Τέτοιας λογής πολιτική με αφορμή τις ατραπούς των μεθορίων –σύρριζα ο παράδεισος και η απειλή της γέενας δίχως υπεκφυγές

Φοβού τους θέλοντες να ζήσουν ήσυχα κι ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι. Φοβού, λοιπον! Κι όχι μονάχα όσους γυρεύουν μιαν απάνεμη γωνιά, για να ελλιμενίσουν τη σιωπή τους κι όχι μονάχα αυτούς που εγκαταλείπονται στους συνειρμούς των αυτοσχεδιασμών ή στα πρελούδια των αναστεναγμών τους… Δύσκολο πια να βρεις την άλλη γλώσσα, τη γλώσσα που εξηγεί αυτή τη γλώσσα σου ακολουθώντας το απερίσκεπτο φτερούγισμα ενός Ικάρου το πείσμα του ήλιου λίγο πριν τον ουρανό… Είναι η απόσταση ανάμεσα στην πλώρη και τα ύφαλα, σαν μια κινούμενη γραμμή που όλο μικραίνει ώστε να μη χωρά την προσδοκία της μέρας που θα αλλάξει χέρια το κενό, γδύνοντας το συμβολισμό από τα εγκόλπιά του  [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή του Σταύρου Ζαφειρίου ΔΥΣΚΟΛΟ, εκδόσεις Νεφέλη Αθήνα 2014]


Όσοι βολεύτηκαν να υπάρχουνε με λέξεις, συντάσσοντας τις λέξεις με την ύπαρξη
όσοι οπλίστηκαν οιωνούς για ν’ απευθύνουν τις κατηγορικές τους προσταγές στις αυταπάτες τους
-πόση ακράτεια νέο-ιδεαλισμού, με τις αναγκαιότητες ν’ ασφυκτιούν μες στα πυκνά κλαδιά των αναλογιών τους!
-Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι; Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;
-Όχι δεν είναι. Έτσι κι αλλιώς το θέμα μας δεν αφορά στα εύφορα ούτε στα χερσοτόπια
το τίμημα κι ο τιμητής είναι το θέμα μας κι οι καμπούρικές μας ψευδαισθήσεις
οι αντιφάσεις του ιστορισμού είναι το θέμα μας κι η πρεμιέρα του ουρανού στα νέα οράματά μας.
Συνεπώς: διόλου οι παρακαταθήκες μα η απώλεια και η εκτατική μεταβολή της εντροπίας
συνεπώς –κι ενώ αυξάνεται διαρκώς η άτακτη απόκλιση του αμφιβληστροειδούς-
τι άλλο θέλετε να ξέρετε για τούτη την πατρίδα;
Τι άλλο για ό,τι βλέπετε, για τον καιρό εκείνου που σας βλέπει;
……
Όσο γι’ αυτούς:
Πώς φτιάχνουν ανενόχλητοι τον φόβο απ’ την αρχή!
Και πώς κλωσούν τις λύσεις τους στο φώλι της αβύσσου!

Σε αυτή τη φάρσα των ηθών και της μετάληψης
όπου καλά κρατεί ο ύπνος των δικαίων,
φτάνει μια στάλα θηλασμού απ’ το βυζί του μίσους να μηρυκάσει η Χίμαιρα,
για να σειστούν τα κρόταλα και οι θύρσοι τω μαινάδων,

σαν  εφιάλτης που ζητά να στεγαστεί στον ρόγχο μιας ετοιμοθάνατης λαγνείας.
-Ποιος ρόγχος και ποιος θάνατος;
Με γερασμένο δέρμα ποιος αντέχει  το κεντίδι του σκορπιού;
….
Πρόσεχε ε!
Κλειστή στροφή στον Γολγοθά και η αδελφότητα χρεώνει μοιρολόι με την ώρα
-στον κήπο της Γεσθημανή τόσος ιδρώτας αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην.
Και ήρξατο ούτος εκθαμβείσθαι και αδημονείν

Τέτοιας λογής πρωθύστερα που συμπεριλαμβάνουν κι αγωνίες και αρνήσεις και αργύρια
τέτοιας λογής τετέλεσται, με τους ανέμους να φυσούν σαν εθιμοτυπία

Πρόσεχε έ!
Ούτε το πνεύμα πρόθυμο ούτε ασθενής η σάρκα.
Ούτε η ψυχή σου λυπημένη ως την τέχνη σου.
Ούτε αυτή.


[απόσπασμα από τις  «ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΡΩΤΟΥΝ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΟΥΝΕ» και «ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕ ΜΙΛΟΥΝ» της ποιητικής συλλογής του Σταύρου Ζαφειρίου «ΔΥΣΚΟΛΟ», Εκδόσεις Νεφέλη 2014 με την Αποκαθήλωση του Σταύρου Παναγιωτάκη που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις