ΜΕ ΤΟ ΑΛΦΑ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ Η ΜΕΡΑ, ΜΕ ΤΟ ΩΜΕΓΑ ΗΜΕΡΩΝΕΙ Η ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΣ ΠΑΛΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Αν πεθάνω σήμερα να πεθάνω από έρωτα. Να σκύβει το μαύρο κυπαρίσσι να του λέω γιατί, οι κάργιες στα κλαδιά του να είναι τα χίλια μου κομμάτια κι η σιωπή, η ασήμαντη εκδίκησή μου. Κι αν ζήσω σήμερα να ζήσω από έρωτα. Να ξεπερνάω του κυπαρισσιού το ύψος, την ομορφιά της κάργιας κι η σιωπή να είναι εκεί γιατί δεν θα χρειάζονται τα λόγια (ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ, Γιώργου Παναγιωτίδη)



ΜΕ ΤΗ ΜΑΝΙΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΣΕΦΕΡΗ
Στέκεται η παλιά μου σχεδία άβουλη στ' αμίλητα νερά,
άφαντο του νεκρού Οδυσσέα το σώμα
κι από μνήμη η ελάχιστη που μου έχει μείνει δε φελά
και πώς να καλέσω πάλι, απ' τον κάτω κόσμο,
τους συντρόφους μου να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,
αντίκρυ στο νησί των ανθρωποφάγων Λαιστρυγόνων άλλη μια φορά.

Ιθάκη δεν υπήρξε ποτέ.
Μόνο ένα νησί ανήμπορο,
ένα κομμάτι γης παρατημένο για μιαν επιπόλαια περιπλάνηση.
Κι ήταν τόσο ανώφελο το ταξίδι
και τόση η βιασύνη μας να μεθύσουμε με την κατήφεια του Άδη.
Μα σάμπως να ήταν αθάνατος γκρεμίστηκε μεθυσμένος κι ο Ελπήνορας.

ΤΙ ΝΑ ΛΕΕΙ
Τι να λέει στην ακρογιαλιά το κύμα
όπως δίνει κι όπως παίρνει
χάδια και φιλιά της άμμου ερωτικά,
του καλοκαιριού το κύμα τι να λέει
τι να κλαίει μόνο του στην άμμο μυστικά,
πεταμένο καλοκαίρι
μακρυσμένη παραλία,
όλη κι όλη λίγη άμμος μαζεμένη,
ξεχασμένη καλοκαιρινή ζωή μας
κάτω απ' τις μικρές μας στέγες
στην αλλόκοτη γκρίζα ζωή μας
βάρκα σπασμένη, χαμένα κουπιά,
τι να λέει ένα κρίμα κι άλλο κρίμα
πώς να μας νανουρίσει με θαλασσινή μιλιά.

ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΑΛΦΑ
Βάζω τ’ άλφα στου παιδιού το γαλάζιο μαξιλάρι
κι απ’ τ’ ωμέγα βάζω στου σοφού παππού τη γλώσσα
με τα χρόνια ποιος να ’ρθει, να βρει, να του τα πάρει
με τα λόγια ποιος να πει, ήρθε, έφυγε κι είν’ πόσα;

Κι απ’ το βήτα καθώς πήγαινε και πήγαινε στο ψι
πώς είν’ ανήφορος κατήφορος ένα και τ’ αυτό;
Γέλια, κλάματα πώς τα ’βαζε σε αδειανό ταψί;
Βάζω λόγια βγάζω χρόνια όπως λέει το γραφτό.

Ίδια γλώσσα ίδια σάλια, πριν απ’ την πρώτη λέξη
πριν κι απ’ την τελευταία βάζω δύναμη στο άλφα,
ίδια ήρθα και θα φύγω, τ’ άλφα έχω διαλέξει

και στο τέλος απ’ τ’ ωμέγα, πάλι αν είναι τ’ άλφα
ίδιο το βρήκα στου παιδιού και στου παππού το κλάμα 
πριν γεννηθεί, πριν πεθάνει, λόγια, χρόνια ίδιο πράμα
Η ΛΕΞΗ ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΟΙΓΜΕΝΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΔΩΔΕΚΑ ΣΤΗ ΛΕΞΗ ΚΑΝΑΠΕΣ:
Η λέξη σπίτι.
Η λέξη τοίχος δώδεκα φορές κι ακόμα εσώρουχο, πετσέτα, χάδι, ποτήρι ,λουλούδι, φιλί,
δάκρυ, κερί, τσιγάρο, σκέψη, βιβλίο, όλα αυτά από δώδεκα.
Η λέξη πόρτα έξι φορές κι ακόμα συρτάρι,
φωτογραφία, πιάτο ράφι, ρούχο, όλα αυτά από έξι.
Η λέξη θαλασσινή πέτρα τρεις φορές, στήθος, κλειδί,
όλα αυτά από τρεις.
Η λέξη άνδρας δυο φορές, καναπές, αυτά από δύο.
Μια φορά η λέξη σπίτι, αυτή μία.
Η λέξη τοίχος, βόρειος, γκρι και βρώμικος λίγο.
Η λέξη φωτογραφία, πριν στη λέξη ράφι, στη λέξη συρτάρι.
Η λέξη εσώρουχο, μαύρο στο πάτωμα
κι η λέξη θαλασσινή πέτρα, μαύρη στο πάτωμα.
Η λέξη σεντόνι, κόκκινο όπως η λέξη αναπτήρας,
τσαλακωμένο στη λέξη καναπές όπως η λέξη ρούχο.
Η λέξη βιβλίο ανοιγμένο στη σελίδα δώδεκα στη λέξη καναπές.
Η λέξη ποτήρι, με κόκκινο κρασί στο τραπέζι.
Η λέξη λουλούδι, μαργαρίτα κίτρινη λυγισμένη
στο μπουκέτο στο τραπέζι.
Η λέξη στήθος, μαγειρεμένο στη λέξη πιάτο στο τραπέζι.
Η λέξη δάκρυ, αλμυρό λίγο, στο τραπέζι.
Η λέξι κερί, λευκό, αναμμένο στο τραπέζι.
Η λέξη τσιγάρο, αναμμένο στο στόμα.
Η λέξη πετσέτα, μπλε, τυλιγμένη στο σώμα.
Η λέξη πόρτα, κλειδωμένη. Η λέξη κλειδί, στην πόρτα.
Η λέξη άνδρας, γυμνός στη λέξη καναπές.
Όλα αυτά στη λέξη σπίτι.
Στο ανοιχτό βιβλίο καμία λέξη,
κανένα ουσιαστικό, αφηρημένο ή συγκεκριμένο,
μόνο πράγματα ολοζώντανα. [Γιωργος Παναγιωτίδης, Ουσιαστικά, από το βιβλίο ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΝΕΟ ΛΟΓΟ –Ποιητές των αρχών του 21ου αιώνα, εκδόσεις ΑΙΤΙΟΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΔΕΩΝ]

ΠΗΓΗ: Γιώργος Παναγιωτίδης γεννήθηκε το 1965 στην Αλεξανδρούπολη. Συντάχτηκε με το λογοτεχνικό περιοδικό «Μανδραγόρας» για μια δεκαετία, έως το 2005, απ’ όπου παρουσίασε κυρίως ποιητές. Το ίδιο έκανε και στο Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών. Από τις εκδόσεις «Μανδραγόρας» εξέδωσε τρεις ποιητικές συνθέσεις,  Ρύνια, α΄ έκδοση το 1985 και β΄ έκδοση το 2002, Τα όντα εκεί και Ονόματα μόνΟ υπό τον τίτλο Τα δύο όλα το 1996 και Δι’ οδών το 2002, Το πρώτο του μυθιστόρημα, Ερώτων και Αοράτων (Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω του 2008) κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» το 2007. Επίσης από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης», κυκλοφόρησαν οι ποιητικές του συλλογές Ομορφιές αφόρητες το 2012 και Κύμα άλμα το 2014 και το βιβλίο του Γιώργος Σεφέρης – Βίος και παρωδία το 2014.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις