ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: το ποίημα αυτό που ζω δε θα τελειώσει με λέξεις

Αμήχανοι εκ γενετής: δεν ξέρουμε τι να κάνουμε το στόμα και τα χέρια μας και καπνίζουμε τον ένα φόβο πάνω σ τον άλλο. Δεν ξέρουμε να μιλάμε και να γράφουμε και χρησιμοποιούμε την ποίηση, αυτή τη διάλεκτο των νεκρών κάνοντας σήματα καπνού στο πουθενά. Δεν ξέρουμε να φιλάμε και ν’ αγγίζουμε κι έγινε η αγάπη στάχτη που τίναξε απ’ τα ρούχα του ο Θεός [ΑΜΗΧΑΝΟΙ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ από τη συλλογή ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15 του Θωμά Ιωάννου, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2011]

Πλύνε βάλε λέξεις, ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό


Η λέξη του Ποιήματος δεδικαίωται (όπως άλλωστε και ο νεκρός…)

Το σώμα πάντα στη λήγουσα τονίζεται

ΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Μετά τον έρωτα ένα τσιγάρο
Αναγκαία μετάβαση ύλης
Από τη σάρκα σε σποδό

Στήλη καπνού της μνήμης
Των πεσόντων επί της κλίνης
Εκείνων που ανδραγάθησαν στον έρωτα
Αλλά έμειναν στα μετόπισθεν της ζωής
Όλων αυτών που αρπάξανε
Από τη φλεγόμενη χαίτη το πάθος
Και πυραναλώθηκαν
Αλλά τους κατέσβησε η ζωή

Στη μνήμη όσων πέρασαν
Από τη φωτιά γιατί πίστεψαν
Πως μόνο όποιος καίγεται θα αξιωθεί
Λίγη δροσιά στης νύχτας του το χώμα

Ας θυμηθούμε εκείνους που εξομολογήθηκαν
Με αναμμένα κάρβουνα στο στόμα τους
Υπέστησαν τα εγκαύματα των όρκων
Και λούστηκαν τη διάψευση
Ως σωτήρια πυρόσβεση

Μετά τους σπασμούς της φωτιάς
Μη λησμονείς τη στάχτη
Αυτό το υστερόγραφο του έρωτα

ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΕΛΙΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ
Έβλεπε τα συμπτώματα
Αλλά παρίστανα τον υγιή

Με πνεύμονες σταχτοδοχεία ονείρων
Δεν μπορούσα να πάρω τα χέρια μου
Στις ανηφόρες των λέξεων
Μ’ έπιανε τσιγαρόβηχας
Κι έφτυνα αίμα
Να αρθρώσω ένα φωνήεν

Μου ’βγαινε η γλώσσα
Κι απ’ τη γλώσσα με έσερνε η ποίηση
Σε νεκροτομεία παθών
Να αναγνωρίσω τις απώλειες μου

Και τα λευκά χάρτινα κύτταρα
Να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεκτα
Καταλαμβάνοντάς με
Εκ μυελού οστέων

Είχε αρχίσει η αμφιβολία να μεθίσταται
Να εξουδετερώνει κάθε ζωτικό μου ψεύδος

Έπεσα έξω στη διάγνωση της ζωής
Βγάζοντας βιαστικά συμπεράσματα
Ερεθισμένος από την αυθεντία της ευφυΐας
Σε μόνιμη διάσταση με την κλινική εικόνα
Και ήταν ήδη πολύ αργά όταν έπαψα
Να κλείνω τα μάτια στη θνητότητά μου

Τώρα πού είμαι πια
Ένας ποιητής τελικού σταδίου
Ποια ευθανασία ψυχής
Θα με λυτρώσει;

Η σελήνη εκπυρσοκρότησε στα χέρια μου αφήνοντάς με σε ολική έκλειψη αφής, ανήμπορο να αναγνωρίσω το ίδιο μου το σώμα. Από τότε περισυλλέγω τα επιζήσαντα τραύματά μου, συντρίμμια μιας λάμψης που ήρθε από μακριά [ΕΚΠΥΡΣΟΚΡΟΤΗΣΗ από τη συλλογή ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15 του Θωμά Ιωάννου, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2011]

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από τη συλλογή του Θωμά ιωάννου ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15, εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2011 -για την αντιγραφή και επικόλληση: Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

  1. Στο τελικό στάδιο της ποιητικής αιωνιότητας, ο ποιητής γίνεται ποίημα και γλιτώνει με ενεργειακή αθανασία του στίχου....

    Υπέροχος ο Λόγος του Θωμά Ιωάννου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις