Φεγγαρόφωτο πάνω στους ανθισμένους γκρεμούς κι ως πέρα στο μυριστικό πέλαγος που φτάνει αεράκι από μενεξέ

Προπαντός η ακρίβεια, έλεγα. Κι όλο πρόσεχα να ’ναι στενό το διάφραγμα. Όταν προχώρησα στην εμφάνιση το είδα καθαρά: είχα κερδίσει τύπους από στιγμές ή, αλλιώς, «στιγμιότυπα» που, άπαξ κι υπήρξανε μια φορά, τίποτε, ποτέ πια, δεν θα μπορούσε να καταλύσει [Οδυσσέας Ελύτης, ΟΤΤΩ ΤΙΣ ΕΡΑΤΑΙ Τα στιγμιότυπα, επιλογές από το ΜΙΚΡΟ ΝΑΥΤΙΛΟ]


ΣΚΙΑΘΟΣ
Την ώρα που η μικρή βάρκα μπαίνει στη θαλασσοσπηλιά κι από το εκθαμβωτικό φως άξαφνα βρίσκεται κλεισμένος μέσα σε μια παγωμένη γαλαζοπράσινη μέντα

Η ΑΝΝΟΥΛΑ
Την ώρα που πλένεται, μετά που τελείωσε τη μπουγάδα, στη μεγάλη πέτρινη γούρνα του πλυσταριού. Λευκό φωτεινό σώμα.

ΜΥΚΟΝΟΣ
Ταρατσάκι. Ανάμεσα από γλάστρες με γεράνια ένας ρόδινος τρούλος, λευκά τόξα, κατάρτια υφαίνοντας τον ουρανό, η Δήλος

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ
Που διαβάζει για τις «Εισαγωγικές» ενώ χαϊδεύει αφηρημένα τ’ αριστερό της στήθος και, σε κάποια στιγμή, με το μολύβι που κρατάει, κεντά ρυθμικά τη ρόγα του.

ΣΠΕΤΣΕΣ
Η πλώρη χτυπώντας, με το σκαμπανέβασμα, πάνω στα κύματα. Κάθε φορά κι η αφρόσκονη καταπρόσωπο.

Η ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ
Καθώς το φεγγάρι προχωρεί και την κυριεύει από τα πόδια. Πλέει ανάσκελα μέσα στο φως κι από τα γυμνά στήθη, που ανεβοκατεβαίνουν, φτάνει μια μυρωδιά περιβολιού και θάλασσας.

ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Μια κουταλιά γλυκό βύσσινο μετά τον απογευματινό ύπνο.

Η ΔΗΜΗΤΡΑ
Ψηλά στην καμινάδα της ταράτσας. Ο άνεμος της παίρνει μαλλί, φουστάνι. Λάμπει απ’ το ίδιο της το δέρμα και στρέφεται δεξιά κι αριστερά σαν πουλί ανεξήγητα ευτυχισμένο.

ΠΑΤΜΟΣ
Ανοιχτόχρωμα τα τρεμάμενα κύματα και σκούρος, βαρύς, αντίκρυ, ο κωνικός βράχος. Ακούγεται το ντουκ-νουκ ενός μπενζινοκάικου που περνάει χωρίς να φάινεται.

Η ΜΠΙΛΙΩ
Που αφήνει να πέσει το νυχτικό της, το ξανασηκώνει, τέλος το πετά και κάθεται αντικρύ στη μπαλκονόπορτα με λυμένο της τον στηθόδεσμο.

ΚΥΘΝΟΣ
Η ράχη της νησίδας «Πιπέρι» ασύμμετρα τριγωνική, όπως φαίνεται το δειλινό από την Κανάλα.

Η ΙΝΩ
Προτού κοιμηθεί το βράδυ. Ποτίζει τις γλάστρες και, στο δυνατό φως της βεράντας, το σώμα της διαγράφεται μέσα από το αραχνοΰφαντο νυχτικό. Τη μπερδεύεις με τα λουλούδια.

ΥΔΡΑ
Μεγάλη Παρασκευή. Παπάδες  κι αγόρια με ξαφτέρυγα, στις βάρκες. Το πλήθος μ’ αναμμένα κεριά. Ω γλυκύ μου έαρ…

Η ΠΟΠΗ, Η ΑΓΓΕΛΑ, Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ
Που κοιμούνται βαθιά: η μια με τους γλουτούς καταδώ, η άλλη ανάσκελα με το ’να χέρι στο γυμνό στήθος, η Τρίτη με το δεξί πόδι λυγισμένο και τα μπράτσα ψηλά γύρω απ’ το κεφάλι. Ενώ από τη μπούκα της πόρτας φτάνει αεράκι από ζουλιγμένο μενεξέ και λεμονόδενδρο.

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη από την ποιητική συλλογή Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις