Μόνοι μας διαλέγουμε το κλουβί μας. Εσύ τι χρώμα θα διαλέξεις;

Το Αντιδραστικό Κορδόνι που λύνεται συνέχεια είναι το μόνο αντιδραστικό στοιχείο πάνω μου. Ντύνομαι κόκκινα. Κόκκινο της φωτιάς, της επανάστασης, του δαίμονα. Αλλά δεν αντιδρώ. Το κορδόνι μου αντιδρά στ' αφεντικό του. Σιχαίνεται τα θέλω μου. Κάθεται και το ποδοπατάω. Όμως, συνεχίζει ν' αντιδράει. Ενώ εγώ πεθαίνω κάθε μέρα. Βουλιάζω στην απειροελαχιστότητά μου. Με ποδοπατούν και δεν καταλαβαίνω. Ουρλιάζω από μέσα μου. Ουρλιάζω; Μάλλον σαρκάζω τον εαυτό μου. Καλά που είναι και το Κορδόνι [Λιούτσια Ιωάννα, Το Αντιδραστικό Κορδόνι]


Εξορία
Ερωτεύτηκα. Μια τη ζωή και μια εσένα.
Παράλληλα.
Και παράφορα.
Μέσα από σένα ερωτεύτηκα τη ζωή.
Οριστικά.
Η πόλη είναι μικρή για να σε χάσω
και ξέρω ότι μ' ακολουθείς.
Όμως, ο κόσμος είναι απέραντος.
Ίσως και να σε χάσω τελικά..

Ζω στον πλανήτη μου, στον κόσμο μου, στο χώρο μου.
Στην Εξορία.
Μπλέκω σε λαβυρίνθους, δαιδαλώδεις νοητούς,
μα έχεις κάνει σύμμαχο και το μυαλό μου
και δεν μ' αφήνει να σε βρω.
Ποιο δρόμο να πάρω τώρα;
Θα χτίσω γέφυρα από σύννεφα για να περάσω.
Θα σε εκπλήξω και θα με πεις τρελή.
Θα σηκωθείς να φύγεις, βέβαια, μου το 'πες.

Μετά, λες, ξέχασα το άρωμά σου.
Ξεχνιέται, μήπως;
Το μυρίζω παντού.
Το μυρίζω πάνω μου συνέχεια.
Στο δέρμα μου κατοικεί το άγγιγμά σου.
Και σε σβήνω. Προσπαθώ.
Μα έχει κι η αφή δική της μνήμη.

Πώς να θερίσω πάθη μ' άλλον;
Με σένα μόνο έσπειρα θύελλες.
Στο κρεβάτι μου αγρανάπαυση.
Μόνο ο Ήλιος, αν έρθει, θα οργώσει.

Και μην ξεχνάς,
μόνοι μας διαλέγουμε το κλουβί μας.
Άλλοι, όμως, μας ντύνουν πάντα.
Εσύ τι χρώμα θα διαλέξεις;

Το χάος δεν είναι μακριά.
Σε περιμένω.

MamBo
Να σε βρω και να σε σκοτώσω
Να θαφτώ μες στα χιόνια
για να με πατήσουνε δυο μπότες στο κεφάλι.
Τότε θα βγάλω ό,τι έχω απ' το λαιμό μου
και θα το πετάξω στον αέρα.
Τα μυαλά μου θα τα κρεμάσω σε ξύλινο δοκάρι, σαν σημαία
Θα τα τραβάω μέχρι να ξεμπερδέψουν τα καλώδια
Να γίνουν μια ευθεία γραμμή.
Και τότε θα πάρω ένα ψαλίδι και θα τα κόψω
Σαν τον ομφάλιο λώρο
Κι έτσι μετά δεν θα πονάω
Θα έχω ελευθερία.
Κι όπως θα φτιάξω μια θηλιά και θα τη δέσω
στα απομεινάρια του λαιμού μου
τα χέρια και τα πόδια μου θα μείνουν φτερά.

Η Ιωάννα Λιούτσια γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι τεταρτοετής φοιτήτρια του τμήματος Ιστορίας- Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. Ταυτόχρονα έχει παρακολουθήσει και συνεχίζει να παρακολουθεί σεμινάρια γύρω από τις τέχνες (θέατρο, χορός, ενδυματολογία, κινηματογράφος κ.ά). Αποτελεί μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και κείμενα και ποιήματά της έχουν αποσπάσει βραβεία κι επαίνους. Το διάστημα αυτό αρθρογραφεί στην University Press και την ιστοσελίδα cityportal.gr.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις