Στιγμές που χώρεσαν μια αιωνιότητα ευδαιμονίας (… η Ποίηση)

Αν μπορείς να καταπιείς τόσο μπλε που να κυματίζει η ανάσα μεσίστια εν είδει προφητείας, να βάφει γαλάζιο το ήδη βαμμένο μπλε τόσων χρόνων ωκεανός, αιθέρας ουρανός σαν μια πρόσμιξη θαυμαστή. Τότε η χρωστική του λόγου σου θα γεννήσει τον τόπο τον ύστατο της θαλπωρής, εναέριο και επίγειο ώστε τα πέλματα εντός του να κυοφορούν άλματα θεσπέσια κι εγώ να χρειαστώ μόνο ένα χρώμα για να βάψω τα τείχη μου [κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Ειρήνης Ιωαννίδου]


Στιγμή
Το σώμα ρολάρει
Πάνω στον υγρό δρόμο
Με απίστευτη ταχύτητα
Τα γκάζια πατημένα τέρμα…
Οι κορυφές των δέντρων στη στροφή,
Αδυνατούν να ρυμουλκήσουν
Το απίστευτο βάρος του γκρι…
Ρυθμικές εκκενώσεις τοξικών αέριων,
αποτυπώματα παιδικών δαχτύλων,
διαμπερή τραύματα…
στο τραπέζι χορεύουν φράσεις,
που δεν έχουν ειπωθεί
κάτω από το βάρος ματιών
που απειλούν, ικετεύουν, σκοτώνουν.
Η στιγμή είναι σύντομη,
Μπορεί να χωρέσει μια αιωνιότητα
Ευδαιμονίας και κορεσμού,
Σύντομη αλλά περιεκτική.
Αύριο θα αρχίσω να χρησιμοποιώ
Και πάλι τις λέξεις,
Αρχικά φθόγγους, σαν ένα παιδί
Θα προσπαθήσω να πω
Βγάλτε μου τις χειροπέδες
Πονάω….
Εξημερώθηκα…

Αστρικό Σώμα
1.
Ένα μήλο
κομμένο στη μέση
δείπνο
με ακρυλικό
Λιώνει το πιάτο
δίπλα στα δάχτυλα
Ευτυχώς η θέα,
θυμάσαι τότε που σου έλεγα
θα μου λείψουν
τα φώτα απέναντι,
την γλίτωσε την αντιπαροχή
Τώρα δεν θα χρειαστώ
την αφίσα που σου έλεγα
με το γαλάζιο του Ματίς
Τι και αν γκρέμισες τους τοίχους
εγώ την υγρασία τις νύχτες
την μυρίζω ακόμη
στις σκοτεινές επιφάνειες,
στα κοιλώματα των εσωτερικών τοίχων,
στην υδρορροή που στάζει,
στο στόμα σου
Δεν θα μετρήσω
σε πόσες συλλαβές
θα με καταπιείς …. 
2.
Στρίβεις στο τρίτο στενό αριστερά,
η μαρμάρινη σκάλα μπροστά
οδηγεί στην χειρουργική
Το αριστερά σε καθορίζει
όπως το αριστερό σου χέρι,
η αριστερή μεριά του θώρακα,
η μέρα που γεννήθηκες
Μια μπλε ξεθωριασμένη πόρτα
ξεχαρβαλωμένη,
με σκουριασμένους μεντεσέδες
ο ουρανός
έτοιμος να ξεχειλίσει τα σπλάχνα του
πάνω σου.
Ένα δύο βηματάκια, ασταθή,
ξεσκέπαστα κομμάτια δέρμα
με ξερό αίμα,
οξυγόνο απευθείας από το σύμπαν
ο πολυέλαιος με τα κρυσταλλάκια
στο κέντρο του δωματίου
μια δεύτερη ευκαιρία
σαν αστρικό σώμα……

Ρέκβιεμ
Τα περιθώρια του ορίζοντα
Στενά, σαν δύο θηλιές
Μετράνε τους σφυγμούς,
Κάτω από ένα ανείπωτο
Όχι ευχαριστίας.
Κάτω από το στρώμα,
Τα χέρια συναντιούνται
Ξανά ,άγνωστοι κόσμοι
Που καλούνται να συνευρεθούν,
Αθέλητα, αδόκιμα, ανόρεχτα.
Οι ήχοι, οι οσμές, οι γλώσσες,
Σ’ ένα ρέκβιεμ ύστατης απέχθειας
Απειλούν τον ανθόσπαρτο βίο,
Μιας ευτυχισμένης συγκατοίκησης.
Οι γνώριμες ριπές των λόγων
Πανηγυρίζουν σ’ένα όργιο
Βακχικού αισθησιασμού.
Οι σάρκες ξαποσταίνουν
Στην ροτόντα της αποξένωσης.
Τα λόγια είναι και αυτά
Πια λιπόσαρκα, ασθενικά.
Όπως και τα σώματα.
Γεια σου ξένε…

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από σκόρπια ποιήματα της Ειρήνη Ιωαννίδου που αναρτήθηκαν στο ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ της στο FB ή στην Τεθλασμένη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη  για την αντιγραφή και επικόλληση: Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

artworks : Chuck Tingley

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις