ΡΑΒΩ ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΜΙΑ ΦΟΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΩ ΜΑΛΛΟΝ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΑΡΩΜΑ ΣΚΟΥΡΙΑΣ: εξορισμένος σε μια θάλασσα νεκρή εισπνέω μνήμες. ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ: Δεν με γελάτε. Διαβάζω βιβλία από το τέλος. ΔΟΥΡΕΙΟΙ: στοιχηματίζω σε ξύλινα άλογα. κρύβουν εκπλήξεις. BUSINESS: η Ιστορία διαθέτει χορηγό. Την Εξουσία! ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ:  αυτά τα φίδια που σέρνονται στο χάρτη είναι σύνορα, ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ: όταν το αίμα στάζει απ’ τα ύφαλα αγοράζουμε.  ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ: μην καταθέτεις τα λάθη σου στη λήθη. Φορολογούνται. GRAFFITI: δεν ξημερώνει με σοβάδες καρτ ποστάλ και μαρκαδόρους. Χρειάζονται και πράξεις! ΠΑΣΤΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ: Αστοί στους δρόμους. Άστεγοι στα σπίτια μας. Αστειεύομαι!.. Πόσο μικραίνω διεισδύοντας στο φως: παντού χωράω   [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή ΑΡΩΜΑ ΣΚΟΥΡΙΑΣ ΧΑΪΚΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ του Χάρη Μελιτά, εκδόσεις Μανδραγόρας]



ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΡΙΧΜΕΙΣ ΚΙ ΑΛΛΗ ΝΤΑΜΑ ΜΟΝΑΞΙΑ; ΠΑΛΙ ΜΠΛΟΦΑΡΕΙΣ;
Κλείδωσα έξω το χτες και το αύριο. Αγκάλιασέ με. Χάθηκαν όλα στο τελευταίο φύλλο της μαργαρίτας. Λίμνες, ποτάμια θάλασσες, ωκεανοί. Κι όμως, διψάω. (από τη συλλογή Ποτάμι κόκκινο, 2013)

Τα χαϊκού του Χάρη Μελιτά, σαν ένα μεγάλο τσουβάλι με κραυγές. Ένα τσουβάλι με κραυγές και συναισθήματα, με αγωνίες και πάθη, με εξομολογήσεις και υποψίες, με αγανάκτηση και στοργή, με μαθήματα ιστορίας και έμπνευσης. Μια γλυκόπικρη γεύση, ένας υπόκωφος αλλά, και γιατί όχι, εκκωφαντικός κλασίγελως, ένα κράμα διάχυτης οργής και αθεράπευτης πίκρας, συναίσθηση μηδαμινότητας ή μάταιου… Όλα αυτά μέσα στο τσουβάλι συνθέτουν ένα αρκετά ακριβό απαγορευμένο αλκοολούχο πιοτό που προορίζεται να κάψει ακόμα και τους πιο ανυποψίαστους πελάτες της ζωής.

Ο φυγάς
Είμαι το λάθος
που ποτέ δεν θα βρείτε
στα κείμενά σας.
Αυτογνωσία
Πριν ακουμπήσω
μιαν αλήθεια στο χαρτί
φοράω γάντια.
Ο πιανίστας
Αγωνίζομαι
να γυρίσω σελίδα
ολομόναχος.
Σχήμα πρωθύστερο
Έλεγε πάντα
αύριο τα σπουδαία
μα χάθηκε χτες.
Εθνική επέτειος
Γνωστές γραβάτες
άγνωστος στρατιώτης.
Καλά στέφανα.
 (Από το «ΠΑΤΕ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ», 41 χαϊκού με τίτλο', εκδ. Μανδραγόρας, 2008)

Γεωμετρική πρόοδος
Μετά τη μάχη
θα ‘χουν διπλή μερίδα
οι επιζώντες.
Μετεμψύχωση
Όσο γερνάω
διακρίνω στο γιο μου
τον πατέρα μου
Θεραπευτική αγωγή
Ο ψυχολόγος
υπήρξε σαφέστατος.
Ν’ αφήσω νύχια
Πρωτοχρονιά
Άδικα βάζεις
καινούρια αρώματα.
Γνωριζόμαστε.
(Από το “Γλώσσα Λανθάνουσα', 45
χαϊκού με τίτλο', εκδ. Μανδραγόρας 2010)

Πιάνοντας το νήμα από την Κόκκινη κλωστή: «ράβω στο νου μου μια φορεσιά του κόσμου. Να τον αλλάξω»,  της προηγούμενης συλλογής του «ΜΑΥΡΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ», ο Χάρης Μελιτάς συνεχίζει με το «Ποτάμι Κόκκινο», έβδομο ποιητικό του βιβλίο –τέταρτο στην ενότητα των χαϊκού με τίτλο. Κατεξοχήν υπαρξιακά ποιήματα, καυστικά, χιουμοριστικά –σ’ αυτήν τη μαύρη απόχρωση του γέλιου/κλαυσίγελου για την ακρίβεια. Ένας βίος που λες και τελείωσε περιοριζόμενος απλώς στο απολογητικό του υπόμνημα ζωής: τα είδε όλα, δεν τους είπε τίποτα, δεν τον ρώτησαν («Σιωπηλός μάρτυς»). Ένα κόκκινο ποιητικό ποτάμι γεμάτο από παπαρούνες που «αψηφούν το άρωμα», αφού «ψηφίζουν χρώμα». Ένα διαρκές παιχνίδι λέξεων (Μάλλον στο μέλλον), αλλά και συναισθημάτων: («λέω να βγάλω το κάπα απ’ τα κάστρα να ξαστερώσει»). Ποιήματα που γράφτηκαν στην και για την εποχή μας  αποδεικνύοντας πως άνθρωπος και τέχνη παραμένουν οι σταθερές απ’ όπου μπορεί να ξεχυθεί το Κόκκινο Ποτάμι της επανάστασης. Με δυο σταγόνες κόκκινο στους στίχους του ο Χάρης Μελιτάς καταφέρνει να σπάσει το μαύρο φτιάχνοντας στο βάθος ένα αχνό περίγραμμα ενός ποιητικού κόσμου κατάλευκης ελπίδας. Με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει, τελικά, πως η τέχνη είναι πολύ σοβαρή, εμπύρετη και αιμάσσουσα καταφυγή του ανθρώπου σε χαλεπούς καιρούς που «δεν κάνει τίποτα άλλο, ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕΤΑΙ!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις