«Αν δεν ρισκάρεις με παρόν κανένα παρελθόν δεν κρύβει μέλλον»

Ουράνια κόρη γδύνεται τις αστραπές το θείο της βιολί μπροστά στα μάτια μου οπλίζει μουσική, βογκάει λυγάει τα κλαδιά ο βυθός ο μαύρος της προσευχής, απλώνει χρυσώνει τα βήματα  το μαντήλι το χρυσό του Ονείρου, ξεχειλίζει το στήθος των πραγμάτων ρωγμές πυροβολεί εκπυρσοκροτεί καθρέφτη κορμί η μακριά η κάνη το περίστροφό μου εξάσφαιρο στίχου… Η Ποίηση μια ήττα στο παρόν, ο Ποιητής ο πιο γενναίος απ’ τους ηττημένους, χρονομέτρης του «μηδέν άγαν»… Ψυχή μου διάτρητη στη ρότα άσφαιρου τοπίου μηδέν εις το πηλίκον υψικαμίνου σώματος [Τάσος Κάρτας, Ένας στίχος που είναι να βγει δεν μ’ αφήνει να κλείσω μάτι]


Λοιπόν, φύτεψα ήλιους τριαντάφυλλα σήμερα κι’ απ’ τον κήπο σου πέταξε ένα πουλί, έτσι το έδεσα σκοινί κορδόνι το Ποίημα (κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο)

να σηκωθεί η φούστα σου στης μοίρας μου το δρόμο,
να γδύνεσαι χαμόγελα και λάγνα σ’ αγαπώ
για να ψηλώνω ως τα κατάρτια του ουρανού
όπου παραμονεύει το αειπάρθενο φιλί σου –
αιωνόβια προσμονή σαν αγιασμός στα μάτια –
διάττοντες στίχοι, κλιμακτήριος ρυθμός
γυκοματιάζοντας συνουσία διττή
ασπαίρει και βογκά στύση αποδημητική,
σαν κόκκινη κλωστή σαν την ανέμη….
Μα εγώ δεν είμαι παρά το άθυρμα
στις κλαίουσες μονομανίες μου,
όμαιμος σε μια λάμψη σαν της αστραπής
στων υακίνθων την ουράνια σκάλα
σ’ ένα ενάλιο κορμί ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων.


Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Τάσου Κάρτα  για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις