Η ΦΘΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ: ΚΑΝΕΙ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΜΙΑΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΟ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Το αχειροποίητο του τόπου κι από τα έργα των ανθρώπων τίποτα παρεχτός ό,τι τείνει στο αχειροποίητο… Η ψυχή είναι θάλασσα. Το μυαλό κλειδαριά. Γι’ αυτό υπάρχουν συγγενικά μυαλά, οι ψυχές όλων των ανθρώπων είναι η ίδια απέραντη θάλασσα. Τα συγγενικά μυαλά ό,τι κι αν γίνει, θα συναντηθούν σ’ αυτή τη ζωή; (χαμογελάει). Ο άνθρωπος πάει σε πράγματα που θέλει να έχει. τελικά ψάχνεις στους άλλους στοιχεία που έχεις μέσα σου… Όταν τα βρίσκεις, νιώθεις ένα μαζί τους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό!... Άλλες φορές λέω ότι ίσως ελευθερωθείς, αν μ’ έναν απότομο τρόπο διακόψεις τη φυσική ισορροπία… Έχει καθένας μέσα του έναν ήλιο, τυφλό!.. Ένα γαλάζιο από τζόυς τσιγάρο και Μπόρχες… να πεθάνω γαλάζια. [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ του Βασίλη Λαλιώτη]

Παραλίες άδοξων σωμάτων: η βασιλεύουσα του πρωινού γυναίκα λόγω σώματος είναι ανήσυχη. Δεν έχει βλέμματα ανδρών…Πόσα παγάκια καλοκαίρι… Εν τω μεταξύ μια γυναίκα σε ασπρόμαυρο με ομπρέλα μαύρη και ρόμπα  ψιλοκοπάκι μαύρο με γκρίζα ανθάκια κάνει για μια στιγμή το πράγμα ασπρόμαυρη ταινία… Η βάρκα βουλιάζει στο χώμα σαπίζοντας. Η γυναίκα με την ομπρέλα ξαναπερνάει στην ώρα της όπως στον προηγούμενο στίχο. Τώρα φοράει μπλε… Από την εφευρετικότητα στις υπερκατασκευές μαθαίνεις αυτό που είναι ο ήλιος: ανελέητος! Άοσμα φρούτα σε κοιτάζουν από τα καφάσια. Σχεδόν χρωματιστές παλέτες του Σεζάν… Διακειμενίζοντας και μη αμαρτάνοντας… Το πέος που θέλει να ελευθερώσει τα δάκρυά του, στην Αρρώστια του Θανάτου της Μαργκερίτ Ντυράς, και το σπέρμα, «ας το πάρει όποιος θέλει» από το τζιάκομο Τζόυς… Τι θα πει Κυναίγειρος; Ο εγειρόμενος από σκυλιά ή ακολουθώντας τη γυναίκα που έχει στο στόμα διδύμους και κύνα, είναι ο εγειρόμενος από τον κύνα, δηλαδή ο έχων πρωινή στύση, κοινώς σηκωμάρες…  Ο νιόπαντρος Νίκος Γαβριήλ Παντζίκης κλείνει το φαρμακείο και επιβιβαζόμενοςστο λεωφορείο της γραμμής, εκεί όπου παραθερίζει η σύνευνος, ως αναγνώστης της Έρσης του Δροσίνη, συναντάει τον Ρούιτ Χόρας ως Παύλος Ροδανός. Ο αφηγητής αποδέχεται το διχασμό του υποκειμένου και δεν έχει όνομα. Δανείζεται το όνομα ευκαιρίας Πωσνατοπούμ,  από το Αρχείον Έρωτος, πάλι του Πεντζίκη… Η γυναίκα που περνάει είναι άλλη. Φοράει ένα εμπριμέ με κόκκινους ιβίσκους και κρατάει γιαπωνέζικο ομπρελίνο λευκό. Ωστόσο διασχίζει την παραλία την ίδια ώρα με την προηγούμενη… Είπα  αέρας, η Αέρας όνομα γυναικείο παίζει κι αυτή σαν απουσία, δίπλα στην κυρία την αυτάρεσκη και δαμαλισμένη στο μηρό, όταν τα σώματα δεν ήθελαν τον ήλιο και το λευκό δέρμα ήταν αριστοκρατία… Τα τσιγάρα έχουν ονόματα: το τσιγάρο μετά τον έρωτα και το τσιγάρο μετά το μπάνιο είναι αδέλφια! Εκεί που σκέφτομαι δεν υπάρχω κι εκεί που υπάρχω δεν σκέφτομαι άλλο όλο αυτό σε μιαν ευθραυστότητα… να μην απαλλάσσεται ποτέ από τη μέριμνά του… Πρέπει να βάλεις νερό στο κρασί σου για να νιώσεις την υφή αυτού που ο Όμηρος έδωσε ως οίνοπα πόντο… Τα όρια θαλάσσης και αγρού κατοικούνται κυρίως από λέξεις του Παπαδιαμάντη… Θαλασσώθηκα! Ακούς τους αναστεναγμούς της όταν οργάζεται… Το βλέμμα που ήρθε να πάρει τη θέση του τοπίου δεν άφησε τίποτα άλλο για γραφή από τη φιλοδοξία μιας απάντησης στο κεφάλαιο εφτά από το κουτσό του Κορτάσαρ… Τα χέρια που μιλούν δεν γράφονται! [κτερίσματα στίχων από τα ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ του Βασίλη Λαλιώτη, εκδόσεις bibliotheque]

ΑΝ ΗΤΑΝ ΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΩ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΘΑ ΕΛΕΓΑ: ΒΙΛΑ ΡΑΣΤΩΝΗ…
Πώς σηκώνονται οι αγαύες στον άνεμο…
να απλώσουμε κάτι κάτω να ξαπλώσουμε
να μας πάρει ο επίμονος αέρας.



Ο μικρός χρόνος της κατασκευής
παράλληλος με το μικρό χρόνο της
καταστροφής … το κάθε υλικό έχει το
χρόνο του και το συνολικό γλυπτό της
φθοράς γίνεται από τα πόδια της
φθοράς των υλικών που απαρτίζουν το
κτίριο.

Ο φόβος φυλάει τα έρμα έλεγε η μάνα
μου και γύρω τόσο πληγωμένο
αχειροποίητο… Έρωτας με αέρα.

Κατέβασα την Ελληνική γραμμή του
Περικλή Γιαννόπουλου από το ράφι:…
κάθε ιδικόν μας εργόχειρον χρησιμεύει
μόνον δια να ξεφουσκώσωμεν από τα
πράγματα που έχομεν καταπιεί
αποθαλασσώνοντες ούτω τα πάντα.

«Όταν βλέπωμεν τον κόσμον εις τον
δρόμον νομίζομεν ότι βλέπομεν άτομα.
Απάτη. Είναι αι ιδέαι των δύο μεγάλων
μας ανδρών»

Το ξενοδοχείον είναι κυριολεκτικά πλάτη
στη συνομιλία της αρχαίας κολώνας  με
το γύρω τοπίο.

Κουρασμένος από θάλασσα παραδομένος
στον αέρα αλλιώς ψάχνονται έτσι τα
γυμνά σώματα, αλλιώς ελευθερώνεται το
ανυπόφορο σ’ αυτό το σχεδόν ύπαιθρο.
Η αρχή του έρωτα διδάσκεται από τον
αέρα και το τέλος από το βλέμμα στο
τοπίο… πριν να βγάλουν τα κορμιά
αυτό που πιέζει μέσα τους, υποταγμένα
σε εξερεύνηση,
άλλες καμπύλες που πεινάει το χέρι,
όλα είναι τυφλά στην ορμόνη που
κρατάει το φυτό στον άνεμο

«… το φως δεν παίζει…»
…………………………
Η θάλασσα είναι είδος παρηγορίας για
τις πληγές στο αχειροποίητο του τόπου
που καταφέρνει ο κυρίαρχος ξεβρακώματος
με την ιδεολογία της πλαστικής σημαίας

Θέλω κι άλλη θάλασσα για επίδεσμο στα μάτια.

Να κάνεις έρωτα σε κάποιο ερείπιο του
Άρη Κωνσταντινίδη μεσημέρι με αέρα…
σαν τελετή αποχαιρετισμού… στην εφηβεία
στην αποτυχία του αστού, στη φθορά
του σώματός σου.

Θα μπορούσε κάποιος να ζήσει
τυφλός, με τα μάτια καμένα από την
προσπάθεια για λίγο αχειροποίητο.

Πρέπει να βγάλεις το καταφατικό φως
από τα μάτια σου και να μιλήσεις
τυφλός μέσα από φως αποφατικό.

… ΔΩΣΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΕΙΣ ΩΡΑΙΑ ΧΕΡΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΑΚΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕ ΤΟ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΟΝ ΥΦΑΣΜΑ ΤΩΝ ΦΙΛΗΜΑΤΩΝ ΔΙΑ ΝΑ ΙΔΗΤΕ…
Ή βγαίνω στο δρόμο και μιλώ με τα
κτήρια με τις ώρες… Φοβάμαι ότι έχω
μαζέψει πολλές σκέψεις στο μυαλό μου
και δεν έχω που να τις ξεφορτώσω.
Άσε που οι σκέψεις είναι καλές,
φρέσκες. Με τον καιρό, αν δεν τις
στείλεις να συναντήσουν άλλες σκέψεις,
αρχίζουν και μυρίζουν άσχημα. Και δεν
υπάρχει χειρότερο πράγμα από σκέψεις
που έληξε η ημερομηνία τους χωρίς να
βρεις άλλο μυαλό να τις αρπάξει.
Σηκώνομαι το πρωί και νιώθω όλο και πιο
βαρύς. Δεν ξέρω αν πρόβλεψα τα
θεμέλια ν’ αντέξουν αυτές τις σκέψεις.
Μπορεί και να βυθιστώ για πάντα από
τις πολλές σκέψεις.

Άλλες φορές λέω ότι ίσως ελευθερωθείς
αν μ’ έναν απότομο τρόπο διακόψεις τη
φυσική ισορροπία.

Μια καμπύλη γραμμή λόφου, μαλακά
καμπυλωμένος λαιμός γυναικός, είναι
γραμμή γεννώσα συμπάθειαν, πόθον
θωπείας, έλκουσα το φίλημα, είτε
γυναικός είτε λόφου είναι η έλκουσα
προφανώς το χέρι δια την απαλήν
θωπείας, ζητιτική θωπείας…
…………….
Παρατηρήσατε μόνον τι όγκοι, τι
ασυναρτησία, τι σύγκρουσις, τι βάρος, τι
πλήθος, τι χωριατιά, τι ανοικονόμητα
πράγματα, τι άκρυπτα. Νομίζετε ότι είναι
εμπρός σας ένας άθλιος εκατομμυριούχος,
με φουσκωμένες γαστέρα, με γούνες…
όλα ξιπασμένα, τεντωμένα εις ένα
φούσκωμα, τόσον θρασύ και ενοχλητικόν…
ώστε να προκαλεί τον πόθον του
ραπίσματος.

Δεν ξέρω  αν εσείς προλάβετε τις
μπουγάδες απλωμένες… Ήταν τρομερά
ενδιαφέρον θέαμα… Είχαν κάτι θεατρικό,
αλλά και αποκαλυπτικό. Παρατηρώντας
τα ρούχα, τις πετσέτες, τα υφάσματα,
τις μυρωδιές τους, ανακάλυπτες τους
ανθρώπους. Διέκρινες την καταγωγή τους,
την τάξη τους, τις συνήθειες τους, τη
ζωή τους… Για μένα οι μπουγάδες ήταν
το γούστο των ανθρώπων απλωμένο, οι
επιλογές τους κρεμασμένες σε δύο
μανταλάκια, έκθετες…
……………………..
Η ψυχή είναι η θάλασσα. Το μυαλό
κλειδαριά. Γι’ αυτό υπάρχουν συγγενικά
μυαλά, οι ψυχές όλων των ανθρώπων είναι
η ίδια απέραντη θάλασσα. Τα συγγενικά
μυαλά, ό,τι κι αν γίνει, θα συναντηθούν σ’
αυτήν τη ζωή; (χαμογελάει). Ο άνθρωπος
πάει σε πράγματα που θέλει να έχει.
Τελικά ψάχνεις στους άλλους στοιχεία
που έχεις μέσα σου… Όταν τα βρίσκεις,
νιώθεις ένα μαζί τους. Αυτό είναι πολύ
σημαντικό.

Παντού φως, παντού ημέρα, παντού
τερπνότης, παντού ολιγότης, άνεσις,
αραιότης, παντού ευταξία, συμμετρία
ευρυθμία. Παντού ευγραμμία, ευστροφία
Οδυσσέως… ειρωνία Σωκρατική!
Παντού φιλανθρωπία, συμπάθεια, αγάπη.
Παντού ίμερος, πόθος άσματος, φιλήματος.
Παντού πόθος ύλης, ύλης. Παντού ηδονή
Διονύσου, πόθος φωτομέθης, δίψα
ωραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος.
Παντού πέρασμα αέρος θουρίου, αέρος
ορμής…
……………….

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και οι παραπάνω επιλογές από ποιήματα του Βασίλη Λαλιώτη που περιέχονται στο βιβλίο του ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ, εκδόσεις bibliotheque Artwork Kyle Thompson για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις