Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει

Κι όπως οι φίλοι, φαίνεται, και οι Θάλασσες από μακριά επικοινωνούνε: φτάνει λίγος αέρας, μια σταλιά τριμμένης μεσ’ τα δάχτυλα σκούρας, λυγαριάς και να το κύμα είναι αυτό που σου μιλάει στον ενικό και λέει «μη με ξεχνάς», μη με ξεχνάς»… Άνθρωπε,  σ’ ένα, έστω, λουλούδι αντίκρυ αν ήξερες να πολιτεύεσαι σωστά, θα τα ’χες όλα. Επειδή απ’ τα λίγα, μερικές φορές κι από το ένα –έτσι ο Έρωτας- γνωρίζουμε τα υπόλοιπα. Μόνο το πλήθος να στο χείλος των πραγμάτων στέκει, όλα τα θέλει και τα παίρνει και δεν του μένει τίποτα… [επιλογές από τα ΕΤΕΡΟΘΑΛΗ του Οδυσσέα Ελύτη]

Πλύνε βάλε λέξεις, ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό


Η λέξη του Ποιήματος δεδικαίωται (όπως άλλωστε και ο νεκρός…)

Λέω: ναι πρέπει να έχουν φτάσει ο Πόλεμος στο τέρμα του και ο Τύραννος στην πτώση του και ο Φόβος του έρωτα μπρος στη γυμνή γυναίκα.
Έχουνε φτάσει, έχουνε φτάσει και μόνο εμείς δεν βλέπουμε παρά ψαύοντας ολοένα πέφτουμε στα φαντάσματα πάνου: Άγγελε, συ που κάπου εδώ πετάς, πολυπαθής κι αόρατος, πιάσε μου το χέρι. Χρυσωμένες έχουν τις παγίδες οι άνθρωποι κι είναι ανάγκη να μείνω απ’ τους απέξω. Επειδή και ο Αφανής, παρών αισθάνομαι πως είναι. Ο μόνος που τον ονομάζω πρίγκιπα, όταν ήρεμα στο σπίτι αγκυροβολημένο μεσ’ το ηλιοβασίλεμα, βγάνει άγνωστες λάμψεις και σαν από έφοδο, μια σκέψη, εκεί που για τα’ αλλού τραβούσαμε αναπάντεχα μας κυριεύει…
Χιλιετηρίδες ύστερα που το νερό αναπήδησε να γίνει κατοικήσιμη ως και η πίκρα, φαίνονται ακόμα, κοίτα, χαμηλά βουνά, ξωκλήσια φάροι, περασμένα τωρινά μου, από το μέρος το άγνωστο. Και τώρα;
Στρίβοντας τ’ ακρωτήρι σειρές κατεβατές, τ’ αμπέλια μ’ ένα γαλαξία πρασίνων του παλιού καιρού και πάσπαλη φερμένη απ’ τις λευκές Μαρίες των κυμάτων. Διακόσια μέτρα φάρδος ολοένα Παράδεισος.
Πώς να ’ναι τώρα οι άνθρωποι; Άραγες να φοβούνται ακόμη; Στους αγρούς τους γερτούς να ελπίζουνε άλλον ουρανό; Κερασιές να υπάρχουνε; Και ποια τώρα να κάνει στον ασβέστη επάνω με τις ζωγραφιές Αγία το θαύμα της;
Τον θεό τον έπιανες μεσ’ τον αέρα. Μύριζε μέλισσα και χθεσινή βροχή βουνού. Μια στιγμή τραγουδώντας από δίπλα σου περνούσε κείνη που είχες δει στον κήπο με τις αυταπάτες και όμως ούτε που άγγιζες…

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από τα ΕΤΕΡΟΘΑΛΗ του Οδυσσέα Ελύτη  - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις