ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΤΙ ΓΙΑ ΣΑΒΑΝΟ ΚΗΔΕΥΟΥΝΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ ΕΝΑΝ ΑΠΟΜΑΚΡΟ ΕΑΥΤΟ, ΕΝΑΝ ΞΕΝΟ

Σαν  τον Κυναίγειρο, τον Αδελφό του Αισχύλου, ξέρετε! Που όταν οι Πέρσες απ’ τον Μαραθώνα τρέξανε στα πλοία τους να φύγουν να σωθούν, αυτός εμπόδισε μια τριήρη χώνοντας τα νύχια του στην πρύμη. Του ’κοψαν το χέρι απ’ τη ρίζα. Αιμόφυρτος συνέχισε με το άλλο. Κι όταν το ’κοψαν κι εκείνο, σε ύστατη, μπήγει τα δόντια στο σκαρί ελπίζοντας να ματαιώσει, λέει την αναχώρηση. Να ματαιώσει πώς; Ένας προς όλους; Φούμαρα του μύθου, αμετροέπειες. Την αναχώρηση την είδε δεδομένη. Πάλευε την καθυστέρηση μονάχα να κερδίσει. Αφού (ομογάλακτος του Αισχύλου) το ’νιωθε: κάθε λεπτό είναι από μόνο του μια νίκη. Πάλευε την καθυστέρηση μονάχα να κερδίσει. Σαφώς την καθυστέρηση. Με νύχια και με δόντια! [Έτσι κι Εμείς του Αντώνη Φωστιέρη από τη συλλογή ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ, εκδόσεις Καστανιώτη 2013]


ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΣ
Δεν έχει περάσει ακόμα ούτε λεπτό.

Καθώς κρατούσα καρφωμένο το καράβι
με τα δυο –
Νυστέρι; Ξίφος; Κεραυνός;
μου κόβει σύρριζα τ’ αριστερό. Δεν πόνεσα
Όσο κανείς θα φανταζόταν. Πίδακας
Μόνο πηδάει ζεστός απ’ το ακρωτήρι του ώμου
Κι άξαφνα
Δίπλα ένα χέρι στο νερό. Σαν ξένο.
Ένα κομμάτι εγώ, σαν ξένο. Απόμακρο.
Με ό,τι κράτησε ό,τι χάιδεψε  ολόκληρη ζωή
Να στραφταλίζει αφρόψαρο
Ξεπνοημένο. Ανάλαφρο
Τώρα τραβάει χορευτικά
Προς το βυθό.
-Τι πονεμένη, Θε μου, αναλγησία!
Εδώ κηδεύεις τον εαυτό σου σε κομμάτια,
Και άδακρυς
Εσύ κεντάς μεταφορές, σαν τους ποιητές;
Σαν τους ποιητές,
Που με χαρτί για σάβανο
Κηδεύουνε
Σε κάθε λέξη έναν απόμακρο εαυτό.
Έναν ξένο.

ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ
Ξανά το σήμερα κι η σπάθη του αμετάθετου
Ξανά η άβυσσος του νου.
Δεν έχει εντέλει τίποτα
Πραγματικά δικό της
Μια μικρή στιγμή;
Κάτι δανείζεται απ’ το πριν
Κάτι απ’ το αύριο
Το ξεπληρώνει
Με το υστέρημα του άλλου.
αέρινη
Κι όμως πατάει στο στήθος σου ατσάλι-
Έτσι ακριβώς
Όπως το σύμπαν περισφίγγει:
Ατσάλινο.
Γεμάτο τρύπες από θάλασσες κενού
Τοπία του τίποτα
Να πλέουν μέσα τους νησάκια νετρονίων
Και γαλαξίες. Ευφάνταστη
Φενάκη του ορατού
Στη φτερωτή
Μπαγκέτα ενός ιλίγγου.
Που ηλεκτρισμένη
Μεταμφιέζει το μηδέν
Το πουθενά
Και το ποτέ

Σε κόσμο

ΜΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ. ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑΙΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ Η ΓΛΩΣΣΟΛΑΤΡΙΑ!
Όμως χιλιάδες κυβικά στη λέξη θάλασσα
Δεν λιώνουν το άλας
Ενώ το αίλουρο το έαρ κρύπτεται
Πότε στα ρεύματα του αέρα
Πότε στα νερά.

Η χάρη των ελληνικών
Που αυτόματα
Μ’ ένα μειλίχιο Μη
Κρατούν κλειστά τα Μυστικά,
Μ’ ένα μονάχα Ταυ
(Λειψό σταυρό) τους Τάφους.

Και, βέβαια, θα προσέξατε:
Πώς σβήνει ο άγριος ίμερος –
Ποτάμι Πόθου
Εκβάλλοντας
Σαν ανεστραμμένο
Δέλτα
Το εύφορο
Των Δεσποινίδων
[Άγριος Ίμερος από τη συλλογή ΤΟΠΙΑ ΤΟΤ ΤΙΠΟΤΑ, εκδόσεις Καστανιώτη 2013]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Αντώνη Φωστιέρη που περιέχονται στη συλλογή ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ, εκδόσεις Καστανιώτη 2013για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις