ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΣΕ ΜΑΓΕΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΝΑ ΤΙΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ;



Πάρε καλύτερα δυο χάπια και δεν θα νιώθεις μοναξιά. Τη νύχτα που το μυαλό αρνείται και μοιάζουν έτοιμα να ξαναθυμηθούν τα χέρια, πάρε καλύτερα δυο χάπια, κι όταν ξημερώσει η πρόκληση, θα βρεις γελοία την πίστη σε φαντάσματα. Όμως ας μην μιλάμε πια για το φεγγάρι. Τώρα ούτε τους ποιητές κερδίζει...  [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή ΕΠΕΚΕΙΝΑ της ΜαρίαςΛαϊνά]


ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΒΗΜΑΤΑ Η ΙΔΙΑ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ
Χα μένη η προσπάθεια να επιστρέψεις
μέσα μας δεν χωράει γυρισμός
μόνο τα πράγματα μας περιμένουν μένοντας
και κάπου-κάπου μας ανακαλούν
στη στοιχειωμένη τους ατμόσφαιρα.
Μόνο τα πράγματα
σ' όλα τ' άλλα έχει αλλάξει η σύνθεση
Μέσα μας δεν μπορούμε να γυρίσουμε
πού να βρεθεί μέσα από τόσα βήματα
η ίδια τρυφερότητα της γης...

Αν έστω η θλίψη μόνιμος ένοικος ήταν
θα 'ξερα πώς ν' αποφύγω τη μοναξιά
αν έμενε τουλάχιστον η απουσία
θα 'ξερα να υποδεχθώ το θάνατο όπως εχθρό
ωχρή -ο λεπτοδείχτης χαίνουσα πληγή-
βλέπω ν' αδειάζει το κορμί μου απ' το αίμα σου
και τη φωνή μου να γυμνώνεται απ' την ηχώ σου.
Τα μεσάνυχτα θα είναι απλώς ένα εμπόδιο στο χώρο.

Γιορτάζεις τη δεύτερη αλκυονίδα
ξυπνάς με διάθεση διαστημική
χαμογελάς απ' τον καθρέφτη στο χαμόγελό σου
και τα μαλλιά χτενίζεις  προς τα πίσω με τα δάχτυλα.
Ύστερα αναπνέεις τα λουλούδια που 'φεραν στις δέκα το πρωί.
Εγώ, ξαπλωμένη στο κρεβάτι ζαλίζομαι
χτες έδωσα αίμα για δέκα τριαντάφυλλα.

Οι μέρες άδειασαν το πρόσωπό τους
κοιτάζω το δικό μου στο φτηνότερα καθρέφτη.
Τα ίδια μάτια οι γραμμές ... ακόμα μία
εκεί που το χαμόγελο φτάνει το στόμα.
Οι μέρες γδύθηκαν το πρόσωπό τους
κοιτάζω το δικό μου στα δικά μου μάτια
τα πρωινά πονάω να πλυθώ
στέκομαι ώρες με την οδοντόβουρτσα στο χέρι
άλλωστε το στιγάρο αχρήστεψε τη γεύση
-τόσο καλή με την αναπνοή σου.
Ο Νάρκισσος ποτέ δεν αγαπήθηκε
ή ήταν κάποιος που αμφέβαλλε πολύ

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΣΕ ΞΕΘΑΒΩ ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ Σ' ΑΝΑΣΤΑΙΝΩ ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ ΟΜΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ:
"Όταν κάποιος χάνει ένα προσφιλές του πρόσωπο, επί αρκετό χρονικό διάστημα βλέπει περίεργα όνειρα μέσα στα οποία παρουσιάζονται οι πλέον εκπληκτικοί συνδυασμοί, μεταξύ της βεβαιότητας περί του θανάτου του και της επιθυμίας της επιστροφής στη ζωή του νεκρού. Πολλές φορές ο νεκρός, όντας στην πραγματικότητα πεθαμένος, συνεχίζει να εμφανίζεται ως ζωντανός διότι δεν γνωρίζει πως πέθανε, και πως θα πέθαινε αμέσως μόλις το μάθαινε..."
Τις νύχτες σε ξεθάβω με τα όνειρα
σου διώχνω από τα ρούχα σου το χώμα
και σου ταχτοποιώ μ' αγάπη τα μαλλιά.
Τις νύχτες σ' ανασταίνω όσο μπορώ.
Όμως γιατί έχεις έτσι όψη άρρωστου
γιατί σαν να μη με γνωρίζεις κάνεις
σαν να μην σ' ενδιαφέρει πια ο τόπος;
Τις νύχτες σκάβω μες στο χρόνο
ανοίγω δρόμους, διώχνω τις αράχνες
και με φροντίδα σε σηκώνω απ' τους νεκρούς.
Όμως κάθε φορά κάτι λιγότερο κρατώ στα χέρια
[Μαρία Λαϊνά, από της συλλογή ΕΠΕΚΕΙΝΑ σύνθεση σε τέσσερα μέρη που περιέχεται στη συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων της ΣΕ ΤΟΠΟ ΞΕΡΟ, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Μαρίας Λαϊνά από τη συλλογή ΕΠΕΚΕΙΝΑ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις