ΜΕΡΑ ΖΗΛΙΑΡΑ, ΑΝ ΠΗΡΕΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ, ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕΣ:

Χιόνισε πάντως μες στις φωτογραφίες στα πικραμένα… Γεωμετρίες! Ο χρόνος τρυγήθηκε. Τρυγώ το μέλι… Δενδροστοιχίες, κυπαρισσένιες ριπές υψικάμινες. Εγείρει καιρό ο προφήτης Ηλίας στις κορυφές μου… Καλά χιονίζει στο κεφάλι μου χρόνια και θα το στρώσει… Πώς τρεμοπαίζουν αναμμένα καντήλια στο μέτωπό μου… Αναθήματα, βωμοί, ένθεν κακείθεν εικονοστάσια… Χλόη φιλώντας, πρόβατα και μανάρια σε βοσκοτόπια! Χωριό μονάχο, ακατοίκητα σπίτια, έρημα όρνια… Δύοντας φύλλα το σκοτάδι βαθαίνει στα μονοπάτια…  [Ηλίας Τσέχος, Ωδεία εικονοστασίων – επιλογή χάικου από τη συλλογή Τα πλήθη του ενός]

Απλώνεσαι αέρας Κι όλο ρίχνεσαι Υγροποιώντας το λίπασμα Ακούγοντας τον Λόρκα «Οι ποιητές μισήθηκαν Όσο αγαπήθηκαν Φοβήθηκαν όσο Τους έχουν Φοβηθεί’» Και όσο ξετινάζεσαι έρχεται πάλι σκόνη να σε θρέψει Ακούγοντας τραγούδι Πέρα μακριά παράδοσης Χορούς να μην διακρίνεις». (Ηλίας Τσέχος, «Η σκόνη αύριο»).

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΒΑΛΤΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ:
Άκου πουλάκι μου!
Αδιάφοροι οι θεοί για ανθρώπους
Αυτοί για θεούς ενδιαφέρονται
Άντε ! Πέτα
Οι φωλιές είναι
Θάνατοι γλυκείς
Μήτε γουλιά στο σύμπαν
Στάλα θάματος
Πτερέ
Δεν γράφω να
Αποφυλακιστώ
Να αποκεφαλιστώ
Να μετανιώσεις
Ζαλιστώ
Ελλάδα
Κάμε τη δουλειά σου
Μείνε μακριά μου
Να μια ανάστροφη



ΑΓΡΙΟΧΟΡΤΟ
Δεν ψιθυρίζεσαι
Κραυγείς, διαιωνίζεις
Επήρα λάθος δρόμο
Ξηραίνεσαι χλωραίνεσαι
Άγρια άγρια
Όχι δεν γράφω να
Συγχωρηθεί ο
Θάνατος
Να πας τουαλέτα
Άλλη μία ιδρωμένο sex
Δεν γράφω να
Ομορφαίνουν
Χεσμένα όνειρα
Χορτοβρυκόλακες
Ανέμοι

ΡΑΦΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ
Τίποτα δε θυμάμαι
Από ό, τι φόραγες
Πόσες φορές χτενιζόσουν
Πόντους στα τακούνια σου πόνους
Πείνες όσο κακομαγείρευες
Ξηλώματα φιλιά
Στα μαντήλια
Τίποτα από τους όρκους
Τα σιδερώματα
Καφέδες που δεν χύθηκαν
Ελιές πικραμένες
Θυμάμαι τα χιλιόμετρα
Χαμόγελα ναυάγια
Χίλια βυζιά σεντόνια
Μουρμουρογάργαρα
Που τώρα αδίψαστα
Ας πιώ τους ήχους
Να γκρεμιστώ
Μες στις φωτογραφίες

ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Όσο απουσιάζω
Κάντε με παρέα
Χαρακώματα
Ταράσσεται χαρά
Από το φως που
Φεύγει κι έρχεται
Πελάτη αναγνώστη
Μανταλάκι
Ρούχα γκρεμνά
Πότισμα αυτόματο
Σε κάποτε περίπτερα
Ανάλογα τα
Οπισθόφυλλα
Τιμή να αλλάξεις
Μάνα χώρα
Χρόνο


ΞΑΝΘΗ ΓΡΑΦΗ
Κάθε λίγο και λιγάκι
Μια ξανθιά γοργόνα
Χαμογελά χασμουρητά
Από το σταυροπόδι
Αλάτι πέφτει ανάλατα
Κρέμονται λευκά βρακιά
Σε όλα η πλατεία
Χτενάκι έρχεται και πα
Ωραία μελανόμορφο
Χαϊδεύει τρίχες και ευωδιαστά
Ξανθογελά Ιούνης
Άκρια χειλιών κλειστά
Εάν ρωτά την αγαπώ
Αλλάζει πόδι και παράδοση
Κοντά πηγαίνω πιο σιμά
Κατάφαση πλημμύρα
Χαθήκαμε στα ρέματα της Αττικής


ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ
Πάντα φεύγουμε στο τέλος
Βαθύ μαχαίρι στις νοοτροπίες

Φαράγγι η ψυχή ποτάμι να βουτήξει
Πετούμενα πουλιά είδαν το πουλί μου

Χρυσάνθεμα φορούσα
Εύκολες πρόβες χαράς

Τραγούδια που αγάπησα
Φυσούν φθινόπωρα να πέσουν

Να μην πεθάνεις δανεισμένα
Τράβα το αίμα από την κουρτίνα

Πόρτα κλείσε τα παράθυρα
Λάθος που είμαι λάθος είναι

Χλόη φορώ αγύριστη
Κι έχω πληγές στα όμορφα

Ωραία κτίρια οι άνθρωποι

Η χώρα εύρος Έβρος


Το ποιητικό «Αγριόχορτο στόμα» αποτελεί μια σύγχρονη και κρισιακή συνάμα ποιητική κραυγή, εκεί όπου ο ποιητής παρεμβαίνει ενεργά ανασύροντας στην επιφάνεια μνήμες και κρυμμένες αξίες. Διακρίνεται για τον ωμό ρεαλισμό, για την «γήινη» επαφή του ποιητή με τις λέξεις και την ποίηση, και τελικά για την ίδια την συγκρότηση μίας ζώσας ποιητικής πράξης. Είναι δύσκολο να γράφεις ποίηση την εποχή της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Κι όμως, ο Ηλίας Τσέχος τοποθετεί την ποίηση του στην «καρδιά» της οικονομικής κρίσης, καταγράφοντας σκέψεις και πράξεις μίας δύσκολης κοινωνικοπολιτικής καθημερινότητας. Θα έλεγα πως του αξίζει ο χαρακτηρισμός μείζων «κρισιακός» ποιητής καθότι η κρισιακή ποιητική του ταυτότητα λειτουργεί σαν πυξίδα και εργαλείο αποδόμησης των διαφόρων εκφάνσεων της κρίσης. Η ποιητική του πρόζα προσδίδει εύρος στον άνθρωπο, τον συγκροτεί ξανά και ξανά ως ποιητικό ον. Στο «Αγριόχορτο στόμα» ο ποιητής επιδιώκει να υπερβεί τις θλιμμένες γωνίες της σιωπής και της λήθης, προσδίδοντας έρμα και νόημα στις υπαρξιακές αναζητήσεις της καθημερινότητας. Κι έτσι, αναδύεται η ποίηση της «μιας ανάσας», καυτή, ιδρωμένη και «γυμνή», η ποίηση που πόρρω απέχει από την γλυκιά εξιδανίκευση της ζωής [Σίμος Αωδρονίδης]  Ο Ηλίας Τσέχος γεννήθηκε το 1952 στο Γιαννακοχώρι Νάουσας. Από το 1976 έως το 2001 στην Αθήνα, δέκα χρόνια στα μπαλέτα »Δόρας Στράτου» 1976/1986 ως χορευτής. Συνεργάστηκε στις κινηματογραφικές ταινίες των Κούνδουρου, Τζεφιρέλι, Αγγελόπουλου, Ζερβουλάκου, Ψαρρά, Αχουριώτη, Χαραλαμπόπουλου, Σμαραγδή, Ρακιντζή, Χούρσογλου κ.ά. Έχει εκδώσει 10 ποιητικές συλλογές: «Έρημη αλήθεια» Κέδρος 1978, «Ταγμένα» Διογένης 1980, «Δάφνε πόταμε» Διογένης 1981, «Ανθέμια» Κέδρος 1982, «Τα πάθη που φοράς» Θεωρία 1983, «Φωνές σ’ ένα μουσείο Απρόοπτη ύλη Μύθοι σγουροί» Ηριδανός 1985, «Διώροφο μέλλον» Σύγχρονη Εποχή 1988, Η σταγόνα ή Ωκεανός 3η έκδοση 2011, Νόμοι Αφιερώσεων 2012, » Τα Πλήθη του Ενός» 2013, και προς έκδοση » Αγριόχορτο Στόμα » 2015.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις