ΜΑ ΠΕΣ ΜΟΥ Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΕΙ ΤΟΣΟ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΕΤΟΙΑΝ ΩΡΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ

Αν σου δοθεί αυτό που ονειρεύτηκες τιμωρείσαι, αν όχι τιμωρείσαι πάλι: τώρα ονειρεύονται οι λέξεις κι ο ουρανός κύκνειο άσμα κατεβαίνει καθώς η αναπνοή πονά και τ’ όνομά σου στο κύμα βαθαίνει. Το χέρι μου γυαλίζει τα πόμολα. Δείχνει τη λάμψη που θα ’πρεπε ν’ αγγίξεις μα ο ύπνος ακόμη επιτρέπεται. Εκεί ανθίζουν οι εκπλήξεις!  [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή ΤΑ ΑΟΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ της Ζέφης Δαράκη]


ΣΠΙΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Ήσυχα τώρα  γκρεμισμένη είχε σωπάσει
Κι ο άλλος όλο πύκνωνε μέσα της σαν ομίχλη
όλο πύκνωνε μέσα της
Και το κύμα αμίλητος γέροντας
ν’ αποτελειώνει
την οριστική δύση του χρόνου
με τρεμάμενα σχήματα στην άμμο

Δεν εξηγείται ο άνθρωπος πάντα
λάμπει ο κόσμος στα στενά του ονείρου
Λάμπει και πλέοντας λύπη η πανσέληνος

Το έχε γεια στην αστραπή της θάλασσας
και της ματιάς του
Το έχε γεια στον καυτερό καθρέφτη
της φωνής του
πόσο ανατρίχιαζα χαμηλώνοντας
στις πικροδάφνες της Χαλκίδας
όταν περίεργα έσκυψες και με κοιτούσες
Σαν να ’μουν κυματάκι της ασφάλτου

Ω κουρασμένο μου όνειρο
Έρχεται με παίρνει αφρισμένο κύμα
προχωράει μαζί μου
στις γραμμές του τρένου αν και
τα τρένα είναι κάτι άλογα σταματημένα

Τα μάτια του μπάζουν νερά από τη θάλασσα
που όσο πάει λιγοστεύει
Ήσουν ο πιο αγαπημένος φίλος
της φαντασίας μου
Μα πες μου γιατί η εφηβεία
αργεί τόσο να τελειώσει
τέτοιαν ώρα προχωρημένης ζωής…

Μεσ’ στο τραγούδι να διαλυθείς
μου ψιθύριζε ο ύπνος
ξεκολλώντας ανάλαφρα απ’ το πλευρό μου
Κάτι σαν γέλιο έκπληκτο  με ακολουθούσε

Θέλω να κοιμηθώ μέσα στο στήθος μου
ακριβέ μου Βέρνερ
Γύρω έπεφτε σκοτάδι
Ένα σκοτάδι πυκνό από ανθρώπινη θλίψη
Αν σου δοθεί αυτό που ονειρεύτηκες τιμωρείσαι
Αν όχι τιμωρείσαι πάλι

Ποιος με κοιτάζει βαθιά μέσα στο αίμα μου
Ποιος μου κλείνει κρυφό ραντεβού ή τι περίμενα
Δεν περίμενα τίποτε
Αλλά θα ’πρεπε να ’μουν ευπαρουσίαστη για το αόρατο
Με ακολουθούσε από ειρωνεία σε ειρωνεία
Και φυσούσε στη δύση
με δυνατό άνεμο πάνω στα τζάμια
Δωμάτια μαυρισμένα από το φως
που είχε εδώ και χρόνια τσακιστεί
με υποδέχονταν εν πλήρει σιωπή

Τι συμπεριφορά και η δική σου
μου ψάλλανε μελωδικά
υστερικά πουλιά του παραδείσου

Γύρω έπεφτε σκοτάδι –ένα σκοτάδι
πυκνό από ανθρώπινη θλίψη
Θέλω να κοιμηθώ είμαι πολύ ενοχλητική
ματαιώνω συναντήσεις
σβήνω φώτα της χαράς
Τύλιξέ με ύπνε τύλιξέ με
Στ’ όνειρό μου
ήθελα πάντα ο άλλος να με ματαιώνει
Από κούραση σε κούραση κι από χειρονομία σε χειρονομία
να με ματαιώνει
Ώσπου στο τέλος να μην έχει για μένα
καμιά γνώμη
Κάτω απ’ τα λόγια του να είμαι ο λόγος
που δε λέγεται
Κάτω απ’ τις πράξεις του
να ’μαι η σιωπή
Κάτω απ’ την απουσία του
ο πιο φανταστικός κήπος.

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Ζέφης Δαράκη από τη συλλογή ΑΟΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ- για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις