ΩΚΕΑΝΟΣ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΣΤΑΓΟΝΑ… ΕΝΟΣ ΑΜΦΙΣΗΜΟΥ ΧΡΗΣΜΟΥ

Ανύπαρκτα μάτια βυζαίνουν ανύπαρκτα χρώματα (το κόκκινο δεν είναι χρώμα, είναι ταχύτητα. Το κίτρινο το πράσινο το γκρι, χορδές μιας άρπας μακρινής, επίχρισμα κυματικό των συχνοτήτων). Βράχια και σίδερα. Περνάει τους πόρους τους μια φαντασία πως κάποτε πύκνωσε η σάρκα του αέρα ιδρύοντας βάρη και σχήματα που μέχρι τότε φευγαλέα Ο ύπνος. Έτσι ανύπαρκτο γεννιέται το πραγματικό. Μεγαλειώδης περιδίνηση του μηδενός… Το μόνο αντίδοτο στη σκοτεινή αθανασία του φόβου: Ανυπαρξία  [ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ από τη συλλογή ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ του Αντώνη Φωστιέρη, εκδόσεις Καστανιώτη 2013]



ΕΛΠΙΖΩ
Σ’ ένα υπέρτατο
Μηδέν
Που στρόβιλος θα ξεριζώσει
Ακέραιο το
Σύμπαν
Και άναρχο
Θα ξεχυθεί απ’ τα
Σπλάχνα του το
Χάος.

Σ’ έναν ανάδρομο
Θεό
Που ευήκοος
Στη μυστική
Ευχή
Των όντων
Άξαφνα
Θα πλαστουργήσει
Το σκοτάδι εξυπαρχής
Χαρίζοντας
Το μόνο αντίδοτο
Στη σκοτεινή
Αθανασία
Του φόβου:

Ανυπαρξία!

ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Ακούω τη θάλασσα. Με διεύθυνση μαϊστρου, ολόκληρη
Ορχήστρα  εγχόρδων και πνευστών να υψώνεται
Κι από μακριά ο αντίλαλος κρουστών
Πάνω στα βράχια.

Σπουδαία μεταφορά!

Σπουδαία; Κατάπτυστη.
Που αντί απ’ τα ανήλιαγα
Κονσέρτα πλήξης κλασικής να μεταφέρομαι
Νοερά στ’ ασίγαστα νερά
Μιας Αμοργού υπαρκτής,
Πώς μου ’ρθε τώρα  να φαντάζομαι μαέστρους
Και πνευστά
Που μήτε ψίθυρο ανεμόεντα
Να ψελλίσουν.

Ακούω τη θάλασσα. Ή μάλλον προσπαθώ.
Ωραία που είναι, αληθινή.
Σαν ψέμα.

ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ (= ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ κ.ά ανάδρομα ελληνικά)
Η χάρη των ελληνικών:
ΣΟΦΟΣ
Εκείνος που άφοβος
Πιάνει το ΝΗΜΑ απ’ το ΑΜΗΝ
Και ανάδρομα
Πάνω ή κάτω
Μία και ωυτή)
Γυρνάει σε τέρμα τη νοητή
Αφετηρία.
Απ’ όποια θέση να το δεις:
ΣΟΦΟΣ.
Ανοίγοντας
Παλιούς δαιδάλεους δρόμους
Ώσπου αλάθητος
Να κελαρύσει ο ψίθυρος:
ΑΓΑΠΗ –ναι,
Η ΠΑΓΑ
(ποιος είπε
Απέσβετο;)
ΡΟΔΙΝΟ ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ που
(Φλέβα ν’ αδειάζει το αίμα της)
ΞΑΝΑ Ο ΑΝΑΞ των χρησμών
Με βάγια
Δάφνες
Και καλύβη νέα
ΡΗΤΩΣ προτρέπει
Σαν ΣΩΤΗΡ:
Πίετε
Πάντες.

ΕΞΕΡΧΟΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ
Ετούτη τη στιγμή δεν είμαι εδώ.
Σ’ ένα μικρό κελί του στήθους
Αναπαύομαι
Ούτε φωνή ούτε φως μου διακόπτουνε
Την ύπατη αγαλλίαση
Του τίποτα.

Έξω, σαν πάντα, περιφέρονται οι φίλοι μου
Ξελαρυγγιάζονται τα χρώματα της μέρας
Ιδέες και πάθη σταθερώς ανακυκλώνονται.

Κάπου εκεί
Μέσα στο πλήθος
Χαμένος κι εγώ.

ΕΝΘΑΔΕ
Διαβάτη, όσο κι αν πονάει,
Μην το ξεχνάς:
Θα ξεχαστείς κι εσύ
Όπως ξεχνιούνται όλα –
Όπως κι εσύ σε λίγο θα ξεχάσεις
Αυτό το αλύγιστο
Το παγερό
Αυτό το ξέπνοο κείμενο
σώμα.

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Αντώνη Φωστιέρη από τη συλλογή του ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις