Ποίηση, ένα ολόγυμνο κορίτσι που απ’ τα στήθη της σμήνη πουλιών ελευθερώνει

 Ο χώρος είμαι, το εκμαγείο των σωμάτων εντός μου αποτυπώνεται ένα γυναικείο σώμα που χορεύει εκστατικά. Μ’ αναζητεί μ’ όλο το δέρμα. Το σώμα του ποιητή σε στάση οκλαδόν. Στην κόγχη της κοιλιάς του καίει μια φλόγα, στις άκρες των δαχτύλων στριφογυρίζουν δέκα μανιασμένα μάτια, σκληρό τρίχωμα τράγου καλύπτει τη γλώσσα. Κραυγάζει στίχους. Με τις φωνές απωθεί το σκοτάδι. Δημιουργεί χώρο για να επιβιώσουν. Αστραπιαία μια κραυγή κρυσταλλώνεται στη νύχτα. Το γυναικείο σώμα αραιώνει, ενώνεται μαζί μου. Ο χώρος είμαι. Αχανείς εκτάσεις μου συμπυκνώνονται. Γίνονται σάρκα. [Εκμαγείο Σωμάτων του Larry Cool]



Ανοίγει τότε μια πόρτα και παρουσιάζεται ένα ολόγυμνο κορίτσι που από τα στήθη της σμήνη πουλιών ελευθερώνει
Ανοίγω το στόμα κι αντί φωνής βγαίνει τζιτζίκισμα…
Εμβρόντητος αντιλαμβάνομαι ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί
ότι η πρώτη ύλη του κόσμου, η γλώσσα
είναι νεκρή.
Είμαστε όλοι οι ποιητές φοβισμένοι
κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο
κι αφουγκραζόμαστε τους τριγμούς του κόσμου

Ανοίγει τότε μια πόρτα
Και παρουσιάζεται ένα ολόγυμνο κορίτσι
Έχει για στήθη δυο περιστέρια που γουργουρίζουν
[εδώ ανάμεσα η εικόνα που αντιστοιχεί στις λέξεις της]
«Είμαι η Ποίηση», δηλώνει
«σας φέρνω τις καινούργιες λέξεις»
και φρρ.. ! απ’ τα στήθη της σμήνη πουλιών ελευθερώνει

Έχετε μιαν αναπάντητη κλήση, διαδώστε την σαν ψίθυρο στο δικό σας σύμπαν
Λησμονώ τον εαυτό μου
Φαντάζομαι ότι είμαι ανθρώπινο σώμα
Το σώμα τρέμει, βομβίζει ολόκληρο
Άγριες σφήκες μπαινοβγαίνουν στ’ ανοιχτό στόμα
Έχουν κάνει φωλιά στο στομάχι
Στις παλάμες του φυτρώνουν πόλεις
Σφίγγοντας κάθε τόσο τις γροθιές του,
Τις συντρίβει μ’ έναν μαλακό, υπόκωφο θόρυβο.
Καταπακτές ανοίγουν στο θόλο του κρανίου
Ανθρωπίσκοι προβάλλουν
Γελούν μέχρι δακρύων.
Αίφνης ηχεί το κινητό του
«Ποιος;»
Δεν απαντώ
Μ’ αναγνωριζει. «Εσύ!» ψιθυρίζει
Επανέρχομαι αμέσως στον εαυτό μου
Το σώμα εξατμίζεται.
Διαδώστε το σαν ψίθυρο

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ του Λάρρυ Κουλ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις