ΕΣΥ, Η ΛΕΞΗ, ΤΟ ΧΑΡΤΙ! ΥΣΤΕΡΑ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Ξέσπασες πάνω μου όλες τις εξεγέρσεις των ματιών σου. Στο άψυχο φως του απογεύματος σπάραζαν οι λέξεις από τη συντέλεια της στιγμής: παράφορος εραστής των πράξεων ανεβαίνω στη μηχανή και εφορμώ πάνω στη γεύση της ζωής… Στις απότομες στροφές της πραγματικότητας εκτρέπομαι περνώντας στο αντίθετο ρεύμα των Ονείρων… Κοφτερό ποτάμι των λέξεων πλημμύρισες αδέξιους κολυμβητές που κάθε μέρα πνίγονται με τη χρόνια δίψα του έρωτα στα χείλη τους… Στο δρόμο της επιστροφής εφορμούσαν πάνω μου σμήνος αρπαχτικών τα νυχτερινά χιλιόμετρα! [IMPETUS και ΣΥΡΡΑΞΗ ΜΕ ΤΗ ΜΝΗΜΗ, κτερίσματα στίχων από τη συλλογή του Γιάννη Τόλια ΕΥΛΥΠΗ]


Το ήξερε αυτό: πως το χάδι μένει ζωντανό όταν του δίνεις χρόνο να διανύσει το έδαφος της σάρκας δίχως να βιάζεται!
Αλλιώς όμως νιώθουν οι άνδρες: οι άνδρες δεν έχουν αισθήματα, έχουν αισθήσεις, πόθους κι επιθυμίες, ορμές!!!
Και τα λύνουν όλα με το σπαθί τους. Χωρίς σκέψη πολλή χαράζουν το θήραμα πηγαίνοντας στο επόμενο. Κυνηγοί σωμάτων. Ξαπλώνεις μαζί τους και σε σκεπάζουν ταφόπλακες σκέψεις. Κοιτάς το ταβάνι. Κανείς δεν έχει μελετήσει τόσο τα ταβάνια όσο οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΩΜΕΝΗΣ ΣΤΟΡΓΗΣ.
Ξέρουμε κάθε σπιθαμή, κάθε απειροελάχιστη ρωγμή και κάθε μέρα το χάσμα μεγαλώνει. Τέλος χωράει όλο το χθες όλο το αύριο Κι είναι απαράλλακτα το ίδιο [Γιάννης Τόλιας, Ευλύπη]

Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να εκδικηθώ. Τα όνειρα του ύπνου και τα άλλα
Κι αν αυτόν τον ελεούσε το σκοτάδι, εγώ συνήψα συμφωνία με τα όνειρα του φωτός. Με αυτόν τον τρόπο ζούσα το όνειρο στη διάρκεια της μέρας.
Τραβούσα, λοιπόν, εκείνες τις βαριές τις αδιαφανείς κουρτίνες της φαντασίας και φύτευα αμέτρητους σπόρους επιθυμίας.
Η μέρα όμως έχει άλλες απαιτήσεις, όσο κι αν υποθάλπει αυτούς που νοσούν από όνειρα, έρχεται η στιγμή που η πραγματικότητα των άλλων είναι ασυγκράτητη και αδιάκριτη.
Με επισκέφτηκαν στιγμές, όπου ήθελα να εξοντώσω τον ανυποψίαστο που με μια απλή ερώτηση, μου σκότωνε το ονειρόδραμα.
Τώρα, απόμεινα, ένας θλιβερός ιχνηλάτης, ανίκανος να ακολουθήσω τις μυστικές διαδρομές των σκιρτημάτων 

Πάντα είχα πρόβλημα κάθε πρωί. Ξυπνούσα άνθρωπος μισός, επειδή ο άλλος μου εαυτός κωλυσιεργούσε στο όνειρο. Το ρολόι όμως της δουλειάς είναι αμείλικτο, δεν νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες… Τώρα, απόμεινα ένας θλιβερός ιχνηλάτης, ανίκανος να ακολουθήσω τις μυστικές διαδρομές των σκιρτημάτων… Μια ζωή κυνηγούσα τους δείκτες, εξάντλησα όλες τις δικαιολογίες. Πώς να εξηγήσεις ότι αυτός που αργεί, δεν είμαι εγώ αλλά ο άλλος…(Γιάννης Τόλιας)

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από την ΕΥΛΥΠΗ του Τόλια Γιάννη - με μια εικόνα να κοσμεί χρώματα λέξεων για να φοριούνται απ’ την ανάποδη και σ’ όλα τους τα μεγέθη για την αντιγραφή και επικόλληση: Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις