Αν αυτό το τρένο που περιμένουμε δεν ερχόταν ποτέ θα ήμουν ο μόνος απ’ όλους αυτούς με τις αποσκευές που θα ήξερε τον προορισμό του

Τις πιο μεγάλες νύχτες συγκεντρώναμε τους ήχους μιας μακρινής στην ψυχή νηνεμίας. Ξεκινούσαμε ύστερα από απέραντες περιπλανήσεις αποφασισμένοι να μιμηθούμε προσεκτικά κάθε ανάβαση που ανταποκρινόταν στην ένδοξη εποχή μας. Έτσι απορροφημένοι κοιμηθήκαμε άσχημα φωνάζοντας ανάμεσα στα όνειρα ακούγοντας τη φωνή μας σακατεμένη από το φίλτρο της σιωπής, γιατί πρέπει κάποτε να τελειώσει αυτό το ποίημα. Όλα τα ποιήματα πρέπει να τελειώνουν λέγαμε όπως τα παπούτσια μας και τα πουκάμισά μας. Πολλές φορές ήμασταν όλοι και το συζητούσαμε κάποτε ξενυχτούσαμε μεθυσμένοι με την προσμονή μιας απροσδόκητης παρουσίας στο τέλος συνηθίσαμε. Κι ήτανε γεγονός πως μερικοί από μας στο βάθος είχαμε το χάρισμα να συνομολογούν με αγαπημένα ονόματα μια σκέψη αφηρημένη. Ωραία λοιπόν, αφού διαλέξαμε το δρόμο της φθοράς – αλλιώς της  αφθαρσίας φωνάζοντας «παρών» σε κάθε τέταρτο της ώρας και ξέραμε πως το τέλος ο καινούργιος βαρδάρης θα ξερίζωνε απ’ αυτή την ασήμαντη οδό και την τελευταία μας χειραψία γιατί να επιμείνουμε σ’ αυτές τις νύχτες;   [Η ΣΚΥΘΡΩΠΗ ΝΥΦΗ από τη συλλογή Ο κ. ΙΒΟ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ του Βασίλη Στεριάδη, Εκδόσεις Εγνατία, σειρά ΤΡΑΜ ]



ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ Τζένη: κάτι στριφογυρίζει πάλι στο μυαλό μου αλλά είπα να μη σκέφτομαι κάθε μέρα
Από τη μπαλκονόπορτα
μπορώ να βλέπω την ανυπόστατη προοπτική μιας μπόρας
και μου έρχονται στο νου παλιές κοινότυπες εκφράσεις
που δεν μου άρεσαν καθόλου
όπως «ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός»
ή «είμαστε πάντα αιχμάλωτοι των εποχών
ξέρεις αυτό είναι μια κακή συνήθεια
από τότε που έγραφα νεανικά ποιήματα

Αυτό που θέλω να σου πω δεν είναι μες το ποίημα
όχι τόσο γιατί  θέλω να σου μιλήσω,
αλλά γιατί κάθε φορά που ανοίγω ένα σπαρακτικό βιβλίο
με κομματιάζει η έλλειψη επικοινωνίας

Έστειλα την αγάπη μου για ύπνο
λένε τα όνειρα κάνουν καλό στα ευαίσθητα παιδιά
και φύλαξα το πρόσωπό σου σε μια φωτεινή στιγμή
της αϋπνίας μου
σαν ένα μυστικό τηλεφώνημα το απόγευμα της Κυριακής.
Σκέψου κάθε πρωί όταν ξυπνάς
έχεις μια αίσθηση πιο σύγχρονη της μοναξιάς μου
γι’ αυτό αλλάζεις ντύσιμο,
χτενίζεσαι με τον καινούριο τρόπο
κοιτάζοντας με προσοχή μες στον αδιάφορο καθρέφτη
ύστερα παίρνεις τα βιβλία σου βαριεστημένη, πας στο μάθημα.
Τι να τα κάνεις τα μαθήματα
κι εγώ τα ποιήματα τι να τα κάνω;
Καλημέρα σου.

Σκέφτομαι λοιπόν ότι πρέπει να κάνω κάτι πιο θετικό
με βασανίζει ένα αίσθημα προσωπικής ευθύνης
οι φίλοι μου νομίζουν πως κρατάω ημερολόγιο
κρυμμένες καταστάσεις κι αφορμή για ψυχανάλυση
κάποτε έλεγα «τα μέρη του λόγου είναι δέκα».
Τώρα δεν συμπαθώ τα επιφωνήματα, μένουν εννέα.
Έχω εφτά ονόματα όπως η μέρα
που αρχίζουν όλα από το γράμμα Χ.
Πήρα το τρένο κι έφυγα
δεν πήρα όπως νομίζετε κανένα τρένο
απλώς άναψα ένα τσιγάρο κι ύστερα
όσα είχα γράψει τα κατέστρεψα, με συγχωρείτε, τ’ αυτοκτόνησα!

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Βασίλη Στεριάδη που περιέχονται στη συλλογή Ο κ. ΙΒΟ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ εκδόσεις ΕΓΝΑΤΙΑ σειρά ΤΡΑΜ 1970 -για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις