Ποίημα το ποίημα σε πλησιάζω: μια ευκαιρία στα σώματα να εμβαθύνουν το ένα στο άλλο

Μα η απόλυτη ταύτιση θα’ ναι για μένα χωρισμός. Διότι ο έρωτας είναι υπόθεση ανθρώπων που δεν γνωρίζονται. Τόσα χρόνια ακίνητη στο πλάι σου, κι όμως νιώθω ότι αδιάκοπα στριφογυρνάω μέσα στο σύμπαν. Στεκόμασταν σε απόσταση πριν τη σκληρή και μοιραία συνδιαλλαγή των σωμάτων. Σε απόσταση πάλι μετά. Πάρε με μαζί σου μέσα στο ποίημα Εκεί που ο χρόνος είναι άπειρος κι οι λέξεις αποπνέουν ελευθερία. Αν έχουν κάποια δύναμη οι στίχοι μου είναι που μ’ έμαθες ν’ αντέχω τη σιωπή. Εσύ και το χάος μοιάζετε. Έλα ,δώσε μια ευκαιρία στα σώματα να εμβαθύνουν το ένα στο άλλο. Η αίσθηση και μόνο  ότι με αφήνεις  να υπάρχω δίπλα σου μου δίνει το ελεύθερο να θεωρούμαι ποίημα. Θέλω λίγο από τον χρόνο σου λίγο από τον τόπο σου λίγο από το βλέμμα σου λίγο από τη σκέψη σου πολύ από σένα. [απόσπασμα από το Ποίημα που Σιωπά της Ασημίνας Ξηρογιάννη]



Χρειάζομαι την απουσία των λέξεών σου για να χτίσω το ποίημα μου.
Χρειάζομαι όμως και την παρουσία σου
για να χτίσω τη ζωή μου.
Να σε νιώθω κοντά
-και να είσαι-
όταν χάνω το μέτρημα,
να με διορθώνεις.

Τίτλοι τέλους
Ο σφυγμός κι αυτού του ποιήματος σταμάτησε.
Η καρδιά του έπαψε να χτυπά.
Δεν μιλάει πια μέσα μου. Καθόλου.(Μα καθόλου)
Κάποτε τα ποιήματά σου ήταν η τζούρα μου.
Τα σνίφαρα καθημερινά με μανία,
για να αντέχω που άλλοι μου όριζαν τη ζωή.
‘Ομως, κλείνω τώρα τα βιβλία σου, ποιητή μου.
Μια για πάντα.
Ήρθε το τέλος, φαίνεται.
Αναζητώ άλλο παυσίλυπο, επειγόντως.
Αλλά εσύ μην κατσουφιάζεις, μη!
Θα συνεχίσω να κοιμάμαι μαζί σου τα βράδια.

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ (Στον Βασίλη Λαλιώτη)
Χθες το πρωί
σού κλέψαν το ποδήλατο
'Κλέβεις ποδήλατο, κλέβεις όνειρο,
σχολίασε κάποιος φίλος ποιητής.
Ποδηλατώντας
μοιραία σημαίνει «είσαι ελεύθερη»
Ποδηλατώντας πετάς
μέσα στην πεζή σου πόλη
ξορκίζοντας έτσι
όλους τους αρνητικούς κραδασμούς
της διαβρωμένης ζωής της
(ζωής που οι ίδιοι οι πολίτες της
αφέθηκαν να χάσουν
έχοντας καταντήσει τώρα
αξιοθρήνητα γελοίοι)

ΦΟΒΟΣ
Πεθαίνουν ποτέ τα αστέρια;
Φταίει ίσως που σχεδόν ασπρίσαν τα μαλλιά σου
Μα εγώ θα πάρω μόνο δύο φέτες της φθοράς σου
Ίσα που να τις βάλω μέσα στο ποίημα.
Η μαγιά μου για την αναδιάρθρωση του κόσμου
Λίγη φθορά για γούρι.
Έτσι για να ’μαι περήφανη που παντρεύτηκα το χάος,
αλλά δεν αφανίστηκα απ’ αυτό, ωστόσο.
'Ησύχασε… μια απλή γρίπη είναι μόνο, μωρό μου, είπες.

ΦΑΓΟΠΟΤΙ
Είναι γεγονός.
Οι εραστές μου επιστρέφουν πάντα, τελικά.
Άλλος το φθινόπωρο, άλλος το χειμώνα,
άλλος την άνοιξη.
Κι ο καθένας τους θέλει κάτι από μένα
Το χέρι μου αυτός
τις γάμπες μου εκείνος
τα χείλη μου ένας τρίτος
Το μουνί
Τα βυζιά
Τα μάτια
Οι κανίβαλοι,
Οι αδηφάγοι
Οι λατρεμένοι μου.
Έλα κι εσύ να πάρεις μέρος στο γεύμα.
Έλα και θα ’χεις εκλεκτό μεζέ,
σαν εκλεκτός που είσαι.
Τί λες για την ψυχή μου;

BAθΙΑ ΓΝΩΣΗ
Τώρα πια το ξέρω καλά.
Δεν ήταν η κοιλιά της μάνας μου
εκείνο το υγρό και σκοτεινό μέρος
που περνούσα τις μέρες μου
ως κουλουριασμένο ον,
αυτό που 'έμβρυο' αποκαλείται.
Όχι ,δεν ήταν η κοιλιά της μάνας μου.
Τώρα το βλέπω καθαρά.
Ήταν μια μυστηριώδης
και ανεξιχνίαστη -ως τώρα ακόμη-
κιβωτός,
το Πεπρωμένο μου.

Ονειρεύτηκα πως η καρδιά σου διευρύνθηκε. Απλώθηκε Κι έγινε μια τρυφερή αγκαλιά
Ονειρεύτηκα
πως η καρδιά σου
υγράνθηκε εν τέλει
απ’ τα υδάτινα χάδια μου
τα ποτάμια λέξεις μου
τις ρέουσες χορογραφίες μου
στο κρεβάτι του έρωτα.
Ω, ναι! Έγραψες επιτέλους ένα ποίημα για μένα!',
αναφωνώ την ώρα που το διαβάζω.
(Το κάτω κείμενο είναι το εξής :
«Φαίνεται πως πρόλαβα να βάλω φρένο
στην επερχόμενη αιώνια ξηρασία σου»)

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από το Ποίημα που σιωπά της Ασημίνας Ξηρογιάννη κι άλλα άτιτλα και μη από το ΠΟΙΕΙΝ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις