ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

(όχι τόσο γιατί θέλω να σου μιλήσω, αλλά γιατί κάθε φορά που ανοίγω ένα βιβλίο με κομματιάζει η έλλειψη επικοινωνίας…) Και να σκεφτείς πως ήθελα να ξεφύγω απ’ αυτό το γαλάζιο ασύμμετρο δωμάτιο με τις περιπαιχτικές μελωδίες, πρέπει να σημειώσεις πως συνήθισα μιαν άλλη μουσική πιο αιχμηρή θα έλεγα. Τότε αναλύθηκα σε περιοδικούς λυγμούς που θύμιζαν τις παλιές άγονες λιτανείες κυρίως τα βράδια γι’ αυτό που ονομάζαμε συνείδηση, συνενοχή, συμμετοχή, συνάθροιση. Να ξαναβρούμε λοιπόν τα χαρακτηριστικά μας σε μια καινούργια συχνότητα πιο κοντά στα πράγματα που αγαπήσαμε, στα πράγματα που χάσαμε σ’ ώρες ταλαντευόμενης ευαισθησίας. Τώρα δεν πιστεύω πια στα ωροσκόπια ούτε στις καιρικές μεταβολές όπως τις σημειώνουν στα νοσοκομεία γιατί υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο ν’ απλώσουμε σε καινούργια δεδομένα τη σιωπή μας σαν ένα ύστατο καλωσόρισμα σε κάτι που είναι απόν ακόμα. Δε θέλω να πω πως εκείνο το ασύμμετρο γαλάζιο έχει μια μακρινή χημική συγγένεια με το δικό σου αμφιβληστροειδή όμως εδώ μπορεί να πέφτω κι έξω όπως πέφτουν έξω από τα πράγματα όσοι μιλάνε ή σκέφτονται με στίχους [ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΡΟΥΣΗ για αποσπάσματα από το ΠΟΙΗΜΑ ΤΖΕΝΗ του Βασίλη Στεριάδη από τη συλλογή Ο κ. ΙΒΟ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ, εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ 1978]



ΕΛΑ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΤΟΥΜΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ (Ο κ. Ίβο, περίπτωση τελευταία: το καλώδιο):
Διάβολε προοδεύσαμε πολύ
στη διαδικασία του κοινόχρηστου πολιτισμού
λίγο οξυγόνο στα ενδιάμεσα κομμάτια  από αλουμίνιο –κομμάτια από ουρανό
γυαλιστερά κι ερωτευμένα σε παγκόσμια κλίμακα σπινθήρων
εκρήξεις άλλων ευγενών μετάλλων σε παγιδευμένες περιοχές.
Ο κ. Ίβο έκανε αίτηση
για την παραχώρηση ενός απερίγραπτου βιομηχανικού χώρου
για τη βιομηχανική εγκατάσταση παραγωγής υψίσυχνων συναισθηματικών επαφών
κατόπιν τούτου οι ανάσες των ερωτευμένων
γέμισαν διοξείδιο του άνθρακος,
άλλες ραβδώσεις περίεργες
και τα φιλιά τους έγιναν κίτρινες κηλίδες
ο έρωτας έγινε σύνολο μαγικών παραισθήσεων εν μέσω μαγικών χρωμάτων
ύστερα μαύρισε, έγινε μαύρος μηχανοδηγός
φόρεσε ένα ανοξείδωτο χαμόγελο και μας κοροϊδεύει
από θέσεως ισχύος.
Όμως εσύ είσαι το κορίτσι μου μέσα στους όρους της τεχνολογικής προσαρμογής
μπορούμε να καθίσουμε σ’ ένα τυχαίο σκαλοπάτι
απέναντι από την βιτρίνα ενός καταστήματος μοντέρνων φρούτων και λαχανικών
ω μήλα από μηλιές μαγνητοφόρες.
Το κεφάλι μου όπως βλέπεις έγινε ευρύχωρο, περιλαμβάνει
ηλεκτρονικές συσκευές, ραδιόφωνα μαγνητόφωνα
κι έτσι έχουν αποθανατιστεί
όλες οι σαβανωμένες μουσικές και τα σαβανωμένα λόγια.
Ο καινούργιος έρωτας είναι πολύ καινούργιος
είναι ένα αυτόματο πλυντήριο με δεκαπέντε προγράμματα
έλα να ερωτευτούμε εντελώς απρόοπτα
ένα πρωί ας πούμε,
να το σκάσεις από τον πυργίσκο σου των μαθηματικών
κι εγώ να σε περιμένω κοιτάζοντας τα εναέρια τρένα.
Ο κ. Ίβο είναι αντιπρόσωπος
μιας εταιρείας παραγωγής αφυδατωμένων σκέψεων
εντός αφυδατωμένων εγκεφάλων
το κεφάλι μου έγινε τώρα πολλαπλό εναλλασσόμενο παραλληλεπίπεδο
έχει επιμηκυνθεί
σαν τα τέσσερα βαγόνια μαζί του νέου σιδηροδρόμου ΣΠΑΠ με την αστραπιαία κίνηση
ο κ. Ίβο αργεί
ο κ. Ίβο έχει ένα καταπληκτικό στερεοφωνικό ξυπνητήρι
που τον αφυπνίζει κάθε πρωί στις επτά παρά είκοσι πέντε
είναι φρέσκος σαν ένα πλαστικό αεικίνητο
στο διάβολο ο κ. Ίβο

ΚΥΡΙΩΣ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗ ΦΤΩΧΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΣΕΜΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ (γι’ αυτό έκανα τα αισθήματά μου διαφήμιση και κατέθεσα την αγάπη μου στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων)
Κυρίως φοβάμαι τη φτωχή γλώσσα των ποιητών όταν έρχεται ο ύπνος σακατεμένος από προσευχές.
Θα σε πάρω να βρούμε έναν επαγγελματία Ιησού Χριστό
Είμαι ο πιο κατάλληλος εξαιτίας του εκτροχιασμένου πνεύματος
Μοιράστηκα ανάμεσα σε παλιά απρόσφορα ποιήματα. με την ασφυξία μιας κουραστικής αυτομίμησης.
Είμαι σάπιος από τα προτερήματα των απρόσιτων φίλων μου, ένας πολυάσχολος μικροαστός ποιητής ξέροντας πως δεν έχω μέλλον.
Να εξαιρέσουμε τις νύχτες που περνάω αδιάντροπα με κραυγές  πάνω στο μικρό κόσμο που περίπου απαρνιέμαι
Ένας οίκος ταπεινής ανοχής, ένα μοτέλ, ένα γήπεδο με αγάλματα που κουφάθηκαν…
Ο γιατρός  άνοιξε την τσάντα
έβγαλε ένα παράξενο μικρό εργαλείο
πάνω στο τραπέζι τα ξεκοιλιασμένα ποιήματα έβγαζαν χλωροφόρμιο
«Κάνω εγχειρήσεις στ’ άρρωστα ποιήματα» μου είπε, «κάτι σώνεται
κάποτε γράφω κι εγώ, βλέπεις, εδώ είναι όλα πιθανά.
Ύστερα σου ’ρχονται όλα ξαφνικά, δικάζεσαι για φόνο»
Τότε άρχισα να μικραίνω
στο τέλος έγινα ένα μικρό μπουκάλι με αντισηπτικά.
Ο γιατρός πλησίασε το τραυματισμένο ακουστικό κι εγώ επανέλαβα:
«Πέρασα ένα ευχάριστο απόγευμα ανασαίνοντας δύσκολα
όπως το τρένο σε κάποιο παλιό  ποίημα του γιατρού
είμαι υπέροχος εξαιτίας της απόγνωσης
έκανα τα αισθήματά μου διαφήμιση
και κατέθεσα την αγάπη μου στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων».
Αυτό είναι ένα καλό ποίημα, μου είπε
και τ’ άλλα βέβαια ήταν καλά
αλλά είχα απαυδήσει από ισορροπία
αυτή είναι η γνώμη μου ως αρχιτέκτονος

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Στεριάδη Βασίλη από το βιβλίο του Ο κ. ΙΒΟ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ, εκδόσεις Εγνατία σειρά ΤΡΑΜ 1978 - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις