Το μόνο που στέργουν οι ουρανοί –ωστόσο- λέξεις να Ερανίζομαι

(νυκτωδίες μυστικές του άλλου –μας- κόσμου)… (ω θλίψη… καρπέ στυφέ… πώς με ξεγέλασε το θέρος…)… (του ύστερου σου λόγου το δέρμα φορώ και δε με βλέπεις)… (πόρνη η ανάγκη και διαφθορέας μου η αλήθεια)… (μόνο εξερευνώντας γεωγραφικά ανάγλυφα περνά το θέρος)… (θέρος και αλυχτά η νύχτα πλανταγμένη)… (απόπειρα λύτρωσης το κυνηγητό ανάμεσα στις λέξεις)… (φορτίο που δε μοιράζονται οι μέρες)… (κλείνω την πόρτα πίσω μου κι ο κήπος αχνίζει απ’ την προσμονή εκείνου που λαχτάρησε)… (το τίποτα μας έντυσε με ρούχα χάρτινα πώς να μην παγώσουμε στ’ αγιάζι)… (κι οι μέρες κρίματα θα σέρνουν)… (κι ύστερα πέτρες μετράς στου ποταμιού τις όχθες)… (μικρός πειρατής ο έρωτας κι ούτε μια φορά δεν έκανε ρεσάλτο στο καράβι μου)… (μάρτυρας μένω του άδειου σου σώματος του σαρκίου που κρεμάς εαυτούς πεθαμένους)… (βασιλεύει η ψυχή μου σε έρημη χώρα αγκάθια είναι το σκήπτρο μου)… (γράφεις στη σκιά μιας αμμουδερής ζήσης. Τα βήματά σου να προσέχεις)…ΠΟΙΗΜΑ αγνώστου χειμαζομένου με ενδείξεις καρκινικού αντικρίσματος διεγράφη την πρωίαν της σήμερον!   [κτερίσματα στίχων που ως επιμύθιο –μέσα σε παρενθέσεις-  (κατα)λήγουν στα ποιήματα της Μέρης Λιόντη στη συλλογή ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2014]



ΛΕΞΗ ΑΚΡΙΒΗ ΧΑΡΙΖΩ ΣΟΥ
εμπιστεύομαι πάει να πει
πολλά πράγματα

επιτρέπω
να κρυφοκοιτάζεις
απ’ τη μια ή
τις πολλές μου χαραμάδες

σου ανοίγω
παράθυρο
δες με σου λέω

άλλοτε
σε μπάζω απ’ την κρυφή μου
πόρτα
γίνεσαι ο ακριβός μου
μάρτυρας

και καμιά φορά
αφήνω την ψυχή μου
στα χέρια σου επάνω

(κρυφή πληγή η ψυχή μου
και συ την στάλαξες αλάτι)

ΦΑΡΣΑ
Ψηλαφίζω
μια λέξη άγνωστη
σε ρυθμό θλίψης
φορώντας κατάσαρκα
ένα κρατημένο
χθεσινό αστείο

κι όλο αυτό μετά
από ανεπιτυχή
προσπάθεια
σχοινοβασίας

τι το θελα;

καλύτερα
να χα γίνει πυροβάτης
τουλάχιστον η φωτιά έχει μιαν αγιότητα…

(μια λέξη που δεν μ’ αγάπησε λαχτάρησα σε καιρό άδικο)

ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ: ο θερισμός κατά μόνας μέρες και νύχτες πληγώνει (μόνο εξερευνώντας γεωγραφικά ανάγλυφα περνά το θέρος)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
οι δικοί μου ποιητές είναι μια κάστα
όλο χέρια

φυτρώνουνε την ώρα που πλάθουνε
τα όνειρα
για τους φτωχούς που ανεμίζουνε
παντιέρα τους

έρημες λέξεις

(φτωχούλης ο θεός της γραφής
λιγνός κι αδύναμος
την ψυχή μου κλέβει
κι αντρειώνεται)

ΦΥΡΑ
λέξεις απολήξεις μείνανε σ’ ένα μίζερο θέρος

πόσο να παλέψει μια άταφη ψυχή

κι αν πεις και για τη σάρκα μια απ’ τα ίδια

γεμίζουνε κι αδειάζουν τα φεγγάρια
μακριά μας
αλυχτούν όσα αφήσαμε ζητούν μερτικό

από ποιον τάχα

αυτά τα στόματα στύβουνε λέξεις
κι ύστερα τις στοιβάζουνε
άχυρο από λίκνισμα σταριού
-καρπός πουθενά-

(με κραυγές ψιθύρου η ζωή)

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
περισσεύει ο χρόνος δε λείπεται

τον φυλάω τσιγκούνικα
σε πέντε κιούπια
ένα για κάθε μέρα ένα για κάθε ώρα

χοροπηδώ πάνω στο προσδοκώμενο

είναι με φύλλα στρωμένο
και δροσερά μάτια

προσπαθώ να θυμάμαι τα πλούτη μου
ολισθαίνω εύκολα
αναχωρώ σ’ ένα πηγάδι αγέλαστο
στεγνό

προσπαθώ να κρατηθώ στη θύμηση του νερού

σπάζοντας από ένα κιούπι κάθε τόσο
πληρώνω οφειλές των ματιών μου

στο τέλος θα μείνω με το άδειο πηγάδι
στο τέλος δεν θα έχω καμιά θύμηση
στο τέλος θα ’χω ξεχάσει
το φύλακα του νερού

(στη θάλασσα που γεμίζει τη νύχτα μου
την ψυχή μου χαλάλισα
για ένα χατίρι)

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Μέρης Λιόντη από τη συλλογή ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ, Θεσσαλονίκη 2014 -για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις