυτες ρώγες
με καλούν να τις τρυγήσω
Ως άλλος Διόνυσος
με έρωτα βακχικό
να δαμάσω
την άγρια ομορφιά τους
Προτού οι μαινάδες
με σύρουν
στον άφρονα χορό
Μεθυσμένος
κι απαλλαγμένος
από μνήμη
παιδί ξανά
επιστρέφω στις Υάδες
εξαγνισμένος
απ’ του κορμιού σου
τη λαγνεία
κουλουριάζομαι
σακατεμένο φίδι
και περιμένω την Εύα
το μήλο να της παζαρέψω
άγουρο και ξινό
μαζί με νέκταρ
θυσία να προσφέρει
«τω αγνώστω»…
παράδεισο


ΚΡΥΩΝΩ
Τα χέρια μου είναι παγωμένα.
Αυτό το σπίτι μένει πάντα κρύο.
Παρά τα ζεστά χρώματα στους τοίχους,
τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες στις κορνίζες,
τις έθνικ λεπτομέρειες.
Μ’ αρρωσταίνει τα βράδια,
όταν η υγρασία από το ταβάνι
αρχίζει να στάζει
και ποτίζει το σώμα μου.
Όλα μυρίζουν μούχλα ξαφνικά,
τα δωμάτια στενεύουν
κι οι πόρτες κλείνουν πίσω μου ερμητικά
με κλειδώνουν σε έναν άγνωστο χώρο
χωρίς έπιπλα,
μαύρο και σκοτεινό…
περιμένω υπομονετικά να ανατείλει
μα αυτό που ζω δεν είναι εφιάλτης
και τη νύχτα
απλώς
άλλη νύχτα διαδέχεται
ξανά
χωρίς τέλος

Η Αγγελική Λάλου έχει υπάρξει φύλλο, σύννεφο και γάτα… στην τελευταία της μετενσάρκωση γεννήθηκε στην Αθήνα και είχε την ατυχία να δει την ταινία Dead Poets Society, η οποία την ώθησε να σπουδάσει ελληνική φιλολογία στη φιλοσοφική σχολή (δεν ήξερε ..δεν ρώταγε) από τότε προσπαθεί να ζει σύμφωνα με τις αρχές του carpe diem, αλλά δεν της βγαίνει πάντα, όνειρό της να γίνει πετυχημένη συγγραφέας… πιο πιθανό στην επόμενη ζωή της

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις