ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΛΑΒΑΙΝΕ ΤΗΝ ΟΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

 Εκείνη η γυναίκα με τα δίσεκτα χέρια κατεβαίνει τις σκάλες. Κι από την πίσω πόρτα μιας έκθαμβης πράξης βγαίνει μέσα από κίνητρα βαθιά. Εκείνη η γυναίκα με το οικτρά παραμορφωμένο ένστικτο σα φόρεμα πλησιάζει το ποτάμι… Πλάι της είναι ο λύκος και μια νύφη στα μαύρα. Παραλοϊσμένη κάθεται στην πέτρα και σωπαίνει. Παραλοϊσμένη κι από πριν λάμπει στα νερά… Παραμορφωμένη με μια θλίψη αιώνων ακουμπούσε στα κατάμαυρα φύκια εκείνου του βυθού… Ακούγεται ύστερα μια φωνή κόκκινη. Ακούγεται κάτι σαν παφλασμός… Είναι ρίζα κατακόκκινη είναι σύμπλεγμα βαθύ σ’ ένα ξημέρωμα αιματοστάλαχτο που λυτρώνει σα σφάγιο τις αμαρτίες. Σήμερα η εκλεκτή του μαρτυρίου σήμερα ο σάρκινος σταυρός. Σήμερα μόνη της ολόγυμνη περνά τις συμπληγάδες για να συναντήσει το χαμένο της δέρας. Σήμερα, σήμερα η παντοτινή της ύπαρξη θα γεννηθεί και θα πεθάνει… Έλα, του φωνάζει, είμαι η Παρθένος Μαρία κι η Μαγδαληνή η πόρνη κι είσαι ο Ιωσήφ της ηδονής μου κι ο αρχάγγελος του πόθου μου… (Μανώλης Πρατικάκης, Η Παραλοϊσμένη, αποσπάσματα από την ΙΙΙ, IV, V και VII εκδοχή της)




ΠΑΡΑΛΟΪΣΜΕΝΗ Η ΕΚΛΕΚΤΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΕΚΔΟΧΗ V: Η ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Κείνο το μόλεμα τη γέννησε. Εκείνο το πηγάδι σαν ένας γήινος κόλπος την ανέβασε ως εδώ που υπάρχει μόλις τώρα γεννημένη και έγκυος από ένα σκοτεινό Θεό. Η παράκρουση
είναι μια πράξη ελευθερίας που γίνεται στα έγκατα.
Ένα πρωί του Αυγούστου την εγέννησε κι ανάβλεψε.
Σε μια πατρίδα κληρονομική με φωτεινές νησίδες κι ακατέργαστα σκοτάδια άνοιξε τα βλέφαρα καταμεσής που η θάλασσα ήταν η Μάνα της τα μάτια της να φέγγουνε κάτι σαν αφθαρσία νόησης που καταχτάται. Σαν αναβαθμός του σώματος για να γνωρίσει το μαρτύριο.
Με μια μόνη δρασκελιά κατεβαίνει τους αιώνες μπαίνοντας τρυφερό κλωνάρι στων ανθρώπων την προέλευση. Μπαίνει μονάχη στην καταγωγή. Με μια μόνη δρασκελιά η εκλεκτή του πόνου το ανεπίγνωστο γνωρίζει μέλλον.
Μόλις μόλις τώρα η τυφλή της ύπαρξη. Μόλις μόλις τώρα οι τυφλοί βολβοί των οφθαλμών της γνώρισαν την όραση. Το φως που βλέπει είναι κλάματα παιδιών μέσα στα αίματα. Είναι ρίζα κατακόκκινη είναι σύμπλεγμα βαθύ σ’ ένα ξημέρωμα αιματοστάλαχτο
που λυτρώνει σα σφάγιο τις αμαρτίες.
Σήμερα η εκλεκτή του μαρτυρίου σήμερα ο σάρκινος σταυρός.
Σήμερα μόνη της ολόγυμνη περνά τις συμπληγάδες για να συναντήσει το χαμένο της δέρας.

Σήμερα σήμερα η παντοτινή της ύπαρξη
θα γεννηθεί και θα πεθάνει.

ΠΑΡΑΛΟΪΣΜΕΝΗ ΕΚΔΟΧΗ VII: ΕΛΑ ΝΑ ΝΤΥΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΙΝΑ ΝΑ ΣΚΥΨΟΥΜΕ ΣΤΟ ΦΙΛΙΑΤΡΟ ΩΡΑΙΑ ΘΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΒΡΩΣΗ:
Η θαλασσινή γυναίκα στέκεται μιλά. Μ’ αυτό τον ξένο άνδρα που ήταν έζησε μαζί του στο ισκιερό μέρος της νυχτός. Απ’ τη μεριά που άκουγε τα όνειρα μες στη γνώση του πυκνή και ωραία γύρη του περιβολιού ο αγέρας άνοιγε τις κλειστές πτυχές του πόθου τους σαν ένα ύφασμα για να ντύσει σώμα. Ο αγέρας φύσαγε κι αυτή λίγο μαλλί λίγο πρόσωπο να φεύγει μες στα πορφυρώματα της νύχτας έλα του φώναζε. Να φύγουμε μαζί το πλοίο ή σκάλα μια ζωή κουρέλι στον αγέρα δισταγμοί, το γρύλισμα του φτωχού άντρα και το κλάμα του παιδιού έλα του φώναζε η φωνή της αλκυόνα στα νερά εμείς το πλοίο και το πλήρωμα κι η βαθιά έλικα του ταξιδιού να γυρίζει πάντα μες στα σωθικά. Θα ’ναι ωραία στην όχθη της Αιγύπτου έλα του φώναζε είμαι η παρθένος Μαρία κι η Μαγδαληνή η πόρνη κι είσαι ο Ιωσήφ της ηδονής μου κι ο αρχάγγελος του πόθου μου έλα να ντυθούμε στα λινά να σκύψουμε στο φιλιατρό ωραία θηρία της ερήμου για το νερό και για βρώση.
 Δυο στεγνά ποτάμια να χυθεί το βρόχινο νερό
θα ’ναι πουλιά στην όχθη ψίθυροι κλαδιών
θα ’ναι άκοποι λαοί φυλές μόλις από τα βουνά.
Θα ’ναι σπορές ανθρώπων χαραυγές σαν γυρισμοί
θα’ ναι λαοί και πλήθη έθνη και γλώσσες.

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από την ΠΑΡΑΛΟΙΣΜΕΝΗ (αποσπάσματα από την 4η, 5η και 7η εκδοχή της - για την αντιγραφή και επικόλληση: Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις