ΛΗΘΟΣΤΡΩΤΟ ΣΦΡΙΓΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΓΙ’ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΗΘΟΥΝ

 Από πού έρχεσαι, θλίψη κι εσύ πού καταλήγεις, σιωπή κι εγώ, ποιους δρόμους μπερδεύω, ποια σημάδια που νόμισα ακίνητα –έφυγαν- συνέχεια επάνω σας πέφτω πάροδοι συνωστισμένες σχεδόν τουριστικές [Βάγια Κάλφα, Ληθόστρωτο]



ΚΟΚΚΙΝΟ
Εύθραυστες που κυλούν
οι αγάπες μας
και πώς μας πονάνε

Ένα ποτάμι
σπασμένοι καθρέφτες
που μέσα γυμνοί προχωράμε

Βγαίνουμε στην ακτή
χαρακωμένοι
κι αιμορραγώντας

Κι όμως
εύθραυστες
που κυλούν οι αγάπες

ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ
Κι όμως αρκετά με τις μετάνοιες
Η ντροπή
μας κράτησε πίσω
κι η τύψη μνησίκακη
φέρνει κι άλλες

Χάσαμε το σώμα μας έτσι
Ματώσαμε τις ψυχές μας
Στο ένα χέρι το μαστίγιο
στο άλλο την προσευχή
Δεν ξέρουμε πια
γιατί ζητάμε συγγνώμη

Όμως τώρα που το σκοτάδι
μας τα πήρε όλα
πάνω απ’ την απελπισία
στεκόμαστε οι ξάγρυπνοι
και χωρίς θεατές
Ψάχνουμε
τη λήθη της λήθης

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΓΑΠΗΣ (μικρός λόγος)
Κοίτα πώς πεθαίνουν οι άνθρωποι
-γι’ αληθινούς θανάτους μιλώ-
Πόσο κοντά έχει φτάσει στην επικράτεια μας
το τέλος
Κι εμείς
παριστάνουμε ακόμα τους Θεούς

Δεν είναι ο θυμός για τους θνητούς

(κι ο αντίλογος)
Κι όμως δεν κερδίζονται
αυτές που θα έπρεπε
να είναι αγάπες
με το επιχείρημα της θνητής τους φύσης

Γιατί οι μεγάλες αγάπες
νομίζουν πως είναι αθάνατες
Στους παρακείμενους τάφους
πηγαίνουν
Στέκονται λίγο, με κάποια θλίψη
μετά φεύγουν

Αμετάπειστες για τη δική τους τύχη.

Μεθάς για να χορέψουν τ' άστρα -χρόνια επικριτικά- να ζαλιστούν τα πεζοδρόμια -καιρό ακίνητα- να γελαστούν οι σκάλες και να σε γλιστρήσουν αλλού, σ' ένα μέρος χωρίς υλοτόμους, κουρεία, επαρχιακά δελτία κι ογκώδη πυροσβεστικά κι η λήθη να φέρει μπροστά ποδοβολητά νέων αλόγων. Κι ύστερα, τι ντόμινο! Πας να πιαστείς και τ' αστέρια παρασύρονται, ξηλώνοντας τον ουρανό, οι άνθρωποι γκρεμίζουν ο ένας τον άλλο κι οι δρόμοι ζαλισμένοι πισωπατούν απολογητικά σε αδιέξοδα και ξυπνούν [Υποχώρηση Σκηνικών, από το ΛΗΘΟΣΤΡΩΤΟ της Βάγιας Κάλφα]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις