ΑΠΟ ΣΤΟΜΑ ΣΕ ΣΤΟΜΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΠΙΧΕΙΛΙΟΣ ΕΡΠΕΙ ΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΣΕ ΚΟΛΠΟΥΣ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

Η πρώτη ύλη της ψυχής, θα ’ναι το σώμα - Στον Άδη αυτόν του απάνω κόσμου – Ο μόνος παράδεισος είναι αυτός: ο χαμένος – Πίσω απ’ το πρόσωπο, η μάσκα – Τόσα βιβλία, να μην μπορούν να διδάξουν την άγνοια – Το μόνο παγκόσμιο νόμισμα, ο χρόνος – Κι η γλώσσα ένα ψαράκι έντρομο πιασμένο από το δίχτυ των δοντιών – Κάθε λέξη στο ποίημα, κλειδούχος – Κοίτα τις λέξεις πώς κρεμιούνται στα χαρτιά, σαν φύλλα αδύναμα που σκούριασαν σε δένδρο. Περνούν οι μνήμες απ’ τα μάτια μου στρατιά και κατά τμήματα βαδίζουν προς το κέντρο – Ποίηση (μια εκδοχή της): η σύμπτυξη του στίλβοντος κόσμου σε αλφάβητο – Τα ποιήματα τα τυπωμένα και τα  τίποτα – Μεταφορές παρομοιώσεις κρέμονται σαν τάματα. Προσθέτω μία: ελιξίριο λέξεων! – Θέλω να γράψω ένα ποίημα με τίτλο: «Θέλω να γράψω ένα ποίημα»  [ΥΛΙΚΑ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ – ΥΛΙΚΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΩΝ  από τη συλλογή ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ του Αντώνη Φωστιέρη, εκδόσεις Καστανιώτη 2013]



ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΝΙΩΘΟΥΝ ΘΛΙΜΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΖΩΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Ο τρούλος του αστεροσκοπείου.
Και τα κανόνια του
Σκοπεύουν τους αγγέλους

Ένα φεγγάρι μισοφέγγαρο
Μπούμερανγκ που ’ριξα
Και τώρα έρχεται πίσω σφυρίζοντας .

Κοντά στον Παντοκράτορα
Μια φέτα πεπονιού σε ασήμι
Τι μυστικό τι ακατανόητο
Τάμα

Εκατομμύρια οι μαστοί
Που στάζουνε =
Να λάμπει στο στερώμα
Το γάλα

Του φεγγαριού το ασώματο κεφάλι.

Υποκρισία: η γιαγιά της αρετής

Το ραγισμένο  βάζο του προσώπου της
Και τ’ αδειανά σακούλια των βυζιών της.

Ένα μύδι ανοιχτό
Ανάμεσα στα πόδια τους

Του γαλαξία σπέρνοντας
Στον μυστικό της θόλο

Κορίτσι το τσουρουφλισμένο χόρτο του έρωτα
Κι η σκοτεινή σχισμή για την αχερουσία.
Το απόκρημνο βουνάκι σου με ρόδινες μυρτιές
Κι ο χοίρος που βοσκάει τα βελανίδια

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Αφού κανένας ορισμός
Δεν είναι οριστικός
Κι αφού από τις χίλιες εκδοχές
Καμιά δεν απαντάει
Τι να ’ναι
Ποίημα,
Φαντάζομαι δεν θα βαρύνουν
Τρεις ακόμα λέξεις:
Ρυθμικά
Σκεπτόμενο
Αίσθημα

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Αντώνη Φωστιέρη από τη συλλογή του ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις