ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΣΤΟΜΑ ΝΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΣΕΙ ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΙΑ ΔΕ ΛΕΕΙ Σ' ΑΓΑΠΩ:



Ότι υπήρξε Συμπαιγνία όλοι πια το καταλάβαμε ότι αυτό το σώμα δεν είναι απλό κορμί, άβυσσος είναι που πεινάει, το εμπεδώσαμε, ότι έπρεπε να φτύσουμε τότε τα κουκούτσια γιατί το Μήλο ήταν διωγμός κι όχι ευτυχισμένη απόδραση από γαλήνιο εφιάλτη, το γνωρίζουμε καλά. Ότι δεν είναι το πλευρό ή η δεξιά σου άτρωτη φτέρνα αλλά γυμνή κι εγώ καταδικασμένη να σε ψάχνω στους αιώνες, μέρος κι αυτό της γνώσης που δεν έπρεπε. Πρέπει να φύγω πάλι. Από το θάνατο του έρωτα προτιμώ τη μοναξιά... Υπήρξε λάθος του κατασκευαστή από την αρχή. Ο κήπος ήταν ναρκοθετημένος με μήλα που εύκολα αναφλέγονταν. Η Κιβωτός είχε ρωγμές και βούλιαζε. Η ποσότητα ελπίδας που διοχετεύτηκε στην αγορά ήταν ελαττωματική. Κι όμως υπήρξαν άνθρωποι μέσα στους αιώνες παράλογα κι ανόητα γενναίοι που αψήφησαν την βέβαιη ήττα, άγγιξαν ξένο κορμί, δικό τους, άλλη ψυχή, οικεία και μ' ένα φιλί σταγόνα βουλοκέρι σφράγισαν τον Χρόνο  (ΑΚΡΩΣ ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΗΤΟ και Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΒΕΒΑΙΗΣ ΗΤΤΑΣ, δυο ποιήματα από τη συλλογή της Χλόης Κουτζουμπέλη ΚΛΙΝΙΚΑ ΑΠΩΝ, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014)


ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΕΣ για τον έρωτα της ΠΟΙΗΣΗΣ (έστω και κλινικά ΑΠΟΝΤΑ):
1. Μην ταξιδεύεις μόνος νύχτα μέσα στα ποιήματα. Όλη η αγέλη οσμίζεται το αίμα, το φεγγάρι ματώνει ως το κόκκαλο, αστέρια οστά γεμίζουν τον ουρανό. Η στέπα του μυαλού ερημώνει... Το τέλος γράφεται από μόνο του και είναι πάντα σαρκοβόρο (ΣΤΕΠΑ)

2. Στο αγώνισμα της μονομαχίας δεν έχει σημασία η παιδική σου ηλικία, αν σε κλείδωναν στο υπόγειο μιας ψυχρής ματιάς... Στο αγώνισμα της μονομαχίας το παν είναι η δική μας εξολόθρευση. Αφού αυτήν έχουμε μεθοδεύσει απ' την αρχή με τόσο πάθος (ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑΣ)

3. Το να συντηρεί κανείς κατεψυγμένους έρωτες είναι κι αυτό μια τέχνη όπως του καλλιγράφου ή του πυροσιδηρουργού... Κάθε μέθοδος είναι θεμιτή. Έτσι κι αλλιώς τίποτε ποτέ δεν επιτρέπει εκείνο το θανάσιμο άλμα στο κενό (Η ΚΟΝΣΕΡΒΑ)

4. ... με γυμνά πόδια πατάμε τον πόνο κι αυτός στάζει λέξεις... Μα εσείς χρειάζεστε έναν ξυλουργό να λειάνει τις καμπύλες ή έναν ωτορινολαρυγγολόγο να πνίξει τα υρλιαχτά (ΑΓΑΠΩ ΝΕΚΡΑ ΓΙΑΤΡΕ)

5. Κι εκεί γύρω στις πέντε το πρωί μες στο αμνιακό υγρό της ποίησης όλα θα ζωντανέψουν ξαφνικά, ο πόνος της αποκοπής, ο ομφάλιος λώρος σκουλήκι, η μητέρα χωρίς φύλο, ο πατέρας με τα πλαστικά γάντια, η μυρωδιά του αιθέρα, το διπλό άλμα του ακροβάτη. Τότε και μόνο τότε μπορείς να γράψεις για το τίποτα (ΤΟ ΚΕΝΟ)

6. Κρύβω άσσους σε μανίκι δίχως χέρι... Όλοι εμείς οι συγγενείς που στο λήμμα αγάπη διαβάζουμε πάντα λάθος το συνώνυμο (ΕΚΛΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ)

7. Η γλώσσα σάλεψε στην κόκκινη σπηλιά της και τεντώθηκε να αγγίξει τους σταλακτίτες δόντια. Ποια διαδρομή είναι πιο σύντομη το δάγκωμα του σκορπιού ή ένα αιλουροειδές φιλί; (ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ)

8. Θα σε ειδοποιούσα σίγουρα αλλά τα ταχυδρομικά περιστέρια καθηλώθηκαν υπέρβαρα στα σύρματα. Κι όταν ερχόμουν θα σ' αγκάλιαζα, αν δεν υπήρχε το σιδερένιο τραπεζάκι ανάμεσα. Γι' αυτό σου λέω μην λυπάσαι. Και στείλε αυτην την τενεκεδένια απουσία για ανακύκλωση (ΜΑΤΑΙΩΣΗ) 

9. Τρεις αγγέλους έστειλε ο Θεός... στην θεϊκή γυναίκα. Κάποιοι την αποκαλούν Αρχόντισσα τους Σκότους ή ηγέτιδα των Θηλυκών Βαμπίρ... (γιατί) γεννήθηκε ισότιμη, έκανε έρωτα με πάθος, πρόφερε την ιερή λέξη που ο Αδάμ δεν άντεχε ν' ακούσει, ανέτρεψε την γαλήνια πλήξη του Κήπου με τα πολλά σκουλήκια και τη μυρωδιά της ήδη σήψης. Αρχόντισσα του Σκότους γιατί δεν χώρεσε στο καλούπι του πηλού, εκείνο με το λειψό πλευρό που είχε ετοιμάσει ο αφέντης της... (Τότε)  Έπεσε σιωπή που κράτησε αιώνες. Μα γράφεις ποιήματα, Αρχόντισσα; Υπάρχει κάτι πιο δαιμονικό από αυτό; (ΛΙΛΙΘ)

10. Τον τελευταίο καιρό τρέχω με ξένες νύχτες, κυλούν με ασημένιες ρόδες προς το Χάος. Δεν οδηγώ τις μέρες μου. Τις βρίσκω βαρετές. Τα απογεύματα θέλουν καινούργια αμορτισέρ. Τόσες πινακίδες να προειδοποιούν για διάβαση πεζών κι ούτε ένα πρόστιμο για ιλιγγιώδη ποίηση (ΤΟ ΠΡΟΣΤΙΜΟ) 

11. Οι στοιχειωμένοι έρωτες κοιμούνται σε σεντούκια με το ένα μάτι μισόκλειστο σε αργή αναμονή. Δεν βιάζονται ποτέ. Ξέρουν πως το παιχνίδι τους ανήκει, πως σε κάθε αναμέτρηση είναι αυτοί οι βέβαιοι νικητές. Την κατάλληλη στιγμή ξυπνούν και μπήγουν τα λευκά τους δόντια στην καινούργια σου ζωή (ΟΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ)

12. Αν δεν μπορείς να έρθεις με ένα τρένο ούτε να ξεφλουδίσεις το πορτοκάλι του ουρανού, σούρουπο με ένα αεροπλάνο, αφού το πλοίο εντείνει την αστάθεια και σου δημιουργεί όπως λες ναυτία, δέσε ένα ποδήλατο πίσω από ένα σμάρι πουλιά και πέταξε να 'ρθεις κοντά μου. Εσύ που ισχυρίζεσαι ανίσχυρος (ΑΔΥΝΑΜΙΑ)

13. Κόβω με ένα ψαλίδι αυτό το ποίημα. Κορμί είναι μπορεί δικό σου, μπορεί κάποιου ξένου από αυτούς που κοιμάσαι και χάνονται... Έτσι κι αλλιώς πάντα με τη σκιά μας πλαγιάζουμε τις νύχτες... κι αυτό που λέμε αγάπη είναι μόνον ένας σπασμός μέσα στο σύμπαν! Την ώρα του αποχαιρετισμού θα αρνηθώ κάθε ανάμειξη. Γιατί όταν εσύ θα μπαίνεις στην φωτογραφία, εγώ πάντα θα είμαι πίσω από τον φακό  (ΤΟ ΨΑΛΙΔΙ, ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ, ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΚΡΕΒΑΤΙ)    
(κτερίσματα στίχων από τη συλλογή της Χλόης Κουτσουμπέλη, Κλινικά Απών, εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014)
https://youtu.be/5arPFDGRoAQ 

«Δεν θέλω να με ρωτούν γιατί γράφω, με την ίδια λογική που κανείς δεν ρωτάει ένα ψάρι γιατί κολυμπά ή ένα πουλί γιατί πετά ή μία πεταλούδα γιατί ζει τόσο λίγο... Δεν πιστεύω ότι το γράψιμο μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Το να είναι κανείς ποιητής δεν προϋποθέτει ούτε εξασφαλίζει την ηθική του ακεραιότητα. Αυτό ίσως όμως που μπορεί να καλλιεργήσει η ποιητική γραφή είναι η ευαισθησία με την έννοια ότι οι ποιητές είναι συνήθως ανοιχτοί στους ψίθυρους του άυλου κόσμου, στο αφανέρωτο και στο Μυστικό, στις κρυφές σιωπές του άλλου Σύμπαντος, εκεί που κατοικούν οι σκιές... Γράφω μόνο για τον εαυτό μου; Θα μου αρκούσε να διάβαζα μόνο εγώ τα γραπτά μου; Νομίζω πως όχι. Νομίζω πως γράφω για να μ’ αγαπούν...» [Χλόη Κουτσουμπέλη] 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις