Ευτυχώς υπάρχει και η αλληγορία για να θυμίζει πως άλλα λέμε και άλλα εννοούμε

Παραμύθια σκαρώνω καρφώνοντας μισά σκουλαρίκια στα μάτια… Κι όμως είναι για άλλη μια φορά αληθινά: «Δέχτηκα το χαλινάρι για να απολαύσω τον ιππέα, για να καλπάσω εγώ μαζί του ξεγελώντας ότι αυτός έχει το πρόσταγμα. Μέχρι στιγμής καλά τα πήγα. Αλλά όσο ανόητο να είσαι αφέντης τόσο πληκτικό να είσαι δούλος!..  Η σκέψη άχρηστο αξεσουάρ του έρωτα. Λέξη ταμπού μας προφύλαξε από την αλήθεια, μας χάρισε την αυταπάτη και γιατί όχι, την ανάλαφρη γεύση μιας ιμιτασιον αθανασίας. Πίσω από τη μάσκα της κρύψαμε το φόβο μιας αναίτιας εκσπερμάτωσης...» [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ της Άννας Αφεντουλίδου, εκδόσεις Γαβριηλίδη 2013]



ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΗΓΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΧΑΡΑΚΙΑ ΑΠΟ ΑΝΕΞΙΤΗΛΟ ΜΕΛΑΝΙ. ΤΡΙΒΩ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΜΙΑΝ ΑΛΟΙΦΗ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΥΚΑΝΕΙ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ:
Κάποτε ήταν πριγκίπισσα. Τώρα της αρέσουν τα παραμύθια και οι συλλογές.
Ακουμπούσε τις πεταλούδες, ενώ πετάριζαν ακόμα, στο τραπέζι και πλησίαζε τη φωτιά στα φτερά τους. Τινάζονταν για μια φορά ακόμα. Μετά. Έβγαζε το καπάκι από το βάζο και το γύριζε ανάποδα. Έπιανε παραζαλισμένες τις πυγολαμπίδες και τις έσερνε με δύναμη πάνω στον τοίχο. Σαν κιμωλίες που αφήνουν πίσω τους φωσφορίζουσες γραμμές.
Τα παραμύθια που της άρεσε να σκαρώνει ήταν από κείνα που δεν λέγονται. Τα σεντούκια τους έκρυβαν βαθιά απαγορευμένα μυστικά. Αν τα έβγαζες έξω σ’ έτρωγαν. π.χ ένας όμορφος άνδρας έσερνε τα πρησμένα του πόδια μουρμουρίζοντας: «Θα κοιμηθώ πρώτα την κόρη της, μετά το γιο της και στο τέλος θα μπήξω τις περόνες στα δικά της μάτια, να θέλει και να μην μπορεί να κρεμαστεί».
Χάρη στα παραμύθια και τις συλλογές της, την πλησίαζαν πολλοί περίεργοι. Αφού τους βασάνιζε με όλους τους άγριους τρόπους που ήξερε από την πριγκιπική της θητεία, τους διαμέλιζε και τους έκρυβε στα σεντούκια. Μόνο κάποια αθώα μέλη τους άφηνε σε κοινή θέα στον τοίχο μαζί με τα έντομα: μια τούφα μαλλιά, ένα βλέφαρο, ένα νύχι. Μετά. Καθόταν ημίγυμνη στον καναπέ και κάπνιζε κοιτάζοντάς τα όλα ήσυχη. Όποιος καταλάβαινε τι σήμαινε μια τούφα μαλλιά, ένα βλέφαρο, ένα νύχι, θα τον παντρευόταν και θα του χάριζε το παλιό της βασίλειο. Το είχε αποφασίσει!

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Άννας Αφεντουλίδου από τη συλλογή ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις