ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΤΑ ΑΠΟΦΟΡΙΑ ΑΛΛΩΝ ΨΥΧΩΝ

Τοπία μαγικά που… η όραση τα βρίσκει και τα χάνει. Της μοναξιάς τοπία, τυλιγμένα στην ομίχλη άγραφων στίχων, μόνον εν κατακλίσει ορατά, τοπία στοργικά που παρεμβάλλονται ανάμεσα στην τόσο φοβερά παρούσα γη και τον απαίσια απόντα ουρανό… Όσοι χορεύουνε στη θράκα των ονείρων, στη Θράκη ή στην Ινδία ή οπουδήποτε αλλού, δεν ξέρουν τι θα πει να κάθεσαι, μες στη σιωπή, σε αναμμένα κάρβουνα και να μην έχεις μέσα σου Θεό! Είναι ωραίο πράγμα ο άνθρωπος, το πιο ωραίο, ίσως αντικείμενο, κυρίως όταν μένει ακίνητος και σιωπηλός σε μια γωνιά του δωματίου ή του τοπίου, λησμονημένος και σχεδόν αόρατος. Όσο πιο ακίνητος ο άνθρωπος, όσο πιο σιωπηλός τόσο πιο ωραίος, όσο πιο αόρατος τόσο καλύτερα για το δωμάτιο ή το τοπίο… Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών , είναι πουλιά που πέθαναν πριν μάθουν να πετάνε… γι’ αυτό είναι τοπία ή αποσπάσματα τοπίων, όπως αυτά που βλέπεις απ’ το παράθυρο υπερταχείας: στιγμιαίες, ξαφνικές εικόνες που προς εσένα έρχονται ή φεύγουν από σένα, ανάλογα με το αν κρατάς κατάφατσα τον προορισμό σου ή αν την πλάτη σου του ’χεις στραμμένη [πλύνε βάλε λέξεις –από τα ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΤΟΠΙΑ του Αργύρη Χιόνη- να αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό]: 


Εσωτερικά τοπία μιας εποχής Χρωμάτων που πέρασε χωρίς ποτέ να έρθει [επιλεγμένα αποσπάσματα από τα ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΤΟΠΙΑ του Αργύρη Χιόνη, 1991]
Χτυπούν την πόρτα. Όμως οι χτύποι ηχούν αντίστροφα, σαν κάποιος να χτυπάει από μέσα
Πάνω απ’ αυτή την έρημο, δεν έχει ουρανό, δεν έχει ούτε ένα αστέρι. Κάποιος ωστόσο, δεν μπορεί να το πιστέψει, θαρρεί πως φταίει η μυωπία του κι ορθώνει σκάλα για να δει από πιο κοντά. Βέβαια, ούτε αστέρια ανακαλύπτει ούτε ουρανό και φεύγει για άλλη έρημο, ν’ αναζητήσει εκεί την τύχη του. Μένει η σκάλα, όρθια, στη μέση της ερήμου, μια σκάλα ολόρθη που δεν ακουμπάει πουθενά.
…………………………………………..
Εγώ ζω στην έρημο: ακόμα κι όταν στο ασανσέρ στριμώχνομαι, εγώ ανεβαίνω (ή κατεβαίνω) στην έρημο, ακόμα κι όταν, την ώρα της αιχμής, αδιάκοπα σκοντάφτω πάνω σε σώματα ανθρώπινα και άλλα, εγώ βαδίζω στην έρημο, ακόμα κι όταν καθηλώνομαι μπροστά στην τηλεόραση, εγώ στην πυρωμένη άμμο κάθομαι και βλέπω αντικατοπτρισμούς.
……………………………………..
Αν, όπως λένε, το χαρτί φτιάχνεται από ξύλο, ετούτο το δωμάτιο, που γέμισε χαρτιά κουβαριασμένα, είναι ένα τσαλακωμένο δάσος κι η γάτα που πλανιέται μέσα του, ερεθισμένη απ’ τους τριγμούς του, είναι μια τίγρη σ’ αναζήτηση θηράματος… Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών, είναι πουλιά που πέθαναν πριν μάθουν να πετάνε!
…………………………………
Κάποιος που, χρόνια ολόκληρα, στον εαυτό του έμεινε κλεισμένος ξέχασε τα σημεία του ορίζοντα. Χρόνια ολόκληρα, στο δυνατό της σκέψης του μπαλκόνι καθισμένος, τον ήλιο περιμένει ν’ ανατείλει.
Ένα αδιάκοπο λυκόφως η ζωή αυτού του ανθρώπου, τα μάτια του διαρκώς βασιλεμένα.
…………………………………….
Αυτός ο φανοστάτης στη γωνία, μες στη βροχή, μες στην απόλυτη των δρόμων ερημία, το μόνο πράγμα που φωτίζει, είναι η βροχή που, μες στον φωτεινό κύκλο του, ασημένιο παραπέτασμα φαντάζει. Φαντάζομαι ότι αυτό το νιώθει, κι η βροχή και θα μας πνίξει απόψε πάλι, από απλή φιλαρέσκεια.

Δεν είναι πλέον ουρανός αυτός, είναι ένα γαιοβάμον σκότος που μας πνίγει

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΧΩΡΙΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙ
Ζω σ’ ένα χώρο περίεργο όπου το παρελθόν είναι το μέλλον του σήμερα. Περίκλειστος κόσμος, ασφυκτικός. Μου λείπουν οι προοπτικές, μου λείπει το άγνωστο. Κάποτε- κάποτε, στέλνω τη σκέψη μου έξω να κυνηγήσει. Γυρίζει, φέροντας μου εικόνες από έναν κόσμο όπου το μέλλον είναι το παρελθόν του σήμερα. Απαυδισμένος, κάθομαι και γράφω ιστορίες μιας εποχής που πέρασε χωρίς ποτέ να έρθει.


 [κτερίσματα στοχασμών από την ποιητική συλλογή του Αργύρη Χιόνη ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΤΟΠΙΑ, 1991]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις