Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Επιλεγμένα

ΚΟΙΤΑ, Η ΛΕΞΗ ΜΟΝΟ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΞΗ ΚΙ Η ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΒΛΥΖΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΑ ΦΥΣΗ:

«Αυτό το ποίημα γράφει αυτό το Ποίημα»  κι η γραμμή της ζωής μου αυτοδιαγράφεται. Ρωτάω ανθρώπους καθαρούς σαν το νερό για την ησυχία των προβάτων στα παιδικά τοπία, το θόρυβο που κάνει η νύχτα όταν μπαίνει… Πλατάνια μες το σύννεφο χαμένα κι ο φοβισμένος βοσκός να λικνίζεται στον αέρα θαρρώντας ότι τραγουδάει. Θεέ μου, μικρέ, εσύ που πάντα αγαπούσες τους μεγάλους πιο πολύ κοίτα για πόσο λίγα ενθουσιαζόμαστε, πόσα λίγα μας αφήνουν τα κάρβουνα μάτια του κόσμου. Θεέ μου, μικρέ, ας ήταν το πάθος στα μέτρα μου να μην ποθώ ξαφνικά ολόκληρη την ημέρα σε ύψωμα με φλογέρα κι ανασηκωμένα τα φουστάνια στο πράσινο… «Αυτό το ποίημα γράφει αυτό το Ποίημα», η ζωή μου αυτή την τελεία. Κι έπειτα μια παύλα – στα άσπρο στήθος εκείνου του πουλιού, του πολύ παλιού αγαπημένου που τρίφτηκε και κιτρίνισε μέσα μου σα χώμα. Πάντα μια άλλη ζωή φαίνεται πιο ελεύθερη απ’ τη δική μου: ο βοσκός στην απόλυτη ερημία του γάλακτος όταν η μάνα υπάρχει μόνο κοπαδιαστά όπως η αγάπη στις βαθιές καρδιές αυτών που ξέρουν!   …

Τελευταίες αναρτήσεις

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΡΤΑ ΜΟΥ:

ΠΕΤΑΞΕ ΤΗΝ ΚΟΡΔΕΛΑ ΣΟΥ ΣΤΑ ΗΣΥΧΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΩ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ:

ΤΙ ΤΟ ’ΘΕΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ ΤΑΞΙΔΙ (δεν θα ’ταν πιο καλά να μείνω μέσα εκεί στη σιγουριά του λαβυρίνθου;)