Καλά εγώ θα φύγω νωρίς να δω εσείς που θα μείνετε πίσω τι τέλος ονειρεύεστε

Γιατί και όταν τελειώνουν οι σφαίρες θα βρούνε τρόπο να σβήσουν το χαμόγελο απ’ τα πρόσωπά σας… Με τι μοιάζουν τα αστέρια στον ουρανό; Ούτε η ελευθερία δεν δίνει απάντηση σε αυτό… τα τελευταία όμορφα λόγια που άκουσα… Τρύπια σαμπρέλα η ζωή μας και από πού να πιαστείς στη μέση του κόσμου πελαγωμένος; κάποτε ίσως και να ονειρευτώ πως έζησα σ’ έναν όμορφο κόσμο… θαυμάζω την ιστορία μας μικροί άτολμοι άγιοι παρολίγον ήρωες που δεν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων από φόβο για βουνοκορφές βράχια και άλλα μέρη με υψόμετρο. [Βάσος Γεώργας, 10 ταπεινές δεήσεις Υπέρ  Ρωμανού]


Ξημερώνει δυστυχώς!!! στα 21 του σκέφτηκε
4.
Ποιος είναι ο θεός; Που μένει;
κάτι τέτοια βράδια
νοιώθω σχεδόν ηλίθιος
να του μιλάω και να μην ακούει
ενώ την ίδια γαλήνη
και οι δυο μοιραζόμαστε
5.
μικρέ μου φίλε
δεν είναι λουλούδια
απόψε οι λέξεις μου
ούτε σχισμένες σελίδες
από ξεχασμένα βιβλία
είναι ο τρόμος
για τα κακά σου μαντάτα
που θέλω να με βρουν όρθιο
και όχι παραδομένο στον ύπνο
γνωρίζοντας καλά πως ύπνος
από εδώ και πέρα θα σημαίνει
ένας μεγάλος κόσμος θάνατος
και θάνατος θα σημαίνει ένας
καινούργιος κόσμος χαμογελαστός
σαν ανθισμένα ηλιοτρόπια
6.
τρύπια σαμπρέλα
η ζωή μας και από που
να πιαστείς στη μέση
του κόσμου πελαγωμένος;

κάποτε ίσως και να ονειρευτώ
πως έζησα σε ένα όμορφο κόσμο

7.
αλεπάλληλους κύκλους
βόλτα φέρνω γύρω
από αναμένο τσιγάρο
σαν το πεινασμένο σκύλο
που κυνηγάει την ουρά του
σίγουρος ότι έτσι ορίζει
τον κύκλο της ζωής του
8.
ένας φως απόψε
καθαρός ουρανός
κάποιος πεθαίνει
μόνος του
σαν αστέρι που πέφτει
ενώ στο ραδιόφωνο
παίζουν τραγούδια
ανάλαφρα σαν τον αέρα
καρδιά μου ευρύχωρη
που μουρμουρίζεις
ανόητα ποιήματα
προσευχήσου με λέξεις
κι άναψε δυο κεριά

για όλους θα έλθει
ο θάνατος
απλά για άλλους
θα είναι ρόδινο νέφος
μικρή λύτρωση
και για άλλους
απρόσιτος πόνος
ωστόσο τιμωρία

9.
βγάζω τα μάτια μου
και στέκομαι
με τη πλάτη
ανάποδα γυρισμένη
στη πραγματικότητα

μοναχός αρχίζω
να συμμορφώνομαι
λίγο λίγο σύμφωνα
με τις επιταγές
των προγόνων μου
κι όσο μεγαλώνω
όλο και περισσότερο
ο κόσμος μου μοιάζει
πιο πολύ σαν δυστύχημα
και όχι σαν ένα θαύμα

10.
θαυμάζω την ιστορία μας
μικροί άτολμοι άγιοι
παρολίγον ήρωες
που δεν σταθήκαμε
στο ύψος των περιστάσεων
από φόβο για βουνοκορφές
βράχια και άλλα μέρη
με υψόμετρο.


[ΠΗΓΗ: 10 Ταπεινές Δεήσεις Υπέρ Ρωμανού Του Βάσου Γεώργα όπως αναρτήθηκαν στην Τεθλασμένη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις