ΚΑΙ ΖΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ, ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΣΙΓΚΙΝΑ ΤΡΟΠΑΙΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Παγωμένοι σαν φωτογραφία λαμπεροί σαν καλοσμιλεμένα αγάλματα  που ένας τεχνίτης που αγαπούσε την πέτρα, κάποτε, πάνω στην τρέλα έφτιαξε. Λοξά κοιτούν ο ένας τον άλλον με τις κόρες τους ακίνητες  σαν δυο καρφιά που περιμένουνε το κάδρο. Κι είναι ευτυχισμένοι. Το στήθος τους χτυπά... Είναι ρολόι και μετρά. Λίγο νιώθει και πολύ τον εαυτό του αγαπά. Και προοδεύουν. Ανεβαίνουν διαρκώς αργά τα σκαλιά  κοιτώντας λοξά μην τους περάσουν. Μα εμείς μάθαμε να τρέχουμε. Οι τοίχοι δεν κρατούν τ' αγρίμια. Μας χτυπά η βροχή  αλλά θα κοιτάμε μετά κατάματα τον ήλιο. Ας τυφλωθούμε.  Πάντα με την ψυχή μας βλέπαμε άλλωστε. Όποτε κάποιος περπατάει σιμά  είναι η ζέστη του κορμιού  κι οι πεταλούδες μέσα μας που τον κοιτάνε. Κατευθείαν στο «εγώ» του που λαχταρά αυτό το «εμείς» που μας ανήκει. Σπάνε οι γύψοι κι η ελευθερία τραγουδά  εκεί που προηγουμένως η ζήλια τους ξεψύχησε. Είμαστε πλάσματα της μέρας.  Πάντα θα τους λυπόμαστε και πάντα θα τους συγχωρούμε. Γιατί γι' αυτό ζούμε
κι εμείς καλύτερα
 
[ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ και άλλα ποιήματα της Πηνελόπης Γιαλέλη]



ΑΥΤΗ
Ζει στην Αθήνα. Είναι πολίτης του κόσμου.
Είναι φοιτήτρια. Σπουδάζει αλήθειες.
Περιτριγυρίζεται από πλήθος. Είναι μόνη της.
Υπάρχει στην πραγματικότητα. Ακροβατεί στο όνειρο.
Κοιμάται με μάτια ανοιχτά. Ξυπνά με νανουρίσματα.
Απεχθάνεται τη συνήθεια. Δρα μηχανικά.
Γελά με το αδύνατο. Πιστεύει στα θαύματα.
Υγραίνονται τα μάτια της. Στεγνώνει η πυγμή της.
Δεν προχωρεί χωρίς να γνωρίζει.
Το μονοπάτι της ακόμα ψάχνει.
Δεν χάνεται σε αυταπάτες. Γεννά τρελές ιδέες το μυαλό της.
Χαρίζει φως στις νεράιδες. Ειρωνεύεται τον ήλιο.
Χαμογελά όταν ψιθυρίζουν. Είναι δυστυχισμένη.
Δακρύζει τα δειλινά. Είναι το πρόσωπο της ευτυχίας.
Έχει όνομα. Την προσφωνούν «κάποια».
Έχει αξία. Ακόμα αναρωτιέται.
Είναι φίλη. Αναζητά αγκαλιές.
Είναι σκληρή. Λυγίζει στα σύννεφα.
Είναι εγώ.
Είναι εσύ.
Είναι απλά αυτή.

Η ΦΕΓΓΑΡΑΔΑ
Χάρισε μου μια βόλτα στη φεγγαράδα
εγώ θε να τραβώ κουπί και 'συ να 'σαι βαρκάρης.
Να περιπλανηθούμε και ευλογημένα να χαθούμε
στα φωτεινά και διάφανα νερά της.
Τόσο διάφανα που βλέπουμε τα πρόσωπά μας
απορημένα και σκεπτικά, μισά κουρασμένα,
μισά ακόμη χαμογελαστά.
Μας κοιτούν κι αυτά και τους μιλάμε.
Αν κλείσεις τα μάτια θα νιώσεις
να σου χαϊδεύουν τ' αυτιά με μελωδικές κρυφές ευχές.
Άκουσέ με, λοιπόν, έλα να σαλπάρουμε..
Δεν θα μας περιμένουν.
«Δεν είναι παρά μια ακόμη βόλτα»
αλλά πότε θα ξαναρίξει νερό το φεγγάρι;
Θα μου κρατάς το χέρι κι αν αυτό σου κρύβει τον ήλιο σου
κράτα μου απλά την ελπίδα
να πάρει λίγο απ' τη λάμψη της βαρκάδας.
Ύστερα θα ονειρεύομαι τις θαμμένες πολιτείες
ξεχασμένες και σκονισμένες
ακόμη αντιλαλούν θριάμβους και δοξασίες
για τους φτασμένους άρχοντές τους!
Γελάκι μισαδάκι κατοπινής αστείας γνώσης.
Γέλα!Γέλα κι εσύ μαζί μου απόψε
οι φωνές μας να ξορκίσουν τους φόβους μας.
Γιατί είναι μαγική η νύχτα..
Ζωντανεύουν όλες οι απόκρυφες σκέψεις,
πνεύματα φιλικά που στοιχειώνουν κ' στοιχειώνονται.
Άνοιξε την αγκαλιά και δέξου τα
ψάχνουν ένα καταφύγιο να σωθούν
απ' τη βουή του δρόμου.
Αντιμετώπισε και ελευθέρωσε.
Καλύτερα να πάει ο καθένας μόνος του τελικά.
Δεν μπορώ να ζωστώ την ανάγκη σου,
πρέπει μόνη να βαδίσω στα χνάρια του εαυτού μου.
Όχι, ξέχνα τη βαρκάδα.
Πρέπει όλοι να χωριστούμε
για να λυτρωθούμε στη φεγγαράδα

ΤΟ ΤΑΓΚΟ
Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω.

Έτσι είναι η ζωή
Η βελόνα τρυπά με πόνο τον δίσκο.
Τα χρόνια τον έχουν σημαδέψει με απουσία.
Ένα δωμάτιο και ένα κορίτσι έχει μείνει.
Ζει ο ένας για τον άλλο.
Θα συνεχίσει να παίζει για αυτούς
Μελωδίες ποτισμένες με μυρωδιές ζαχαρωτών.
Έχει μάθει να υπομένει και να καρτερεί
Τα λευκά τους μαντήλια.
Μέχρι να 'ρθει η άνοιξη.

Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω.

Έτσι είναι η ζωή.

Στριφογυρίζει η μικρή στους μαραμένους στίχους
Με Νηρηίδες κολυμπά
Και με βασίλισσες υφαίνει κάστρα και ιστορίες.
Ιστορίες απορίες από ανθρώπους δίχως όνομα.
Ευτυχισμένοι καιροί.
Χτυπάνε τα τακούνια στο μωσαϊκό,
Ανασύρουν τα σκεπασμένα όνειρα.
Ύστερα έφτασε κι αυτή.
Όμως δεν άλλαξε την εποχή.
Το δωμάτιο μονάχα σταμάτησε να γυρίζει.
Η όρασή του αδύναμη από την τόση υγρασία.
Στάζουν στο φόρεμά της.
Στάζουν στο φόρεμά μου.

Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω.

Έτσι είναι η ζωή.

Συνόδευσε με στο ταγκό
Και κράτα μου το χέρι.
Αγλαΐα, Ευφροσύνη και Θάλεια
Χάριτες ζητήσαμε μου φαίνεται πολλές!
Συντροφιά όμως απομένει μία,
Το άφταστο αγαπημένο τραγούδι του παιδιού.
Βηματάκια ηχηρά σχηματίζουν κύκλους
Ακολουθώντας τη φυσική ροή των πραγμάτων.
Ποια είναι αυτή μη με ρωτήσεις,
Ο Θεός των μικρών πραγμάτων δεν αποκαλύπτει μυστικά.
Κλείσε τα μάτια κι ακολούθα το ρυθμό,
Όπου σε πάει να πηγαίνεις και όπου σε βγάζει να πατάς.
Μονάχα στρίψε το τιμόνι αν φοβηθείς και παραπαίεις.
Όλα είναι ο χορός.

Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω.

Έτσι είναι η ζωή.

Να κοιμάσαι με νοτιά και να ξυπνάς με ήλιο.
Ο στρόβιλος σταμάτησε.
Ο δίσκος παίζει μόνο για το κορίτσι,
Τώρα είναι κι άλλος και επιβάλλεται σιωπή.
Είναι σύντροφος και παραστάτης
Όμως τώρα τραγουδά χαρούμενα η τύχη.
Δεν θα κλάψει, πέτρωσε με την υγρασία των τοίχων
Μπρος στο θαύμα της δημιουργίας.
Ήρθε η έμπνευση και τώρα παίζουν με το δώρο.
Ατέλειωτο παιχνίδι αποδοχής και ενοχής.
Θα ξυπνήσει να υμνήσει πάλι αύριο.

Ένα βήμα μπρος, δυο πίσω.

Πάλι απ' την αρχή
.

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από ποιήματα της Πηνελόπης Γιαλέλη - για την αντιγραφή και επικόλληση: Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις