Γιατί, όσα κι αν είπαμε, η ζωή πάντα θα γελάει και όχι άνευ λόγου

Της είχε πει να κάνει λίγο πίσω. Να την ξαναδεί. Πώς είχαν περάσει, λέει, τα χρόνια από πάνω της. Με το επίρρημα στο σφάλμα και το πρόσωπο στη μάσκα του. Πάνω ή μέσα, ο χρόνος, αναλφάβητος προθέσεων και επιρρημάτων, κάνει πάντα καλή δουλειά [Κατερίνα Παπαδοπούλου]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό τι σημαίνει Ποίηση για να βρω…


Ο χρόνος: ό τι μεσολαβεί στο πολλαπλασιασμένο βλέμμα και την άκρη ενός νησιού. Απέναντι. Πέντε πρόσωπα δε ζητούν συγγραφέα: ζητούν μηχανή χρόνου, υποθαλάσσιας αντοχής και σιωπηλής συνενοχής να απαθανατίσει το άχρηστο. Μια έκταση μίτου ανθεκτικού στη νομοτέλεια του μαύρου περιγράμματος. Γιατί έτσι είναι αυτά: νερά που δεν περπατήσαμε γιατί κάποιοι μας φώναξαν ιούδα κι έβαλαν να παίξει ξανά το βιντεάκι του δείπνου αμοντάριστο. Τώρα οι πέντε εκδοχές ενός μύθου που είχε σκηνοθέτη αλλά όχι ποιητή να τον αθανατίσει, γερνάνε ήσυχα και με αποφασισμένο το μαθηματικό αξίωμα περί παραλλήλων.
 [κτερίσματα στίχων από τη ΣΠΟΥΔΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ Κατερίνας Παπαδοπούλου]

ανήμερα των Φώτων της Ποίησης ἑάλωσαν αἱ λέξεις πρώτων ἀριθμῶν
με 

Σχόλια

  1. ευχαριστώ πολύ για την τιμή, η αλήθεια είναι ότι η ανάρτηση συμπίπτει με ένα confirm fax αυτών των ημερών κάνοντας να διαβάζεται το κειμενάκι αυτό, το ίδιο αλλιώς. να είστε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις