ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΣΠΙΛΙΑΔΕΣ ΜΙΑΝ ΑΥΓΗ ΠΟΥ ΝΟΜΙΣΕΣ ΠΩΣ ΒΓΗΚΕ Ο ΗΛΙΟΣ! ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΕΙΣ;

Τη φλόγα τη γιατρεύει η φλόγα, όχι με των στιγμών το στάλαγμα αλλά μια λάμψη, μονομιάς! Όπως ο πόθος που έσμιξε τον άλλο πόθο κι απόμειναν καθηλωμένοι ή όπως ρυθμός της μουσικής που μένει εκεί στο κέντρο σαν άγαλμα, αμετάθετος. Δεν είναι πέρασμα τούτη η ανάσα οιακισμός κεραυνού… Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’ άστρα που πάτησαν τη τόση γύμνια σου μια νύχτα. ο Κύκνος, ο Τοξότης, ο Σκορπιός, ίσως εκείνα. Αλλά πού θα είσαι τη στιγμή που θα ’ρθει εδώ σ’ αυτό το θέατρο το φως; [κτερίσματα στίχων από τα ΤΡΙΑ ΚΥΦΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Γιώργου Σεφέρη]

Πλύνε βάλε λέξεις, ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό


Η λέξη του Ποιήματος δεδικαίωται (όπως άλλωστε και ο νεκρός…)

ΑΣ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ, ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ;
Εσύ τι γυρεύεις; Τραυλή στην όψη
Μόλις που είχε σηκωθεί
αφήνοντας τα σεντόνια να παγώσουν
και τα εκδικητικά λουτρά.
Στάλες κυλούσαν στους ώμους σου
στην κοιλιά σου
τα πόδια σου κατάσαρκα στο χώμα
στο θερισμένο χόρτο.
Εκείνοι, τρεις
τα πρόσωπα της τολμηρής Εκάτης.
Γύρευαν να σε πάρουν μαζί τους.
Τα μάτια σου δυο τραγικά κοχύλια
κι είχες στις ρώγες τα βυζιά
δυο βυσσινιά μικρά χαλίκια –
σύνεργα της σκηνής δεν ξέρω.
Εκείνοι αλάλαζαν
έμενες ριζωμένη στο χώμα,
σκίζαν τον αέρα τα νοήματά τους.
Δούλοι τους έφεραν τα μαχαίρια
έμενες ριζωμένη στο χώμα,
κυπαρίσσι.
Έσυραν τα μαχαίρια απ’ τα θυκάρια
κι έψαχναν πού να σε χτυπήσουν.
Τότε μονάχα φώναξες:
«Ας έρθει να με κοιμηθεί όποιος θέλει,
μήπως δεν είμαι η θάλασσα;»

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από τα ΤΡΙΑ ΚΡΥΦΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Γιώργου Σεφέρη - για την αντιγραφή και επικόλληση: Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις