ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ Τ’ ΑΚΡΟΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ ΚΑΤΗΦΟΡΙΖΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΧΛΟΕΡΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΣΟΥ

Κάτω από το ρούχο σου κρυμμένο της ήβης σου το κομπόδεμα μένει αξόδευτο. Φοβάται ο αχινός τον σκοτεινό τοξότη. Έτσι το μυστικό της ηδονής αποταμίευμα θάλλει στο βυθό της σάρκας σου δισταχτικό μαζί κι ανυπόμονο κάτω απ’ το ρούχο σου κρυμμένο  [Το ΕΠΙΘΑΛΑΜΙΟ ως τίτλος και το ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ του Δημήτρη Χαρίτου από τη συλλογή του ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ κι ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΑ, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2015]



NOTABILE RELIQUIA («… νάρκης και άλγους δοκιμές»)
Αυτά, τα καθημερινά και της σεμνής φθοράς
Αυτά ν’ αντέχεις  και με αυτά να πορεύεσαι
Όπως ορίζει η ιεροσύνη των καθημαγμένων
Κι όχι να επιδίδεσαι, ενδίδοντας απερίσκεπτα
Σε πειρασμούς και εθισμούς αλλόφρονες
Άλλων Ονείρων και προορισμών
Συμβιώνοντας με τρόμους ατίθασους
Συνήθειες άθλιες με αναχώματα στην επιστροφή.

Όμως εσύ, εν επιγνώσει σου, επιμένεις
Διολισθαίνεις, ακόμη και έρποντας
Μέσα από κακοφωτισμένα θέλγητρα παγίδες
Των άλλων ηδονών υποσχέσεις
Του εδώ και εκεί, του πότε-πότε, του τυχαίου ή του ανέλπιστου
Αντί, όπως ισχυρίζεσαι, να λιμνάζεις σε προσδοκίες μηδενικές
Στην κόπωση και τη φθορά των οικείων επαναλήψεων.

Και ριψοκινδυνεύεις εφησυχάζοντας στη σκέψη
Αλλά και τη θλίψη των κατοπινών, αργόσυρτων δειλινών
Όπου οι μοναχικοί θα παραμιλούνε προσευχές
Συγγνώμης και εξιλασμού για τις στιγμές, τις τότε
Στις οποίες ικετεύοντας αλλά χωρίς ενδοιασμό υπέκυπταν
Επικαλούμενοι άθλιες και γερασμένες αρετές
Που τώρα, ως εκ περισσού, με υποκρισία υπηρετούν.

Γι’ αυτό εγώ επιμένω σ’ αυτά τα καθημερινά
Αλλά της έντιμης φθοράς και αποδεκτής τοις πάσι
Παράσημα κοινωνικού κύρους και ευπρέπειας πολύτιμα
Σ’ αυτά τα ασφαλώς ακίνδυνα να επιδίδεσαι, αυτά να υπηρετείς
(Έχει εξάλλου και γι’ αυτά η τέχνη μεριμνήσει)
Φροντίζοντας με επιμέλεια να τ’ αναμυρηκάζεις
Ενώ ταυτόχρονα θα κρύβεις από μάτια περίεργα και ενοχλητικά
Το πόσο οδυνηρά η φάκα της βολεμένης σου μικροζωής
Απ’ εξαρχής και τελεσίδικα σε είχε μαγγώσει.

ΙΜΕΡΟΥ ΕΠΙΚΛΗΣΗ
Σε ποιες κοιλάδες και φαράγγια του κορμιού σου
Έχουν σταθεί οι σκοτεινές ,ασέληνες ώρες
Κι αργούν να τελειώσουν τα πήγαινέλα των χαδιών
Να φυσήξουν,επιτέλους,τρελοί οι άνεμοι της ηδονής
Και  να ξημερώσεις   στο υπήνεμο λιμάνι της κούρασης
Κα ίκι με σβησμένη μηχανή.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΩΣ
Και μου υποσχέθηκες
Ενδιάμεσα έλαφος του σκότους
Ότι θα ερχόσουν, σιγή λαλέουσα,
Εντός του ερωτικού σου οχήματος
Υπέρτερη και του ονείρου
Αν δεν ήταν το δεν
Στην εκβολή της δικής σου αυγής
Να σ’ αναστείλει

Δημήτρης Χαρίτος: Τα ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ κι ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΑ είναι η τέταρτη ποιητική συλλογή του. Έχουν προηγηθεί οι Μανδραγόρες (1980), οι Περιπέτειες με τον ήλιο, τη θάλασσα και τον έρωτα (1961) και η Ιστορία του Απρίλη (1955). Ο τίτλος εδώ μας προϊδεάζει για το γεμάτο μνήμες και έρωτες πληθωρικό περιεχόμενο. Είναι άραγε τυχαίο που ανοίγει και κλείνει τον χορό με τις συγκινησιακά φορτισμένες εικόνες από τις μουσικές του Στέλιου (Μαντουμπάλα) και του Μάρκου (Τα κολεόπτερα διανοούνται);. Η γνωστή και δεδηλωμένη του αγάπη για τον κινηματογράφο βρίσκει καταφύγιο σε αρκετούς στίχους (Σινέ Αρίων, Ταμίας σε πορνοσινεμά, Ξένια, Ντοκυμαντέρ για μια απόπειρα αυτοκτονίας, Υμέναιοι στη βιτρίνα, Γιατί εγώ είμαι με τους δολοφόνους). Στα ενδότερα ταξιδεύουμε και διαβάζουμε μεγάλη ποικιλία μορφών και περιεχομένου: επίγραμμα, επίκληση, χρησμός, θρήνος, επιθαλάμιο, προσευχή, ερωτικό, σονέτο, χαϊκού, ωδή, τρίλιζα. Κάπου αναδύεται σοκαριστική η καθημερινότητα (Απροσδόκητο, Το θρόισμα, Πρωί-πρωί, Το πρεζόνι), κάπου αλλού ελλοχεύει το μεταφυσικό (Τα διάκενα του χρόνου, Femina, Ο ισορροπιστής, Ο ταχυ-δακτυλουργός, Δεκέμβρης) ή απλά χαίρεται ένα «καλοκαίρι ζεστό όπως η ζήλια» (Σαντορίνη, Θερινές διακοπές, Τρόποι της μνήμης).



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις