Δεν έχω ιδέα πώς ανιχνεύεται ο Μόνος στη Σιωπή

Μη με κοιτάς με πρωτοσέλιδα κι αναρτημένες προσμονές εγώ ποτέ μου δε σχολίασα υπόγειο χαμόγελο και τελευταία αποφεύγω να διαβάζω φωναχτά το υλικό των ημερών. Μετέφερα το σώμα της ανάγκης στα κρεβάτια των κισσών κι οι σπουργίτες ανέλαβαν των αηδονιών τη συναυλία, ψύχρανε εντός βροχή μου κι οι στέγες κλαίνε κατηφόρα ρίξε κάτι πάνω σου μην κρυώσεις που σε έχω και σένα στο νου μου [Σωκράτης Ξένος, από τις ΣΗΜΥΔΕΣ του]

Πατάει ξερό κλαδί ή ανάβει άνθος ηλίου υποτροπιάζον Δάκρυ με το σπασμένο κωδικό θα τα χαλάσεις τα μάτια σου;



Tο ελάχιστο που έριξες χαλίκι στο πέλαγος
κι αναπήδησε μέσα του η ελπίδα πλεούμενου
Μικρό ροδάκινο στόχε υψηλέ
Με τόσα πρόθυμα κλαδιά
Πόσο το μέτωπό σου ζήλεψε χώματα
Πού είναι οι αστραπές
Τα ποτάμια
Οι γειώσεις του ήλιου
Ραγδαίες βροχές και διψάς
Μα κανένα θολό νερό δε θα σου πει την αλήθεια

Διπλή βροχή και ποντίζομαι στο κάποτε
στα βαθιά σώματά μας νερά
εκεί που σε θέλησα
από τα σκαλοπάτια του αίματος ως το εδώδιμο άστρο

που αλλού θα με πας σε ποιο τέλος διάρκειας;

με την πικραλίδα της άνοιξης

δεν έχω άλλο είδος καιρού να στο πω

το ελάχιστο που έριξες χαλίκι στο πέλαγος
κι αναπήδησε μέσα του η ελπίδα του πλεούμενου
επέστρεψε στο σχήμα της πέτρας

έλα θα σου δείξω και στων δρόμων τα σώματα
τάφρους της μνήμης σε στιγμή κόκκινου πανικού
αρκετά 'ναι να σκούξει η καρδιά της πρώτης ηλικίας

μόνο μην πεις πως παιδεύτηκα στην άγνοια λύση

με σαράντα οφθαλμούς στριφογυρνώ σ' ένα σεντόνι
ως μη ελεγχόμενο επεισόδιο
κι αφού κρατά κάτι απίκραντο του αγγέλου το βλέμμα
με την αγάπη λειτουργώ τ' αδιέξοδο
Δε βρίσκω άλλο εξέχον κερί

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις