ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΡΚΑ

Επάνω της στεριώνουν τα πνεύματα των άλλων, χαράζονται οι ηδονές των άλλων, γύρω της στροβιλίζεται ο κυκλώνας των συμβόλων, ιδρύονται οι ταυτότητες, γράφεται η Ιστορία. Ω, να ριζώσει ο τρίτος οφθαλμός! Η μνήμη να καλπάσει ελεύθερη ως την Πηγή. Να γυμνωθεί το λαμπερό κουκούτσι με το άνθος του Νου. Και η θάλασσα γαληνεμένη να ενώσει τα όντα με τους Θεούς τους. [Τουμαζή-Ρεμπελίνα Έλενα, Προφητικόν]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Έλενας Τουμαζή-Ρεμπελίνας

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΥ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ
Αυτοί οι άνθρωποι μου κλείνουν τον δρόμο
με τους ωκεανούς των ματιών τους
και την εικόνα του παράδεισου
ζωγραφιστή στα βλέφαρα-
κατεβαίνουν αδιάκοπα, δυο-δυο, δέκα-δέκα, μυριάδες
από τις στέγες και τους καπνούς
της ξένης πολιτείας,
κι όπως η πνοή του άστρου στην άκρη κάθε κύκλου
πρασινίζει τα χόρτα
περνώντας σκύβουν και με φιλούν στο μέτωπο.
Αυτοί οι άνθρωποι ξεχάστηκαν στο δρόμο μου…
έχουν χτίσει τα σπίτια τους στα πόδια μου,
κάθονται λύνοντας ασκήσεις ή γράφοντας μουσική
μέσα στις παλάμες μου…
Κι αυτός που στέκεται στους ώμους μου γελώντας τρανταχτά
κι αυτός που τρώει τα μαλλιά μου παίρνοντάς τα για μολόχες…
πού να τους βάλω πού να τους αφήσω.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν όμορφα μάτια
μα το σώμα τους είναι βαρύ σαν σίδερο.
Ακόμα και το φιλί τους χαράχτηκε στο δέρμα μου
όταν με πήραν για λειβάδι
Αναρωτιέμαι πώς θα σβήσω τις γραμμές και τα χρώματα
τώρα που φεύγουν. [από τη συλλογή Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΑΣ και ο ΗΛΙΟΣ]



ΑΡΙΑΔΝΗ (μνήμη Σεφέρη)
Σκύψε αν μπορείς
στο βυθό του αιώνα
και άγγιξε
το λιγνό φως που αντέχει ακόμη
στην κόρη των ματιών της
Ατένισε
το γλαυκό διάστημα
τη δροσιά που αναβλύζει
από το μοναχικό κορμί
Σβήσε αν μπορείς
το όνομά σου από το αρχαίο κοχύλι
και γράψε το δικό της
στο λείο εσωτερικό
Ή πιο σωστά
ζωγράφισε με πορφύρα
το ένα πλάι στο άλλο
και βάλτο στα μαλλιά της
Τώρα που έρχεται
τώρα που είναι πια η Ερχομένη
Μη σε τυραννήσουν ξανά οι ερινύες

ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Ένας θάνατος μέσα στην Πόλη,
ανοίγει χάσμα.
Σαν πράξη μαθηματική
όπου εξαφανίζεται μια συνιστώσα.
Στη Φύση το πένθος
είναι βραχύ.
Ένα ζώο φεύγει
χωρίς αισθητό ίχνος
π
ίσω του.
Η αγέλη προχωρεί.
Στην Πόλη το πένθος
μπορεί να γίνει αγχόνη
για έναν αθώο
π
ου ακολουθεί.
Και κεντρομόλος δύναμη
π
ου μετατρέπει,
μοιραία,
τη φυσική ροή
σε τραγική.

ΣAΡΚΩΣΗ
Η Αριάδνη
ναυαγισμένη
στα βράχια της Οξώπετρας
κοιμάται
με το μωρό στο άσπρο της βυζί
Ο Χριστός την επισκέπτεται στο όνειρο
και της μιλεί
Όταν όμως εγείρεται
στην έρημο της γης και του πελάγους
βλέπει
ότι δεν έχει ακόμη σαρκωθεί

Η ποιήτρια Έλενα Τουμαζή – Ρεμπελίνα κατάγεται από την κατεχόμενη  Αμμόχωστο. Εκεί τελείωσε το Γυμνάσιο, ενώ τις Πανεπιστημιακές της σπουδές  τις πραγματοποίησε στη Γενεύη και στο Παρίσι. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1972 με την Ποιητική Συλλογή: «Ο μικρός  τυφλοπόντικας  και ο Ήλιος» Ακολούθησαν  ακόμα τρεις Ποιητικές Συλλογές, μία από τις οποίες η Ποιητική Συλλογή: « Έρχου»  το 2011 πήρε το Α΄ κρατικό βραβείο της Κύπρου. Η ποίησή της  παρουσιάζει μια διαρκή ένταση. Άλλες φορές λυρική, άλλες αινιγματική, πάντοτε όμως με ένα σφοδρό συναισθηματισμό ,που δεν μπορεί παρά να αγγίξει τον αναγνώστη. 

Έλενα Τουμαζή-Ρεμπελίνα «Έρχου»:

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις