ΟΙ ΚΟΠΟΙ ΜΑΣ, ΛΟΙΠΟΝ, ΧΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΙΑ ΠΡΟΦΑΣΗ:

Μάταια οι ποιητές προσπαθούν να γεμίσουν το κενό με τους στίχους και τις εικόνες τους. Το κενό επανέρχεται πιο άδειο από πριν και ζητάει νέο γέμισμα… Έγραψε τότε ο Ποιητής επάνω σ’ έναν πάπυρο τον… ΟΝΕΙΡΟΚΡΙΤΗ του: ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ είναι επιθυμίες που φτάνουν ως τον αριθμό της πόρτας του σπιτιού που μένω, είναι το στόμα του θηρίου της φυλακής που ανοίγει να καταπιεί το φταίχτη της καλής συνείδησής του. ΟΙ ΑΝΗΦΟΡΟΙ είναι ανήθικες προτάσεις, ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ είναι συνήθειες, ΤΑ ΦΥΛΛΑ απροσεξίες, ΟΙ ΚΗΠΟΙ είναι παρακάλια, ΟΙ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ είναι περιπέτειες, Τ’ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ υποσχέσεις, ΤΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ αμφιβολίες, ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ είναι μοναχές που προσεύχονται γονατιστές για να τις σπλαχνιστεί ο Κύριος που περνάει επάνω τους σαν σιδηρόδρομος, ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ είναι μεγαλομανίες, ΤΑ ΦΕΡΕΤΡΑ αναχώρηση χωρίς επιστροφή, ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ είναι λαχεία με αγκαλιές για δώρα, ΤΑ ΜΑΤΙΑ είναι σωτήρες που με γλιτώνουν από βέβαιο θάνατο… ΓΑΛΑΝΑ ΜΑΤΙΑ με τυλίγανε όπως τυλίγει ο ουρανός τη θάλασσα, όπως τυλίγεται σ’ ένα βουνό ένα σύννεφο, όπως ξετυλίχθηκε η ζωή μου… Το μυστικό της Αλχημείας είναι πώς ν’ ανάψεις στην καρδιά ένα φως που να την καίει σιγά-σιγά ώσπου να γίνει θαλασσιά…  [αποσπάσματα από  ΕΣΤΙΕΣ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ του Νάνου Βαλαωρίτη, που ό,τι και να πει κανείς, ως ποιητής είναι ένας κύριος, σύμφωνα με τον ορισμό του λεξικού που γράφει στίχους με μέτρο, ρυθμό ή ομοιοκαταληξία]


Τι είμαι λοιπόν, αν δεν είμαι αυτό που είμαι; Εγώ είμαι εσύ και συ εγώ και είμαστε τόσο όμοιοι

Η ρίζα ενός δένδρου μου τρώει το σχήμα, μια πέτρα μου αγκυλώνει το δάχτυλο και μου γδέρνει το μυαλό. Τα μάτια μου γίνονται παρανάλωμα των φύλλων, κουκουβάγιες τρυπώνουν μες στα ματόκλαδά μου. Τα βήματά μου αυτό-καταλύονται, κατασταλάζουν, γίνονται στόματα μες στα μνημεία των θάμνων. Μια πεταλούδα απομυζάει όλο μου το είναι, τα ρουθούνια μου βγάζουν σπίθες και καπνούς όπως οι δράκοι που ήταν κοράλλια τον παλιό καιρό. Είμαι όπως το γαϊδουράγκαθο μέσα στα χόρτα. Οι στρόβιλοι με ξεχνούν και με απαρνιούνται, τα λουλούδια μου βγάζουν τη γλώσσα, τα πεζούλια με υποσκελίζουν. Μισώ τα ελατήρια και εξαργυρώνω τη θέλησή τους. Είμαι ο χαϊδεμένος των κυμάτων όπως τα βότσαλα. Αρνήθηκα να υποχωρήσω μπροστά στον άνεμο, να λιώσω μες στα καμίνια των λουτρών της ζέστης, να καώ με τα κάρβουνα σαν καβούρι. Κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να μιλήσω, να σώσω τον εαυτό μου από την πυρκαγιά που μόνος μου άναψα. Λάμπω σαν το διαμάντι αλλά δεν είμαι άστρο. Τι είμαι λοιπόν, αν δεν είμαι αυτό που είμαι; Ουράνιο σώμα ή γήινο, στερεό, υγρό ή αέρινο; [από τις ΕΣΤΙΕΣ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ το ποίημα ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ του Νάνου Βαλαωρίτη]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις