Δωσ' μου μια λέξη να σε συναντήσω στην Ποίηση κι άσε με να σου στέλνω στίχους για να σ' αγαπήσω

 «Το ποίημα δεν είναι σαν τα φύλλα που ο άνεμος σέρνει στους δρόμους, δεν είναι ακίνητη θάλασσα,  αραγμένο καράβι… Το ποίημα είναι σπαραγμός, ένα καρφί στην καρδιά του κόσμου! Το ποίημα δεν είναι φωνή, πέρασμα πουλιού, είναι πυροβολισμός στον ορίζοντα! Το ποίημα δεν είναι άνθος που μαραίνεται, είναι βαλσαμωμένος πόνος! (Αναστάσης Βιστωνίτης) «Πάντοτε πίστευα στους Ποιητές που με την αίγλη των λέξεων ισορροπούσαν στο τεντωμένο σχοινί της αβύσσου (Τάκης Βαρβιτσιώτης)  

Κι ενώ κάθε πρωί τα σχολικά μαζεύουν από τις γωνιές πολύχρωμους αθώους νυσταγμένους με το σημάδι του μη προορισμού ρόδινη χαρακιά στα μάγουλά τους, κάπου αλλού αγέλαστες δασκάλες σχεδιάζουν να τους μάθουν πώς σ’ ένα μέλλον κοντινό τη δυστυχία θα την πυροβολήσουν με τις λέξεις – κι όχι παιδιά μου όπως κάποιοι τρελοί και ηττημένοι ισχυρίζονται μ’ εκείνες τις τρεις ολόμαυρες τελίτσες. Αυτές μικροί μου άγγελοι δεν είναι πια στη διδακτέα ύλη (ΤΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ της Ευτυχίας Αλεξάνδρας Λουκίδου από τη συλλογή ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ)

Άσε με να σου στέλνω ποιήματα  κι ό,τι θέλεις συλλογίσου... νερό στο αυλάκι με τον πρώτο τυχόντα συνειρμό σε φωτοσκιάσεις ίμερου!


Σε αποστηθίζει ο Τοίχος μου στο FB, σε μαθαίνουν Ανθολογίες στίχων... Έτσι,
«γαντζώνομαι από το υπογάστριο αυτού του ποιήματος» και
«αν σ' αγαπήσω κι άλλο χάθηκες» (Γιάννης Στίγκας)
τόσες περικοπές -αντιγραφή και επικόλληση- 
για έναν έρωτα εγκεφαλικό για μιαν αγάπη ηλεκτρονική
«έκαψα πολλές λέξεις μέχρις εδώ
κουβάρι ολόκληρο
τρελή ανάσα γόρδια
αυτό θα πει διαμελισμός αυτό θα πει λαβύρινθος
(το μακελειό της μιας και μόνης πιθανότητας...)» (Γιάννης Στίγκας)

Κάθε εμπνευσμένος στίχος, Ευτυχία,  περιέχει με μια έννοια συμπυκνωμένες όλες τις αρετές εγκλίσεων (και αντεγκλήσεων): την επινοητική ευλάβεια Ευκτικής, την παραμυθένια γοητεία Παιχνιδιού Υποτακτικής, την καίρια δύναμη Ιεροτελεστίας Οριστικής και Αμετάκλητης και, βεβαίως, τη δημιουργική ενέργεια Προστακτικής Αφαίρεσης:
«έστω πως το ρολόι γύρναγε ανάποδα
και πως οι δείκτες του ταξίδευαν σε αόριστο διαρκείας.
Παραβιάζω, ξέρω, χρόνους της γραμματικής,
μα να που όλα υπακούν σε νόμους...
Δώσ’ μου μια λέξη, λοιπόν, να σε συναντήσω… στην Ποίηση» (Άρτεμις Μιχαηλίδου, Αόριστος Διαρκείας)

Δωσ' μου μια λέξη να πλημμυρίζει φωνήεντα η επιφάνεια εργασίας μας...
υπονοούμενα λέξεων να εμφανίζουν όνειρα
και like, like πολλά το καταφύγιο που μισούμε...  εν τη Ρύμη του Νόστου!
«Μικρή περισπωμένη της αγάπης μου
Πού να ’βρω καταφύγιο, τώρα που οι εποχές κατεδαφίζονται;
Κάνει κρύο σαν ξεσπιτώνονται τα πουλιά
Και μεταναστεύουν οι κόκκινοι ερωδιοί της ευτυχίας»
(Μαρία Στρίγκου)
«Τόσο γαλάζιος ο ουρανός
πώς να τον ζεστάνω; αναρωτήθηκε
κι ευθύς ζωγράφισε ένα γκρίζο σύννεφο
να εκλιπαρεί Αγάπη» (Ασημίνα Λαμπράκου)

Άφησέ με να ’ρθω στον τελευταίο ΣΤΑΘΜΟ ΟΝΕΙΡΩΝ εξαίσιου ίλιγγου ΣΙΩΠΗΣ ξελογιάζοντας χρώματα ΛΕΞΕΩΝ - έτσι, το παραμύθι τελειώνει με καμπάνες από κρύσταλλο που σημαίνουν ευτυχισμένο τέλος


Όταν κάποια στιγμή άντεξαν τις αντιφάσεις  της φύσης κατάλαβαν μια πεταλούδα έχει πολλούς τρόπους να πετάει, μια θάλασσα πολλά νερά να βυθίζεται και άπλωσαν τα χαρτιά με τσιμπίδες πάνω σε συρματόσκοινο και αναίρεσαν ιστορία και είπαν θέλετε βαρύτητα σβάστικας και ρώτησαν θέλετε να διασχίσουμε γλώσσα; Και είπαν θέλετε σύνορα και ρώτησαν ακούτε την χαραυγή; Και απάντησαν λειψή  αυγή από στέρνο σε στέρνο από λίπος σε λίπος από λαιμό σε λαιμό και απαίτησαν  δρόμο σε κάθε λωρίδα και είπαν θέλουμε δέρμα σε κάθε στοιβάδα και φώναξαν βλέπουμε λευκό σε κάθε δέρμα και πρότειναν όραμα και προτίμησαν στρατηγό και είπαν θέλουμε ερωτευμένο και είπαν αφήνουμε κενό και είπαν ζητάμε ουσιαστικό: άνθρωπος και λένε ζητάμε επίθετο: ελάχιστος /κανονικός και είπαν υπάρχει μια μουσική που δεν προσδιορίζει και μούγκρισαν με τα λάθη και ψιθύρισαν- Απουσία τεράτων. Όμως κανείς δεν γλιτώνει  από την τέλεια παραμόρφωση. Ατελώς διηθείται το σύμπαν. Και σώπασαν Γεωργία Τρούλη]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις