ΑΝ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΡΟΧΗ ΑΔΕΙΑ ΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ:

Στριφογυρνώ εντός της το χέρι μου όπως ονειρεύεσαι πως θα έκανες με μια τούφα απ’ τα μαλλιά της, όπως κι εγώ έκανα με τα μαλλιά μιας φίλης παιδικής ή της κόρης μου. Κάποτε. Αδειάζω έπειτα τα υπολείμματα βοηθώντας με το δάχτυλο τη δίνη της απορρόφησης. Κάπως έτσι που κάνεις κι εσύ σε μια στιγμή αδυναμίας της συνύπαρξης. Κάπως όπως κι εγώ αντιμετωπίζω βλέμματα και συμπεριφορές προσβλητικές. Ανέκαθεν.. Δυο τελευταίες κινήσεις που θα μπορούσαν να ’ναι χάδια ανθρώπου που λαχταράς, κλείνουν τη διεργασία με τρόπο όμοιο με εκείνον που επιδιώκεις να ολοκληρώνεις την τελετουργία του έρωτα. Καθησυχαστικά. Το μαχαίρι διαχωρίζει τη σάρκα της. Τότε, το αίμα σε πράσινο του βάλτου και κόκκους τριγωνικούς διασπείρεται στα περιορισμένα πέριξ. Στο ρόλο ας πούμε Ιφιγένειας η τομάτα καλείται να εξευμενίσει το θυμό μιας κατάστασης παρασιτικής όπως αυτή αναπτύχθηκε από μιαν ελευθερία που δεν ήξερε να διατεθεί. Η μυρωδιά της, εργαστηριακή. Λίγες μονάδες χρόνου αργότερα βολεύεις τα ίχνη ενός αποθανόντος απογεύματος σε καθίσματα χρησιμοποιώντας αυστηρά τα τετραγωνικά που αναλογούν στις διαστάσεις σου κι όχι εκείνα που σου διατίθενται. Πράξη αντιστρόφως ανάλογη της στιγμής που ανέτειλες στη ζωή. Τότε. Στα δόντια σου ανάμεσα κρατημένη με πείσμα η άποψη που σχημάτισες και σε κράτησε ζωηρά πως η έκφραση του συγγραφέα χαρακτηρίζει το επίθετο που χρησιμοποιήθηκε κι όχι το ουσιαστικό αναφοράς. Μεγάθυμος… ο χωρίς αίμα, όπως ακριβώς νοιώθεις θάβοντας βλέμματα και συμπεριφορές προσβλητικές. Από πάντα… [ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ για μια μικρή αναφορά στον Αλεσάντρο Μπαρίκκο από τη συλλογή ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ της Ασημίνας Λαμπράκου, Αθήνα 2012]


ΕΓΚΩΜΙΟΝ
Ορίστε λοιπόν!
με δυο λαίμαργους σπασμούς ονείρωξης
εκποιείται ο έρωτας
τα υπερήλικα βράδια της ζωής σου
Εκποιείται;
Παραδίνεται θα ήθελες να πεις
όχι μ’ αυτή την έννοια της υποταγής
στην ηδονή ή τη λαγνεία
μα την άλλη
του στρατιώτη που τη μάχη τελειώνει
χάνοντας

Να ευτελίζεται όμως  μοιάζει η πράξη
κι ατό αταίριαστο σου είναι
που τιμητής υπήρξες και του μικρού
του ταπεινού
με πείσμα απέναντι στο ευμέγεθες
του μεγαλοπρεπούς μεγάλου

Μεταποιείται
Ίσως αυτό
τι λες;
Και πλέον, ας αποφασίσεις
τις λέξεις αράδιασες για να διαλέξεις
ψάχνοντας το συμβάν να αποδώσεις
και δες τι προκάλεσες
Στριμώχθηκε η σκέψη των ανθρώπων στην περιέργεια

Κι εσείς
Σημασία τόση μη δίνετε
Για ώρες πολλές διορθώνω
και διάλειμμα γύρεψα να κάνω
γράφοντας

Μα πάλι
αν παράθυρο ένα
στα εντός σας ανοίγει με τούτα
μη κλίνετε
σε αναγνώσεις μάταιων νοημάτων
παρά στη μεγαλοσύνη
πράξεων απλών
όπως αυτής
του σπασμού μιας ονείρωξης
κάποιο ζεστό βράδυ
μιας θλιμμένης Άνοιξης.

ΤΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΟ
Μας χώριζε
μια Άνοιξη φορτωμένη σε βιτρίνα
και το ύφος σου
Ώρα απόγευμα Σαββάτου αργά
πλατεία Κανάρια
Φιγούρα ανάγκης ή αλήθειας
δεν γνώρισα
Ένα ωστόσο σιγούρεψα
Αταίριαστη πλάι σου θα στεκόμουν
Έτσι σκυφτός και σκεφτικός
Εσύ
την αγάπη να ψάχνεις
Κι εγώ να ψηλαφώ άνοιγμα
σε προπέτασμα διαχωριστικού
…………..
ΔΙΣΤΑΓΜΟΙ
Σάλεψε ο Έρωτας ανάμεσα στα πόδια
ώρα 6, απόγευμα μιας Κυριακής
στο ξύπνημα –
επιστρατεύτηκαν δαίμονες τρεις
να τον σιγήσουν-
η ώρα, ο συνωστισμός ο οικογενειακός,
το νοικοκυριό που επειγόταν-

στην στήλη Τάδε, της εφημερίδας
αφοσιωμένος
για το πολιτικό τερέν, το διεθνές και το ντόπιο,
την οικονομία και τις επιπτώσεις της,
διάβαζες και σχολίαζες-
ανυποψίαστος
για την μάχη που διεξαγόταν
στο απέναντί σου κάθισμα-

χόρεψε ο Έρωτας το κορμί
στις άκρες
κι εκείνο έσταξε…
μέλι και δάκρυ

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Ασημίνας Λαμπράκου  - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις