ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ: «όμορφα φαντάσματα σίγουρα έχετε μια θέση στα γραπτά μου όμως δεν τελείωσα μαζί σας»

Κακιές γλώσσες σίγουρα κόκαλα δεν έχουν αλλά ούτε και κόκαλα τσακίζουν τέτοιες που είναι! Και το πλακάκι σπασμένο ανάμεσα στα πόδια σου – γρανίτης πορτογαλικής πλαγιάς! Όπως εντοιχισμένη ωμοπλάτη σε κοραλλιογενή ενέδρα κι εσύ να με κοιτάς υδρορροή και οι κοπτήρες σαν παλάμη οι δυο μαζί ένας μικροαστός υδραυλικός στο μπάνιο ν’ απαντά στο τηλέφωνο πως η μισή σελήνη στάζει μισή τανάλια αγάπη τάχα μου… Πάμε για ρετσίνα το βράδυ; Μπα, έχω ραντεβού με τη νεωτερικότητα! Ανέκαθεν αριστούχος, ανάκαθεν συνεπής, ανέκαθεν σοβαρόα, ανέκαθεν λες και εκ γενετής ή από προηγούμενη ζωή μου ανέκαθεν ήμουν κυνηγός προθεσμιών στερνή μου βλακεία να σ΄ είχα πρώτα… Πάνω στην καρέκλα ένα βιβλίο, διαβάζω τον τίτλο: «Αναξίμανδρος ο φιλόσοφος του απείρου» αρχίζω και φοβάμαι, κάτι σαν υψοφοβία ή σαν την πρώτη μέρα στο κολυμβητήριο… Στην πρώτη στροφή την έκαναν με ελαφρά συνθηματάκια… η πορεία είχε πνιγεί στα όνειρα.. Από το ύψος των περιστάσεων εξαφανίστηκε το ύψος! πλέον έχουμε να κάνουμε μόνο με τις περιστάσεις. Το κατάλαβαν καλά οι εναερίτες εμφανώς καψαλισμένοι[κτερίσματα στίχων του Κυριάκου Συφιλτζόγλου]



ΓΡΑΜΜΗ ΜΑΖΙΝΟ, ΣΙΝΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΕΥΘΕΙΑΣ
φρεσκοξυρισμένοι
                                 πηγαίνουμε στη Δουλειά
σίγουροι
      πως μπρούντζος και ψευδάργυρος δίνουν χαλκό
      πως γραμμή Μαζινό, Σινικό τείχος
      είναι διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ευθείας
                    έτσι πάμε, έτσι ερχόμαστε
με φρεσκοξυρισμένα πρόσωπα
σαν αντίστροφες πρόζες του Μπέκετ ή
σαν παγωμένες διαλεκτικές εν στάσει

αξύριστοι και γυμνοί
                        ερχόμαστε απ' τη Δουλειά
ο τζίτζικας το 'πε
                        δεν έχει άλλο «ες αύριον»
και οπλές αλόγων ακούγονται
                                     απ' τα βουνά
Ησίοδε, αν θέλω να πάω,
               σε ποιον φθόγγο να επιστρέψω;

ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΦΩΤΑΓΩΓΟ ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΑ ΒΟΥΝΑ
και όταν το παράκαναν
τα περιστέρια
                        στον φωταγωγό
είπα να πάρω τα βουνά
            κατέληξα στην παραμεθόριο
εκεί που ο ορίζοντας μοιάζει
με γερμένη φασολιά
-κι αν αλλάξεις πλευρό-
εκεί που οι φασολιές μοιάζουν
                                   με σκιάχτρα
απ' το κακό στο χειρότερο δηλαδή
ή πιο δυτικά δεν γίνεται
γι' αυτό και είχα πάντοτε
το όπλο παραπόδα και γεμάτο
για τις στιγμές που η φύση
γινόταν πιο άγονη και απ' τους ανθρώπους
       στον κρόταφο λοιπόν
                 για τους τάχα ξανθούς απρίληδες
       στον κρόταφο
                                των ποιημάτων
                που μας βόλευαν κάποτε
                       πιο άγρια και από
                         την άγρια δύση

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗΣ ΕΝΑΣ ΣΚΟΡΠΙΟΣ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ
                   στη μια δαγκάνα κρατά
                                   τη μισή αλήθεια
        Κύριε Πασκάλ, το τίμιο ξύλο
        κάηκε στο πρώτο πανηγύρι
        εκεί να δείτε επιτυχία ο καπνός
        ο Χο Τσι Μινχ από την άλλη
        ξεχορτάριαζε τη λέξη «ακράδαντα»
        στο ιπτάμενο χαλί επιβιβάστηκαν
        μόνο όσοι αλληθώριζαν
        οι υπόλοιποι σιδερικά
        σε παλιό μηχανουργείο
ανάμεσα σε γρανάζια
                                      γραφομηχανής
ένας σκορπιός αναπαύεται
                   στη μια δαγκάνα κρατά
                                  τη μισή αλήθεια
με την άλλη
                               ένα πούρο Αβάνας
          και το βολφράμιο το σκοτώσαμε
          για λίγο παραπάνω καπνό
          στο πρώτο και τελευταίο πανηγύρι

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΒΑΖΩ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΜΠΡΙΚΙ
ετοιμάζομαι για τη δουλειά.
Δουλεύω σημαίνει επιστρέφω τις εικόνες που δανείστηκα
Επιστρέφω σημαίνει χάνω το πρώτο φως μου 

Χάνω το φως μου σημαίνει ανταλλάσσω χειραψία
με την κουκουβάγια
ανταλλάσσω συνθηματικά με τον αυτοκτόνο δεκανέα
Χάνω το φως μου σημαίνει κλείνω το μάτι σε εκλιπόντες
πίνω στην υγεία του απόντος κανενός
Χάνω το φως μου σημαίνει ορθογραφώ το ανορθόδοξο μηχανοδηγώ επί του καναπέος/[...]
Χάνω το φως μου σημαίνει το τέλος των παρακαμπτηρίων
όχι άλλους καθρέπτες.

«Κρύος Ιδρώτας» απάντησε ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου σε ερώτηση φίλης στο fb «πως θα τον έλεγαν αν ήταν Ινδιάνος». Με ύφος συνοριοφύλακα, κάποιου που είναι ταγμένος στα γλωσσικά συρματοπλέγματα, στη μεθοριακή ζώνη της γλώσσας: «η γλώσσα ίδια αμοιβάδα», «ακόμη κι όταν μια ζωή/ράβε ξήλωνε η γλώσσα», «λυώσαν τα παγόβουνα/ίδια υπογλώσσια». Μια γλωσσική πανδαισία, μια παρτίδα ρώσικης ρουλέτας με τα νοήματα, γιατί «όσο δοκίμαζε η πρωτοπορία/τα νέα της καπέλα/τα πράγματα/εγκατέλειπαν/την πραγματικότητα» και «η λέξη “νηπενθή'/δεν έχει νόημα». Ουγκ! Σε έναν κόσμο άδειο από νοήματα όπου η καθημερινή επικοινωνία μεταχειρίζεται διακόσιες λέξεις που δεν μπορούν να εκφράσουν ούτε καν συναισθήματα, όλοι αισθανόμαστε σύγκορμοι τον κρύο ιδρώτα που μας προκαλεί ένα άχρηστο γλωσσικό εργαλείο. Ο Ποιητής είναι γλώσσα, δημιουργεί γλώσσα. Ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου με το «ξενόγλωσσο εγχειρίδιο» που μας δίνει στα χέρια μας βοηθάει να χαράξουμε τα σύνορα που διαχωρίζουν την τρέχουσα ποιητική παραγωγή: από τη μια μεριά αυτοί που συνεχίζουν να γράφουν ακόμη παραβολές-αλληγορίες-επιγράμματα σε μια στρογγυλή γλώσσα, και οι άλλοι (στους οποίους είναι αφιερωμένος ο φετινός μας απολογισμός), που πετούν σαν «μεταναστευτικά πουλιά» πάνω από τα σύνορα μιας «λάθρο-γεωγραφίας». Και πάλι, ουγκ! ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις