ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΥΧΝΟ, ΠΑΛΙ και ΠΑΛΙ ΔΑΓΚΩΝΕΙ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;

Τραγούδια μέσα στη νύχτα, βήματα στο κενό. Όχι η νοσταλγία της Ουτοπίας αλλά ο απελπισμένος Έρωτας της Ουτοπίας – κάποιος ήχος (απομακρυνθήκαμε όμως πολύ, ας γυρίσουμε πίσω στο συγκεκριμένο: Η Ποίηση στις αναγωγές της διυλισμένη και πιθανόν πολλαπλασιασμένη, ίσως κάτι απομένει: παράσταση, αναπαράσταση, μίμηση και φαντασία – και μην ξεχνάς, το μέγεθος προκύπτει από το μύθο που ιστορείς… Μοιάζει η πορεία ευθύγραμμη μα δεν είναι: συχνά λοξοδρομεί και ανατρέπει… Ούτως η άλλως η επιστροφή προς το Ποίημα είναι ένας δρόμος γεμάτος κλάματα (Το πένθος παρόν). Με τα σημάδια του θα φύγει ο καθείς. Σαν αναγκαία ψευδαίσθηση, σα μοναδική μαρτυρία, σαν Ουτοπία, σαν Έρωτας και συνήθεια αγάπης, σαν ακραίος μεταβολισμός ζωής; Χωράφια με υγρή χλόη στον πυθμένα των λόφων… Συνολικά η εκτίμηση συνομολογεί: είναι η ποίηση μια περίπτωση μυστηρίου, το «ρόδο του κανενός»… Εάν, λοιπόν,  η Ποίηση κατατάσσεται στη χώρα της Ουτοπίας ως ορατή κοινωνική ανατροπή, είναι ακόμη, κατ’ ιδίαν, ένας απέραντος ουρανός με ατελεύτητα παράθυρα (εδώ ο κάθε άνθρωπος, με τη φορά, την κίνηση και το ρυθμό του, αισθάνεται και βλέπει με το δικό του το βλέμμα τον κόσμο, έστω κι αν, στο τέλος, αναζητούνται προηγούμενα συγκριτικά αισθητικά κριτήρια).Τι φοβερή αλληλουχία ζωής και θανάτου!  [Μάρκος Μέσκος, από την ποιητική συλλογή ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΨΙΘΥΡΟ, σχόλια και αυτοσχόλια για την ποιητική τέχνη και τον ανθρώπινο προσδιορισμό, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 2009]


ΤΑΥΤΟΣΗΜΗ ΖΩΗ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Όνειρα, σκιές, ελλείμματα, κενό, ραγισμένα ταμπούρλα, σκοτεινά άγνωστα αγάλματα και προτομές ανωνύμων – η φαντασία της πραγματικότητας πραγματοποιημένη… Όμως μάλλον ακούμπησα τους πρωταγωνιστές των ονείρων μου ωσάν συμμετέχων κι εγώ σε κείνην την τροχιά του εξεγερμένου σύμπαντος και του τίποτε. Ωσάν… (κάποιες ελάχιστες στιγμές η βεβαιότητα)… Ομόκεντροι κύκλοι, το περιθώριο της Ζωής, της Ποίησης το περιθώριο (όχι το άσυλο) μα το κατακτημένο περιθώριο. Διαφορετικά: η χώρα των αξιών το αξιοπρεπές (μάλλον) και το τίποτε. Ίσως το επιζητούμενο σημείο της Ελευθερίας που βογγάει σκοτεινά στο φαράγγι…
Δεν είχα τον χρόνο να ειρωνευτώ να χαριεντιστώ με το παράδοξο, με τις λεπτότατες χειρουργικές επεμβάσεις στο ανεκτικό εποχιακό σώμα της πραγματικότητας. Αυτή εμπεριείχε και το παράδοξο και τις άλλες απρόσιτες και σκοτεινές πλευρές της… Όμως δεν είχαν πρωτεύουσα σημασία στη ζωή μου – αδήριτη καθημερινή ανάγκη η αντιμετώπιση του συγκεκριμένου, που ζοφερό και απειλητικό μπροστά ξεχώριζε…
Από το μηδέν, από το τίποτε, το μη υπαρκτόν (δια γυμνού οφθαλμού) αρχίζει η περιπέτεια των γραφών που καρτερούνε στο κενό την άλλη γραφή (μήπως γεμίσει άνθη), την πιο άλλη που αφήνει βαθιά ίχνη, μαρμαρωμένα, με την ευδιάκριτη φωνή τους, τον ήχο τον ρυθμό και τη μουσική τους – τα ποιήματα!
Μορφές, μορφώματα, ουσίες και κραυγές που τείνουν απελπισμένα το άλλο χέρι ν’ αγγίξουν (το ανθρώπινο), την ευκταία πλατύτερη αναγωγή.
Χειραψία αγαπημένη, δάχτυλα τσακισμένα, κατάρα και λύτρωση και στιγμιαία ψυχική ανακούφιση της μιας πλευράς και της άλλης.
Σύμπλεγμα που, ίσως, αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου, που αντιστέκεται στην πολλαπλή χαλεπότητα της αιώνια παραπλανημένης ζωής.
Κι ο θάνατος;
Ο θάνατος σαν μη υπάρχων, λησμονημένος στην οβιδιακή μεταμόρφωσή του και μνήμων…

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα από τους λυρικούς στοχασμούς του Μάρκου Μέσκου που περιέχονται ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΨΙΘΥΡΟ εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 2009- για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις